Osomatsu-San AU FanFiction [ Atsushi x Tougou ] ‘วันสงกรานต์ของอัฐและทศ’

 

Osomatsu-San AU FanFiction

Pairing : Atsushi x Tougou

‘วันสงกรานต์ของอัฐและทศ’

 

………….

 

 

ร้อน

 

ทำไมมันร้อนอย่างนี้?!

 

ท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าในช่วงเดือนเมษายน อุณหภูมิสามสิบกว่าๆองศาเซลเซียสพาลให้ไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนผึ่งพัดลมอยู่ในบ้าน ทั้งๆที่สงกรานต์เป็นหนึ่งในเทศกาลที่ทำเงินได้มากที่สุดเทศกาลหนึ่งเลยแท้ๆ เป็นช่วงเวลาวุ่นวายที่ทุกคนเอาเงินห้อยคอใส่ซองกันน้ำ โอกาสแบบนี้ หากเป็นตัวผมที่ยังหนุ่มยังแน่นคงรีบคว้าไว้ แต่ตอนนี้อายุอานามก็ปาไปสี่สิบกว่า เรื่องฉวยคว้าสิ่งของท่ามกลางแสงแดดแผดเผาแทบไม่ต้องพูดถึง แค่เดินออกไปซื้อของหน้าปากซอยยังไงไม่ให้เมาแดดไปเสียก่อนก็นับว่ายากแล้ว

 

ยิ่งอายุมากขึ้นก็ใช้ชีวิตโลดโผนได้ลำบากขึ้น ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายขณะหยิบรีโมตขึ้นมา เปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปเรื่อยจนกว่าจะเจอรายการที่ถูกจริต ขณะที่กำลังไล่ตัวเลขบนปุ่มรีโมตอย่างไร้จุดหมาย เสียงออดหน้ารั้วบ้านก็ดังขึ้น

 

“ใครล่ะนั่น?” ผมเลิกคิ้วสงสัยขณะวางรีโมตลง ไอร้อนจากดวงอาทิตย์ที่สะสมในพื้นปูนชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อเดินไปถึงประตูรั้ว ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไร ไอ้บ้าที่ยืนอยู่นอกรั้วก็สาดน้ำเข้าใส่ผมโครมใหญ่

 

ซ่า!

 

ผมที่ไม่ทันตั้งรับเป็นต้องเปียกโชกเหมือนหมาแก่ตกน้ำไปโดยปริยาย แม้จะรู้สึกแสบตาอยู่บ้าง แต่ก็ฝืนลืมตาขึ้นมาจ้องหน้าแขกผู้มาเยือนอย่างอาฆาตแค้น

 

“อ้าว ทำไมวันนี้ไม่ใส่เสื้อยืดสีขาวบางๆหน่อยล่ะครับคุณทศ อดเห็นของดีเลยเนี่ย”

 

“ไอ้อัฐ! ไอ้เด็กเวร!” ด่าออกมาได้แค่นั้น ไอ้คุณชายรสนิยมพิลึกก็ถือวิสาสะใช้กุญแจสำรองไขประตูรั้วอย่างอารมณ์ดี เฮ้ยๆ ต่อหน้าต่อตาเจ้าของบ้านเลยนะนั่น!

 

ผมรีบฉวยกุญแจดอกนั้นจากมืออีกฝ่าย ตะคอกถามด้วยความโกรธแค้น

 

“ไอ้หนูอย่างแกมีกุญแจสำรองของบ้านฉันได้ยังไง?! มีเก็บไว้กี่ดอกเนี่ย?!”

 

“ก็แล้วทำไมจะมีไม่ได้ล่ะครับ” ไอ้หนูอัฐยิ้มซื่อ รอยยิ้มของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

 

อัฐ ลูกชายคนเดียวของนักการเมืองพรรคใหญ่ ฐานะดีกว่าผมไม่รู้กี่ร้อยกี่ล้านเท่า ด้วยเหตุนั้นผมจึงตัดสินใจจะเข้าหาเขาเพื่อหลอกเอาเงินจากอีกฝ่าย แต่กลายเป็นว่าจากที่กำลังล่าเหยื่ออยู่ดีๆ ตัวผมกลับกลายเป็นเหยื่อของไอ้หนุ่มนี่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

สุดท้าย คนอย่างผมก็ต้องวิ่งหนีเจ้าเด็กนี่หัวซุกหัวซุน ไม่มีวันไหนที่ไม่โดนตามจีบ จนดูเหมือนว่าผมจะเริ่มชินกับกิจวัตรประจำวันเพี้ยนๆไปแล้ว

 

อากาศร้อน ต่อให้ถูกสาดน้ำแต่ก็ยังร้อนอยู่ดี ผมเลิกสนใจแขกน่ารำคาญ ในเมื่อไล่ยังไงก็ไม่ไป แล้วจะไล่ให้เปลืองน้ำลายไปทำไม ที่ผ่านมาหมอนี่ก็แค่ตามก้นผมต้อยๆ วันนี้ตามเข้ามาถึงในบ้านก็คงไม่น่าจะอันตรายอะไรเท่าไหร่ แค่เด็กคนหนึ่ง ผมรับมือไหวอยู่แล้ว

 

