Yume100 FanFiction [ Kagetora x Sky ] ‘Prince Award’

 

Yume100 FanFiction

Kagetora x Sky

‘Prince Award’

 

……

 

 

นาฬิกาปลุกส่งเสียงดังลั่นห้อง แขนข้างหนึ่งเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกาอย่างงัวเงีย

 

ปั้ก ปั้ก ปั้ก เสียงฟาดมือเข้ากับโต๊ะวางของเล็กๆข้างหัวเตียงดังคลอไปกับเสียงร้องแหลมแสบแก้วหู ความเจ็บปวดจากการฟาดมืออย่างไร้สตินั้นเป็นดังสายน้ำเย็นเยียบที่สาดโครมปะทะใบหน้าเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มหัวเขียวตื่นเต็มตา เขาดันตัวลุกขึ้นจากที่นอน และเสียงของนาฬิกาปลุกก็เงียบลงในที่สุด

 

“สกาย เจ็บรึเปล่า?”

 

หลังจากที่ห้องนอนกลับคืนสู่ความเงียบได้ไม่ทันไร สุ้มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างตัว สกายหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทุ้มต่ำ คนคนนั้นมีเรือนผมสีดำขลับที่บัดนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อย นัยน์ตาดุดันบนใบหน้าคมเข้มเหลือบมองไปยังมือของสกายที่ปะทะกับโต๊ะข้างเตียงอยู่หลายรอบ

 

“ก็นิดหน่อย ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะ คาเงโทระ” สกายว่าพลางยืดแขนออกบิดขี้เกียจไปมา ทว่า แม้สกายจะทำทีเป็นไม่สนใจความเจ็บปวดที่มือ และเห็นแค่ว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่รอยแดงที่เกิดจากการกระแทกกับของแข็งอย่างรุนแรงก็ทำให้คาเงโทระขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงใหญ่ดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง อาศัยจังหวะที่สองมือของสกายกำลังชูขึ้นเหนือหัว ใช้พลกำลังรวบเอวของอีกฝ่ายแล้วดึงเข้าหาตน รู้ตัวอีกที สภาพของสกายในตอนนี้ก็กลายเป็นว่ากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอน เอนตัวพิงแผ่นอกแกร่งของคาเงโทระอยู่เสียแล้ว

 

“ขอดูหน่อย” พูดออกมาอย่างนั้น ทว่า ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบตกลง คาเงโทระก็คว้ามือของอีกฝ่ายไปพินิจดูเอาเองเสียแล้ว สกายที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหันยังคงตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ แต่ในไม่ช้าก็ตั้งสติได้ ชายหนุ่มถลึงตาใส่คาเงโทระ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

 

“โธ่เอ๊ย! อยากดูก็ขอกันดีๆสิ!”

 

ท่าทีเขินอายของสกายทำเอาคาเงโทระถอนหายใจออกมา

 

“จะอายอะไรล่ะ มากกว่านี้ยังทำมาแล้วเลยนี่”

 

คราวนี้ใบหน้าของสกายแดงแจ๋ไปทั่วทั้งหน้า ลมหายใจของคนในอ้อมแขนเริ่มติดขัดเพราะความเขินอาย คนตัวสูงกว่าพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก สกายเป็นเช่นนี้เสมอ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นก็มักจะแสดงออกว่าตัวเองแข็งแกร่ง ปกปิดปิดความไม่มั่นใจของตัวเองด้วยบุคลิกภายนอกที่น่าหวาดกลัว ทั้งๆที่ตัวตนที่แท้จริงของคนคนนี้นั้นอ่อนโยนและใสซื่อน่าเอ็นดู ไม่ต่างอะไรไปจากเด็กน้อยเลยสักนิด

 

“ดูเสร็จเรียบร้อยแล้วนี่ จะปล่อยได้รึยัง?”

