Yume100 AU FanFiction [ Kagetora x Sky ] ‘Yakuza’

 

Yume100 AU FanFiction

Pairing : Kagetora x Sky

‘Yakuza’

Rate : G

 

.

 

 

คาเงโทระรู้สึกคุ้นหน้าชายผมเขียวคนนั้นเหลือเกิน

 

ท่ามกลางความคึกคักของงานเทศกาลยามค่ำคืน แสงสีเสียงต่างๆโอบล้อมฝูงชนเอาไว้อย่างแน่นหนา หัวหน้าแก๊งยากูซ่าชื่อกระฉ่อนยืนอยู่ตรงนั้น ชุดยูคาตะสีดำที่ถูกสวมใส่อยู่หลวมๆเข้ากันได้ดีกับโครงหน้าชาวเอเชียและเรือนผมสีดำสนิท สายตาคมกริบยังคงจ้องมองร่างสูงโปร่งที่กำลังเหนี่ยวไกปืนอัดลมด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับมืออาชีพ

 

ลูกโป่งสีสันสดใสที่เป่าลมเรียบร้อยแล้วถูกยัดเรียงกันอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แต่ละช่องถูกคั่นด้วยแผ่นกระดาษลังสีน้ำตาล เศษกระดาษแผ่นเล็กๆเขียนตัวเลขแปะอยู่บนชั้นวาง ลอยเหนือลูกโป่งเล็กน้อย สายตาของชายหนุ่มจับจ้องไปยังเป้ายิงแต่ละจุด ด้วยความรวดเร็ว เขายิงปืนออกไปหนึ่งนัด ก่อนจะรัวนิ้วลั่นไกไปตามเป้าที่เล็งทีละเป้า

 

โป้ง! โป้ง! โป้ง! โป้ง!

 

เสียงลูกโป่งแตกติดกันหลายลูกดังขึ้นทันทีที่กระสุนปลอมพุ่งตรงไปหาเป้าหมายอย่างแม่นยำ ผู้เป็นเจ้าของร้านหน้าซีดเผือดขณะเดินไปหยิบของรางวัลด้วยมืออันสั่นเทา ในขณะที่เด็กชายเด็กหญิงที่ยืนมุงอยู่แถวนั้นปรบมือกันเกรียวกราว ชายผมเขียวหัวเราะออกมาเบาๆ รับของรางวัลจากเจ้าของร้านแผงลอย แล้วยื่นส่งให้เด็กๆทีละคน

 

“หุ่นยนต์ตัวนี้ของนาย ส่วนตัวนี้ก็…”

 

เศษกระดาษแผ่นเล็กๆถูกหยิบขึ้นมาขณะขานเรียกเด็กแต่ละคน และหลังจากที่ทุกคนได้รับของรางวัลครบแล้ว ชายหนุ่มก็ก้มลงมองตัวอักษรขยุกขยิกในกระดาษอีกครั้ง

 

“คราวนี้จักรยานเรอะ เหมือนจะอยู่ที่ร้านตรงนั้นสินะ” คนผมเขียวพึมพำขณะมองไปยังแผงร้านฝั่งตรงข้าม และบังเอิญสบตาเข้ากับเจ้าของร้านพอดิบพอดี เล่นเอาคนเป็นพ่อค้าสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดระแวง

 

นักแม่นปืนวางปืนอัดลมคืน ก่อนจะเดินไปหาเป้าหมายใหม่ที่สะดุ้งเมื่อครู่ เมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านไม่เต็มใจจะรับเงิน ชายผมเขียวก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

“วางใจเถอะ ผมเอาแค่จักรยานอย่างเดียว” ว่าแล้วก็ยัดเงินใส่มือคุณลุงเจ้าของร้าน คว้าเอาตะกร้าใส่ลูกดอก เล็งหาป้ายตัวเลขของรางวัลที่ต้องการอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว

 

โป้ง!

