Touken Ranbu AU FanFiction [ Ookurikara x Heshikiri Hasebe ] ‘Valentine’s Day 2017’

Touken Ranbu AU FanFiction

Ookurikara x Heshikiri Hasebe

‘Valentine’s Day 2017’

 

.

 

หลักๆคงลงไว้ในเด็กดีค่ะ http://writer.dek-d.com/aiihiwatari/writer/view.php?id=1429752 เพราะตั้งใจอยากลงแบบเรื่องยาวๆ(จบในตอน) แต่ก็อยากเก็บในบล็อกด้วย เอาเป็นว่าเลือกเว็บอ่านได้ตามอัธยาศัยเลยค่า จะที่ไหนก็เหมือนกัน

ปล.รูปไม่เกี่ยวกับธีมเรื่องแต่เราชอบรูปนี้มากค่ะฮือออฟฟฟฟฟฟฟ

 

.

 

 

ในวันนี้ 14 กุมภาพันธ์ 2017 ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมกับเสียง ‘กลับมาแล้ว’ ของเจ้าของบ้าน เด็กหนุ่มผิวเข้มเดินมายืนรอผู้เป็นอาตามปกติ ชายหนุ่มวัยสามสิบยื่นกระเป๋าทำงานส่งให้หลานชายซึ่งรับไปโดยไม่ปริปากบ่น

 

เฮชิคิริ ฮาเซเบะไม่เคยสอนให้หลานชายรับใช้ตัวเองอย่างนี้ แต่ในเมื่อห้ามแล้วโอคุริคาระดื้อดึงไม่ยอมฟัง ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย จากที่ไม่เคยชินก็กลายเป็นชินไปเสียแล้ว

 

ในขณะที่โอคุริคาระกำลังจะเดินเอากระเป๋าไปวางในห้องทำงานชั้นล่างของฮาเซเบะเช่นเดียวกับทุกครั้ง จู่ๆ มือเรียวขาวที่สู้รบกับงานเอกสารมาทั้งวันก็ยื่นสิ่งหนึ่งให้อีกฝ่าย

 

กล่องช็อกโกแลตเรียบหรูสะท้อนอยู่บนนัยน์ตาสีทองสวยของเด็กหนุ่ม

 

“เพื่อนที่ทำงานให้มาอีกแล้ว เอาไปกินสิ” ฮาเซเบะเอ่ยห้วนๆก่อนจะเดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนโซฟาสีครีมในห้องนั่งเล่น สำหรับประโยคดังกล่าวนั้นไม่ใช่ประโยคที่แปลกใหม่สำหรับโอคุริคาระเลยสักนิด นี่เป็นประโยคที่ฮาเซเบะใช้ทุกปีก่อนจะยื่นช็อกโกแลตให้เขาในวันวาเลนไทน์

 

โอคุริคาระที่รับช็อกโกแลตมาจากมือของผู้เป็นอาเอ่ยขอบคุณเสียงเบา แล้วจึงเดินแยกเอากระเป๋าไปเก็บในห้องทำงาน ระหว่างทางก็มองช็อกโกแลตในมือพร้อมกับลอบยิ้มอย่างเงียบงัน

 

หลังจากจัดการกับกระเป๋าเอกสารเรียบร้อยแล้วเด็กหนุ่มก็เดินมายังห้องนั่งเล่น ภาพที่เห็นจนชินตาก็คือภาพของฮาเซเบะที่นั่งจมอยู่บนโซฟาตัวยาว เนคไทถูกคลายออกหลวมๆ เข็มขัดถูกปลดวางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยเบื้องหน้า ชายเสื้อเชิ้ตที่เคยถูกยัดใส่กางเกงโผล่ออกมาอยู่นอกกางเกงเรียบร้อยแล้ว

 

โดยไม่รู้ตัว โอคุริคาระกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอกับถาพที่เห็น ก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันที่ถูกเว้นว่างไว้

 

เฮชิคิริ ฮาเซเบะไม่ชอบดูโทรทัศน์ ส่วนโอคุริคาระที่นั่งอยู่ข้างๆก็ไม่มีรายการโปรดอะไรเป็นพิเศษ ทั้งคู่นั่งด้วยกันเงียบๆ ไม่มีใครสนใจจอโทรทัศน์ที่เป็นสีดำสนิท ฮาเซเบะกำลังพักเหนื่อยจากการเดินทาง ในวันเทศกาลวาเลนไทน์ที่ผู้คนล้นทะลักอัดแน่นทุกหนทุกแห่ง การเดินปะปนกับฝูงชนย่อมเหนื่อยมากกว่าปกติเป็นหลายเท่า ส่วนโอคุริคาระกำลังแกะกล่องช็อกโกแลต เมื่อฉีกพลาสติกที่ห่อไว้เรียบร้อยแล้วก็ลงมือกัดช็อกโกแลตนั้นแล้วเคี้ยวกรุบๆ