 

สกายที่ตั้งสติได้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ส่วนคาเงโทระส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ

 

“ต้องทายาก่อน”

 

“นิดเดียวเองน่า! วันนี้ต้องไปงานPrince Awardกับมาโคโตะด้วย ถ้าไปสายเดี๋ยวก็ซวยอีก”

 

คนหัวเขียวเริ่มโวยวายเสียงดัง ใช่แล้ว สาเหตุที่เขาต้องตื่นแต่เช้าขนาดนี้ก็เพราะวันนี้ต้องไปร่วมงานประกาศรางวัล ‘เจ้าชายผู้เป็นที่รัก’ นั่นเอง ถึงจะไม่อยากไป แต่ในเมื่ออุตส่าห์มีบัตรเชิญส่งมาหาอดีตเจ้าชายอย่างเขา ต่อให้รู้สึกเหมือนอยู่ผิดที่ผิดเวลา อย่างไรเสียก็ต้องไปตามมารยาทอยู่ดี

 

พอพูดถึงมาโคโตะ คาเงโทระก็เริ่มจะหงุดหงิดบ้าง แต่อาการของเขาต่างจากสกายตรงที่ไม่ได้โวยวายออกมาโดยตรง คนผมดำเม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ทำเอาคนฟังรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วทั้งร่าง

 

“ถ้าอย่างนั้นไปสายซักนิดซักหน่อยก็คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง”

 

“ไม่ได้เฟ้ย! แล้วนั่นนายจับตรงไหนของนายเนี่ย?!”

 

สกายแทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าคาเงโทระเกลียดขี้หน้ามาโคโตะมากแค่ไหน ทำไมถึงได้ปากพล่อยเอ่ยชื่อเด็กหนุ่มออกมาตอนนี้กันนะ แต่เรื่องโทษตัวเองคงต้องเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้คงต้องหยุดมือซุกซนของคาเงโทระที่เริ่มลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเขาเสียก่อน คนผมเขียวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายเป็นเชิงต่อต้าน

 

“ไม่ใช่เวลามาทำอย่างนี้นะ คาเงโทระ!”

 

ทว่า คาเงโทระกลับทำเพียงแค่จ้องมองสกายนิ่งๆ

 

“……”

 

“……”

 

“ไม่ได้เหรอ?”

 

“……..ก็ต้องไม่ได้น่ะสิ!”

 

คาเงโทระยักยิ้มเล็กน้อย “คำตอบเมื่อกี๊ฟังดูลังเลนะ”

 

“ไม่ได้ลังเล!!!” ใบหน้าของสกายร้อนผ่าว หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองศึก เกือบไปแล้ว! พอเห็นสายตาแบบนั้นของคาเงโทระทีไรก็เป็นต้องใจอ่อนทุกที คำพูดที่พูดออกไปสวนทางกับความคิดลึกๆในใจอย่างสิ้นเชิง

 

ฝ่ายคาเงโทระเห็นปฏิกิริยาของสกายก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนมือข้างที่เจ็บของสกายอย่างอ่อนโยน

 

“แต่ยังไงก็ต้องทายาก่อนไปอยู่ดีนะ”

 

“ไม่…”

 

“แปลว่าอยากทำอย่างอื่นมากกว่าทายางั้นเหรอ?”

 

สกายกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว

 

“ไม่ครับ ทายาครับ จะทายาครับ” น้ำเสียงของคนในอ้อมแขนสุภาพขึ้นมาอย่างกะทันหัน คาเงโทระพยักหน้าอย่างพึงพอใจ กดริมฝีปากลงบนมือของสกายอีกครั้งอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากคาเงโทระค่อยๆซึมซับเข้าสู่อวัยวะต่างๆของสกาย โอบล้อมหัวใจของอดีตเจ้าชายแห่งดาเตนอย่างเงียบงัน

 

ความปวดแปลบหายไปแล้ว หรืออย่างน้อยตอนนี้ สกายก็ไม่รู้สึกถึงมันอีก จนทำให้สกายอดคิดไม่ได้ว่า การกระทำเช่นนี้ อาจช่วยเยียวยาความเจ็บปวดได้ดีกว่ายาขนานใดเสียอีกกระมัง

 

 

………………..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s