 

เสียงลูกโป่งแตกดังขึ้นหนึ่งครั้ง หลังจากนั้นก็เงียบสนิท ไม่มีใครได้ยินเสียงลูกโป่งดังขึ้นอีก

 

ตะกร้าใส่ลูกดอกที่เหลือถูกส่งคืนให้เจ้าของร้านที่กำลังยืนงง คาเงโทระจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่จูงจักรยานออกไปอย่างอารมณ์ดี ในที่สุดเขาก็นึกชื่อของคนคนนั้นออกจนได้

 

สกาย มือปืนที่ว่ากันว่ามีความสามารถต่ำที่สุดในวงการมืด สถิติการฆ่าคนด้วยปืนคือศูนย์ครั้ง เพราะทุกครั้งที่รับงานลอบยิง เขาจะยิงพลาดทุกครั้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทุกวันนี้ที่ยังพอมีเงินเลี้ยงปากท้องอยู่ได้ก็เพราะไปรับจ้างสอนเด็กยิงปืนอัดลม หรือไม่ก็รับจ้างสอยรางวัลตามแผงลอยในงานเทศกาล

 

คาเงโทระหรี่ตาลงเล็กน้อย ฝีมือห่วยแตกอะไรกัน ทั้งทักษะและความเชี่ยวชาญของคนคนนั้นหากนำไปใช้งานจริงต้องกลายเป็นมือปืนที่เก่งกาจที่สุดเป็นแน่

 

ยากูซ่าหนุ่มเดินตามหลังสกายไปอย่างนึกสนใจ เดิมทีเขาตั้งใจจะออกมาเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศเพียงครู่เดียวเท่านั้น แต่กลับเจอของล้ำค่าเข้าเสียได้ เพชรในตมเช่นนี้ หากปล่อยผ่านไป ก็คงเรียกได้ว่าโง่เต็มที

 

เสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมาทำให้สกายหยุดกึก มีอะไรบางอย่างผิดแปลกไปจากปกติ ยากที่จะอธิบายความรู้สึกเหล่านั้นออกมาเป็นรูปธรรม และในเมื่อสัญญาณเตือนภัยในใจร้องลั่นไม่ยอมหยุด ชายหนุ่มจึงค่อยๆเปลี่ยนจังหวะการเดิน แทรกตัวเข้าไปในฝูงชนอย่างยากลำบาก พร้อมกับครุ่นคิดว่าจะจัดการอย่างไรกับจักรยานของผู้ว่าจ้าง หากไม่ทิ้งย่อมหนีลำบาก แต่จะทิ้งก็ไม่ได้ ฉับพลัน ฝ่ามือหยาบกร้านวางแปะลงบนบ่าอย่างเงียบงัน สกายสะดุ้งโหยง นึกด่าในความเลินเล่อชั่วครู่ของตัวเอง นึกไม่ถึงว่าจะถูกเข้าประชิดตัวได้รวดเร็วเพียงนี้

 

“ไปหาที่คุยข้างนอกกันเถอะ” เสียงของเจ้าของมือทุ้มต่ำแหบห้าว แม้ว่าน้ำเสียงจะค่อนข้างผ่อนคลาย แต่กลับเจือไปด้วยอำนาจบางประการ สกายเหลือบมองมือบนบ่าตัวเอง เห็นแค่มือก็รับรู้ได้ถึงความร้ายกาจ จึงจำใจเดินจูงจักรยานออกจากงานเทศกาลตามความต้องการของอีกฝ่าย ระหว่างทางก็นึกย้อนทบทวนถึงสาเหตุที่ทำให้ตนต้องเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้

 

แต่ไม่ว่าจะย้อนนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก เขาเป็นมือปืนว่างงาน เรียกได้ว่าแทบไม่ได้คลุกคลีอะไรกับวงการมืดเสียด้วยซ้ำ แต่กลับถูกคนท่าทางอันตรายบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน

 