“วันนี้คุณไม่ออกไปทำงานเหรอครับ”

 

อัฐที่เดินตามเข้ามาข้างในบ้านชวนคุยอย่างสุภาพ ผมส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้พูดเหตุผลที่แท้จริงออกไป ขืนบอกไปว่าสังขารไม่อำนวยมีหวังได้ถูกล้อไปตลอดแน่

 

“ไปนั่งตรงนั้น ห้ามซน” ผมในสภาพเปียกโชกหันไปสั่งคนอายุน้อยกว่า ตั้งใจจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว แต่ไอ้หนูคว้าแขนของผมไว้แน่น ในขณะที่ผมยังไม่ทันได้โวยวายอะไรก็ถูกอีกฝ่ายรวบกอดกะทันหัน มือของอัฐกดหัวของผมเอาไว้ ใบหน้าของผมปะทะเข้ากับแผ่นอกของไอ้เด็กเวรเบาๆ

 

“ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ราคาแพงน่าดูเลยนะครับ คุณน่าจะชอบ”

 

ผมโกรธจนควันออกหู นึกไม่ถึงว่าแค่จะไปเช็ดหน้ายังมีข้ออ้างให้ไอ้หนูนี่ฉวยโอกาสเล่นพิเรนทร์ๆเอาได้ มีอย่างที่ไหน บังคับให้ใช้เสื้อเช็ดหน้าแทนผ้าขนหนู แถมยังเป็นเสื้อที่ถูกสวมอยู่อีกต่างหาก

 

ฝ่ายที่สวมเสื้อได้กำไรคือได้กอด ได้ใกล้ชิด ในขณะที่ฝ่ายเช็ดหน้าได้สัมผัสแผงอกผ่านเสื้อ นี่ทริคในการลวนลามแตะเนื้อต้องตัวมันล้ำหน้าไปขนาดนี้แล้วเหรอ…. โกรธก็ส่วนโกรธ แต่ในฐานะที่ผมเป็นหนึ่งในอาชีพที่ต้องใช้ความเจ้าเล่ห์เป็นเครื่องมือทำมาหากิน ยังไงก็คงต้องขอชมเชยจากใจจริง

 

แต่ว่า ยังไงก็หงุดหงิดโว้ย! เล่นอะไรปัญญาอ่อนไปได้!

 

เมื่อมือที่กดหัวผมอยู่คลายแรงลง ผมก็รีบฉวยโอกาสผงกหัวขึ้นทันที ตั้งใจจะด่าพร้อมๆกับกระทืบเท้าใส่ไอ้เด็กร้ายกาจ แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา สัมผัสหยุ่นๆอุ่นเปียกที่ลากผ่านแก้มก็ทำให้ผมนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก

 

อะ…อะไร?

 

ในที่สุดอัฐก็ปล่อยให้ผมเป็นอิสระ เมื่อเห็นอีกฝ่ายแลบลิ้นยิ้มเผล่ ผมที่กำลังยกมือแตะสัมผัสแก้มอย่างงุนงงก็เข้าใจปริศนาทั้งหมดทันที

 

“เชี่ย! ไอ้เด็กเวร น นี่แก…..”

 

“ก็เห็นว่ายังมีหยดน้ำเกาะอยู่นิดหน่อย เลยช่วยเลียให้น่ะครับ”

 

ตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้มน่าหมั่นไส้ เส้นสติของผมขาดผึงไปเรียบร้อยแล้ว สองมือฉวยคว้าอะไรก็ตามที่อยู่ใกล้ตัวปาใส่ไอ้แขกตัวป่วนอย่างโกรธแค้น

 

“ตายๆๆๆๆ ถ้าวันนี้ไม่ได้ฆ่าแกฉันนอนไม่หลับแน่!!”

 

“ฮะๆๆ แต่ผมว่าผมน่าจะนอนหลับฝันดีนะครับ”

 

ไอ้หนูอัฐหัวเราะเบาๆขณะวิ่งหนีผมอย่างสนุกสนาน บ้าเอ๊ย สงกรานต์ปีนี้อุตส่าห์ตั้งใจจะพักผ่อนให้สบายแท้ๆ สรุปว่าหมกตัวอยู่ในบ้านดันเหนื่อยกว่าตากแดดอยู่นอกบ้านอีกงั้นเรอะ!

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้ตัวแสบ!!”

 

ผมวิ่งไล่กวดไอ้เด็กเวรไปพลาง หอบแฮ่กไปพลาง ในใจท่วมท้นไปด้วยคำสบถรุนแรง บางทีถ้าผมไม่ประมาท เปิดประตูรับไอ้เด็กนี่เข้ามา…

 

“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนนะ เรื่องกุญแจสำรองยังไม่เคลียร์เลยนี่หว่า!!”

 

และแล้ว ในที่สุดผมก็เพิ่งตระหนักได้อย่างจริงจังว่า ไอ้คุณชายนี่ไม่ใช่แค่ตัวป่วน แต่นี่มันระดับตัวหายนะชัดๆ!

 

ผมทำสีหน้ายุ่งยากขณะขว้างปาสิ่งของไล่หลังอีกฝ่าย จู่ๆก็รู้สึกราวกับว่า ชีวิตส่วนตัวของผมไม่น่าจะปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

 

…………..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s