 

“ยี่ห้อนี้อร่อยไหม?” จู่ๆคนที่นั่งอยู่ข้างๆก็เอ่ยถามออกมาเช่นนั้น โอคุริคาระพยักหน้าหงึกๆ ฮาเซเบะเผลอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจกับคำตอบนั้นก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

 

แน่นอนว่าการกระทำเช่นนั้นไม่มีทางหลุดรอดไปจากสายตาของโอคุริคาระ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็ทำทีเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมมีพิรุธของผู้เป็นอาแต่อย่างใด คนผิวเข้มจัดการกินช็อกโกแลตต่อไปเงียบๆ ในเมื่อฮาเซเบะพยายามปกปิด เขาก็ต้องเล่นไปตามบทบาทที่ฮาเซเบะมอบให้

 

นัยน์ตาสีทองลอบมองคนข้างๆที่กำลังเหม่อลอย เป็นอย่างนี้เสมอ คุณอาของเขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี หากเป็นเรื่องที่เจ้าตัวคิดว่าน่าอายก็จะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่ทำ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองรู้สึกเสียหน้าหรือโดนดูถูกจากคนรอบข้าง ซึ่งการแสดงความรู้สึกอ่อนไหวหรือใส่ใจผู้อื่นเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นหนึ่งในเรื่องที่เฮชิคิริ ฮาเซเบะไม่ถนัดเป็นที่สุด

 

แต่ถึงอย่างนั้น โอคุริคาระที่อยู่ด้วยกันมานานก็รู้ดี ต่อให้เบื้องหน้าจะเย็นชาและมองข้ามหัวคนอื่นมากแค่ไหน แต่ทุกการกระทำของฮาเซเบะมักจะแอบแฝงความเอาใจใส่ผู้อื่นอย่างแนบเนียนอยู่เสมอ

 

เด็กหนุ่มมัธยมปลายกลืนช็อกโกแลตลงคอ รสชาติของมันไม่หวานมาก เป็นแบบที่เขาชอบ โอคุริคาระรู้ดีว่าเจ้าขนมหวานกล่องนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันที่ฮาเซเบะจะได้รับมาจากเพื่อนร่วมงานแน่ๆ

 

ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายไม่ได้รับความนิยม คนอย่างคุณอาน่าจะได้รับช็อกโกแลตมากที่สุดในบริษัทแล้ว แต่เพราะช็อกโกแลตกล่องนี้มันแทบจะแปะป้ายเอาไว้ว่า ‘สำหรับโอคุริคาระเท่านั้น’ แล้วไหนจะอาการมีพิรุธของฮาเซเบะอีก ก็เลยอดสันนิษฐานเข้าข้างตัวเองไม่ได้

 

เป็นการแสดงความรู้สึกที่วกวนอ้อมค้อม แต่ก็สมกับเป็นฮาเซเบะดี

 

“อะไร?”

 

จู่ๆฮาเซเบะก็ถามอย่างนั้นออกมา ในที่สุดโอคุริคาระก็รู้ตัวว่าเผลอใช้สายตาจ้องผู้เป็นอานานเกินไป จึงรีบส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ

 

“เปล่า…”

 

ตอบออกไปแบบนั้นก็จริง แต่เด็กหนุ่มยังคงจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายไม่วางตา ไล่ลงมาเรื่อยๆ จากนัยน์ตาสีม่วงโดดเด่น จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางสวย จนกระทั่งสติเริ่มกระเจิดกระเจิงเมื่อมองเห็นซอกคอสีขาว โอคุริคาระรีบเบือนหน้าหนี ระหว่างที่เคี้ยวช็อกโกแลตในปากก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจ

 

ถ้าเขาโตกว่านี้ อายุมากกว่านี้ จนถึงตอนนั้น คุณอาคนนี้จะยอมให้เขา ‘กิน’ หรือเปล่านะ?

 

โดยที่ฮาเซเบะไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าโอคุริคาระจะเบื่อการกินช็อกโกแลตวาเลนไทน์เช่นนี้ทุกปีเสียแล้ว

 

 

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s