เดินฝ่าฝูงชนมาได้สักพักก็ถึงทางออก บริเวณนี้คนค่อนข้างน้อยเพราะส่วนใหญ่ยังกระจุกตัวกันอยู่ในงาน ในที่สุดคาเงโทระก็ปล่อยมือออกจากบ่าของสกาย ต่างฝ่ายต่างหันมาเผชิญหน้ากัน ด้วยท่าทีที่แตกต่างกัน

 

คาเงโทระค่อนข้างอารมณ์ดีพอสมควร ในขณะที่สกายค่อนข้างหวาดระแวง

 

หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของคาเงโทระเต็มตา สกายตะลึงงัน อ้าปากค้างอย่างเผลอไผล ใครใช้ให้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาคือยากูซ่าชื่อกระฉ่อนกันล่ะ ไอ้ความต่างระดับกันราวฟ้ากับเหวนี่มันอะไร

 

เผลอนิ่วหน้าโดยอัตโนมัติ เดิมทีสกายไม่ค่อยถูกชะตากับพวกวงการมืดเสียเท่าไหร่ เขาเกลียดการฆ่าฟัน หวาดกลัวกลิ่นคาวเลือด แต่ที่ยังไม่ลาออกจากสมาคมมือปืนรับจ้างก็เพื่อให้พวกเด็กๆหรือชาวบ้านทั่วไปมีความเชื่อถือความสามารถของเขาเท่านั้น

 

มือปืนว่างงานไร้ฝีมือ กับ คนธรรมดาที่อาศัยว่ายิงแม่นนิดหน่อยก็ถือวิสาสะมาสอนพิเศษ ต่อให้ตำแหน่งข้างหน้าฟังดูไร้ความสามารถ แต่ก็ยังฟังดูดีกว่าคนธรรมดาอยู่แล้ว

 

ที่สำคัญ ถึงจะน่าเจ็บใจที่ต้องนับรวมตัวเองเข้ากับพวกมือเปื้อนเลือด แต่สกายก็อดยอมรับไม่ได้ว่า อาชีพมือปืนนั้น ช่างเป็นอาชีพที่เท่เสียเหลือเกิน

 

อยากสูบบุหรี่ แต่ก็สูบไม่เป็น

 

อยากขี่มอเตอร์ไซค์ แต่ก็ขี่ไม่เป็น

 

อยากเป็นมือปืน แต่ก็ฆ่าคนไม่เป็น ที่สำคัญคือไม่อยากฆ่าเสียด้วย

 

ราวกับว่าสวรรค์จงใจกลั่นแกล้ง สิ่งที่ถูกสกายมองว่าเป็นเรื่องเท่ กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาหวาดกลัวเสียอย่างนั้น สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นคนสูบบุหรี่ที่ไม่จุดไฟ ขี่จักรยานดัดแปลงที่หลอกตัวเองว่าเป็นมอเตอร์ไซค์ และเป็นมือปืนรับจ้างล่ารางวัลตามงานเทศกาล

 

กลับสู่ปัจจุบัน สกายเลิกย้อนนึกถึงอดีต หันกลับไปเผชิญหน้ากับคาเงโทระอย่างไม่ประมาท

 

“มีธุระอะไรกับผม?”

 

“ฉันสนใจฝีมือของนาย” คาเงโทระยักยิ้มบาง เอ่ยตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี คนผมเขียวกะพริบตาปริบๆ เครื่องหมายคำถามลอยเกลื่อนเต็มหัว

 

“ก็แค่ยิงเป้านิ่งถูก ของแบบนั้นมือปืนที่ไหนก็ทำได้” สกายยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก แสดงท่าทีอย่างชัดเจนว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย ยิ่งเห็นดังนั้นคาเงโทระก็ยิ่งถูกใจ ทวีความสนใจในตัวอีกฝ่ายมากขึ้น

 

“คนที่มองไม่ออกก็มีแต่พวกห่วยแตกเท่านั้นล่ะ” ร่างสูงกำยำโน้มกายเข้าหาอีกฝ่ายเล็กน้อย นัยน์ตาของคนทั้งสองสบมองกันอยู่เนิ่นนาน

 

“ว่ากันตามตรง ฉันอยากได้นายมาเป็นลูกน้องของฉัน”

 

“คงต้องขอปฏิเสธ ผมไม่ฆ่าคน” แม้ว่าถ้อยคำที่ใช้จะยังเป็นภาษาสุภาพ แต่น้ำเสียงของสกายเริ่มแข็งกระด้างขึ้นมาบ้างแล้ว

 

คาเงโทระพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

 

“พิลึกดี มือปืนที่ไม่ฆ่าคน” เอ่ยออกมาเช่นนั้น ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา สกายรู้สึกหนาวยะเยือก เผลอก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

“พ เพราะงั้นตัดใจซะเถอะ เอาผมเข้าแก๊งคุณก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก” มือที่จับจักรยานไว้เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาอย่างรวดเร็ว

 

ทว่า คำพูดดังกล่าวกลับไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของยากูซ่าผมดำได้แม้แต่น้อย คาเงโทระหัวเราะออกมาเบาๆ ครั้งหนึ่งในอดีต ตัวเขาเองก็ตั้งใจจะเป็นยากูซ่าที่ไม่ฆ่าใคร แต่เมื่อเวลาผ่านไป สัจจะที่เคยตั้งไว้ก็เริ่มเจือจาง เลือนหายไปตามกาลเวลา เป็นไปได้ด้วยหรือที่จะมือสะอาดได้เมื่ออยู่ในวงล้อมของคนมือสกปรก

 

กาลเวลาและสภาพแวดล้อมนั้นมีอิทธิพลต่อมนุษย์มากขนาดไหน มีหรือที่คนมากประสบการณ์อย่างเขาจะไม่มีวันล่วงรู้

 

“ฆ่าคนน่ะยากแค่ตอนเริ่มต้น แต่ฆ่าไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ชินเอง” สุ้มเสียงที่เอ่ยออกมาฟังดูเลือดเย็นอย่างบอกไม่ถูก ขนแขนของสกายลุกชันด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้เลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้น…

 

ถ้าหนีไปเฉยๆ มันก็น่าหงุดหงิด

 

“ดูเหมือนคุณจะเชื่อสุดๆเลยนะว่าถ้าผมไปอยู่กับคุณ ผมจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

 

“แน่นอน ฉันเห็นมาเยอะแล้ว แรกๆก็ปากเก่งกันอย่างนี้ทั้งนั้นล่ะ”

 

น่าแปลก รอยยิ้มของคาเงโทระไม่ใช่สิ่งน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่ยั่วโมโหสกายมากที่สุดไปเสียได้

 

“ผมไม่สนใจข้อเสนอของคุณ ไม่ชอบทัศนคติของคุณ พวกเราร่วมงานกันไม่ได้หรอก”

 

อารมณ์ที่ปะทุขึ้นฉับพลันทำให้สกายเอ่ยความรู้สึกของตนออกไปจนหมดเปลือก คาเงโทระนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นกับความตรงไปตรงมาดังกล่าว

 

ถูกยั่วยุได้ง่ายเสียจริง เมื่อครู่นี้ยังกลัวเขาจนหัวหดอยู่เลยแท้ๆ

 

“เด็กหนอเด็ก” ว่าแล้วก็บ่นพึมพำอย่างระอาใจ ทำให้สกายหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

 

“ลูกค้ารอนานแล้ว ขอตัว” สกายกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก่อนที่จะได้ขยับตัว มือแกร่งของคาเงโทระก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคนผมเขียว ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงอีกฝ่ายกลับเข้าไปในงานเทศกาลด้วยพลกำลังมหาศาล

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอจ้างนายบ้างก็แล้วกัน คราวนี้ไม่มีข้ออ้างแล้วนะ”

 

“เฮ้ย?! เดี๋ยวๆ ลูกค้าอย่างคุณผมไม่เอา! ไม่รับ!” สกายโวยวายเสียงดัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ฝืนแรงไม่ได้ ต้องลากจักรยานตามไปอย่างเงอะๆงะๆ ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนเกี่ยงงาน แต่นาทีนี้สกายยอมถูกปรามาสว่าเป็นคนรักสบายเลือกงานไปตลอดชาติยังจะดีเสียกว่า

 

คาเงโทระและสกายกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง ร่างกำยำชี้นิ้วไปยังร้านแผงลอยแห่งหนึ่ง ตระกร้าใส่ลูกดอกหลากสีวางเรียงกันอยู่หน้าร้าน เมื่อมองลึกเข้าไปก็เห็นเป้ายิงรูปวงกลมแปะอยู่บนแผ่นไม้สีเข้ม

 

“มีอยู่ห้าเป้า เอาให้เข้าทุกเป้าล่ะ” คาเงโทระสั่งพลางลากสกายให้เดินไปยังร้านแห่งนั้นด้วยกัน คนผมดำจ่ายเงินให้เจ้าของร้าน แย่งจักรยานมาจากสกายเป็นตัวประกัน ทำให้คนผมเขียวต้องยอมตามน้ำไปอย่างช่วยไม่ได้

 

“แค่เข้าเป้าก็พอใช่มั้ย ได้! รีบเล่นจะได้รีบๆจบ” บ่นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะขว้างลูกดอกในมือออกไปอย่างแม่นยำ เสียงลูกดอกปักเข้าที่กึ่งกลางเป้าดังติดต่อกันห้าครั้งถ้วน เป็นไปตามการคาดเดาของคาเงโทระ หัวหน้าแก๊งยากูซ่าเอ่ยกับเจ้าของร้านอย่างอารมณ์ดี

 

“รางวัลล่ะ?”

 

“เอ้อ….เข้าเป้า5เป้า รางวัลคือเลือกเอาจากของในส่วนนั้นได้หนึ่งอย่างครับ” เจ้าของหลุดออกจากอาการมึนงงก่อนจะผายมือไปยังกลุ่มของรางวัลชิ้นใหญ่ คาเงโทระมองอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

 

“เอาอันนั้นได้ไหม” ปลายนิ้วของคนผมดำชี้ไปยังตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่วางอยู่อีกฝั่ง เมื่อเห็นว่าลูกค้าต้องการของราคาถูกกว่าที่คาด เจ้าของร้านก็รีบร้อนยื่นตุ๊กตาใส่มือยากูซ่าหนุ่มทันทีด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจเสียก่อน

 

“อะ…อะไรของคุณ…” สกายอ้าปากค้างตะลึงงัน แต่รู้ตัวอีกที ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวนั้นก็ถูกยัดเยียดใส่มือของเขาเสียแล้ว

 

“เหมาะกับเด็กๆอย่างนายดีนะ ว่ามั้ย” คาเงโทระคลี่ยิ้มกวนโอ๊ย ก่อนจะใช้วงแขนกว้างโอบไหล่สกายอย่างถือวิสาสะ

 

“เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน แล้วพรุ่งนี้ก็จะไปหาแต่เช้า ถ้าไม่อยากให้คอยดูแลเหมือนเด็กๆก็หัดทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว”

 

“นี่คุณ…!”

 

“แค่เข้าแก๊งฉันก็จบเรื่องแล้วแท้ๆ”

 

สกายฟังคำของอีกฝ่ายแล้วก็พลันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นี่มันวิธีชวนคนเข้าแก๊งประเภทไหนกัน

 

ท่ามกลางความคึกคักของงานเทศกาลยามค่ำคืน แสงสีเสียงต่างๆโอบล้อมฝูงชนเอาไว้อย่างแน่นหนา ปกติแล้วคาเงโทระไม่ค่อยสนุกสนานกับงานเทศกาลเสียเท่าไหร่

 

ทว่า

 

ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่ายทำให้ยากูซ่าหนุ่มลอบยิ้ม กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอย่างเอาแต่ใจ

 

นานๆทีได้แกล้งเด็กบ้างก็สนุกดี

 

งานเทศกาลครั้งนี้ นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

 

 

……

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s