Touken Ranbu FanFiction [ Izuminokami Kanesada x Horikawa Kunihiro ] ‘Drunk’

ฟิคจากกิจกรรม Secret Saniwa ค่ะ > <  ได้ลองเขียนคู่ที่ไม่เคยเขียนนี่ก็แปลกใหม่ดีเหมือนกันน้า สนุกจังงง/////

 

…………………………….

 

 

Touken Ranbu FanFiction

 

Izuminokami Kanesada x Horikawa Kunihiro

 

‘Drunk’

 

 

………………………

 

 

ท่ามกลางเสียงพูดคุยอย่างเฮฮาออกรสออกชาติ กลิ่นหอมละมุนละไมของสุราชั้นดีอบอวลไปทั่วห้อง อิสึมิโนะคามิ คาเนะซาดะเหม่อมองของเหลวใสสะอาดที่มีสีเหลืองระเรื่อเจือปน นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่าง และสีแดงจางๆบริเวณสองข้างแก้มสะท้อนอยู่บนผิวน้ำไร้สีของสุราในจอก

 

ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่อิสึมิโนะคามิรู้ตัวดีว่าตัวเองคออ่อนมาแต่ไหนแต่ไร เหล้าเข้าปากทีไรเป็นต้องเมาแอ๋ทุกครั้งไป ทว่า คราวนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นไปเสียทั้งหมด แม้จะรู้สึกว่าสติสัมปชัญญะไม่ได้อยู่กับตัวร้อยเปอร์เซนต์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเรียกได้ว่ามีสติรู้ตัวในระดับหนึ่ง

 

สงสัยว่า ที่นากาโซเนะ โคเท็ตสึเคยเปรยเอาไว้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริง สุราที่ได้รับมาจากซานิวะ แม้จะมีรสชาติเข้มข้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เมาง่ายแต่อย่างใด

 

เพราะอย่างนั้นแม้จะเริ่มเคลิ้มๆไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังมีสติ รู้ตัวว่าชาวบ้านชาวช่องเริ่มใช้เรื่องอาการคออ่อนสุดๆของเขาเป็นบทสนานาแกล้มเหล้าแทนของแห้งในจานเสียแล้ว

 

รู้หรอกน่าว่าถูกนินทาอยู่ เพราะอย่างนั้นถึงได้โวยวายตอบกลับไป ใช่ว่าเขาจะคออ่อนกับเหล้าทุกชนิดเสียหน่อย

 

“ยัง ม่าย มาว เฟ้ย!!”

 

น้ำเสียงอวดเก่งซึ่งไม่ได้ก้องกังวานชัดเจนดังใจคิดที่เปล่งออกไปทำให้อิสึมิโนะคามิ คาเนะซาดะเสียความมั่นใจไปเล็กน้อย

 

“หมอนั่นเมาอีกแล้วแหงๆ…”

 

“คุนิฮิโระ ฝากพาคาเนะซาดะไปเก็บทีสิ…”

 

ในขณะที่เจ้าของเรือนผมสีดำยาวกำลังจะเอ่ยปากโวยวายอีกครั้ง ใบหน้ายิ้มแย้มของเด็กหนุ่มวากิซาชิอย่างโฮริคาวะ คุนิฮิโระก็ปรากฏขึ้นมาในวิถีการมองเห็น น้ำเสียงสุภาพอ่อนโยนที่คุ้นเคยถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบาง

 

“กลับห้องกันเถอะครับ คาเนะซัง”

 

สายตาแบบนั้น แม้แต่คุนิฮิโระก็ยังไม่เชื่อเลยว่าเขาไม่ได้เมา…

 

ร่างสูงลุกขึ้นยืนอย่างฮึดฮัด หันไปตะคอกใส่อีกฝ่ายด้วยว่า ‘เดินไหวน่า! ไม่ต้องมายุ่ง!’ ใครบางคนหลุดขำออกมา แต่อิสึมิโนะคามิที่กำลังงอนไม่มีเวลาหันไปสนใจ เพราะจู่ๆความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวพอดิบพอดี

 

 

บางที…นี่อาจเป็นโอกาสก็ได้…

 

 

ทั้งร่างสูงที่มีแอลกอฮอลล์ในเลือดและเด็กหนุ่มผมสั้นย่างก้าวไปบนทางเดินในฮงมารุอย่างเงียบงัน ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ คนนำหน้าเดินเอียงๆเซไปเซมา ในขณะที่คนเดินตามนั้น แม้จะอยากเข้าไปช่วยประคองมากเพียงใด แต่เพราะถูกดุมาก่อนหน้านี้ก็เลยทำได้แค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ถ้าหากอิสึมิโนะคามิ คาเนะซาดะล้มลงไป โฮริคาวะ คุนิฮิโระก็พร้อมที่จะพุ่งเข้าหาในทันที

 

ไม่นานนัก ร่างของอิสึมิโนะคามิ คาเนะซาดะก็ล้มลงไปจริงๆ โชคดีที่โฮริคาวะถลาวิ่งเข้าไปประคองไว้ทัน น้ำหนักตัวของอีกฝ่ายที่ทิ้งลงมาทั้งหมดทำให้เด็กหนุ่มต้องย่อเข่าลงเล็กน้อย ใบหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงเป็นใย

 

“คาเนะซัง! ไหวรึเปล่าครั—”

 

เสียงของโฮริคาวะเงียบหายไปในทันทีเมื่อริมฝีปากของอิสึมิโนะคามิประกบเข้ากับริมฝีปากของเด็กหนุ่ม ลิ้นนุ่มรุกล้ำเข้าไปในโพรงปาก แบ่งปันรสชาติของสุราชั้นดีที่ยังหลงเหลืออยู่

 

ราวกับห้วงกาลเวลาถูกหยุดเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนที่ เนิ่นนานและนิ่งงันราวกับต้องมนตร์ ในที่สุดจูบเร่าร้อนและดื้อดึงของอิสึมิโนะคามิ คาเนะซาดะก็สิ้นสุดลง ทั้งฝ่ายถูกจูบและฝ่ายจูบทรุดฮวบลงกับพื้นทั้งคู่ อิสึมิโนะคามิกรนเสียงดังแข่งกับหัวใจของโฮริคาวะที่กำลังเต้นโครมครามเมื่อถูกจู่โจมเข้าอย่างไม่คาดฝัน

 

ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำด้วยความเขินอาย สองขาที่ทรุดนั่งลงบนพื้นนั้นสั่นไปหมด หลังจากที่เงอะๆงะๆคิดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ตั้งสติได้ ร่างเล็กรวบรวมกำลังทั้งหมดแล้วรีบวิ่งกลับไปขอความช่วยเหลือจากวงเหล้าให้มาช่วยกันแบกคาเนะซาดะกลับห้อง ขณะที่ตัวก่อเรื่องนอนล้มอยู่บนพื้น เสียงกรนหายไปแล้ว ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงนั้นเข้มกว่าตอนที่ยังอยู่ในวงเหล้าเสียอีก

 

ได้จูบโดยที่ไม่ต้องเขินอายด้วยการแอบอ้างเป็นคนเมา นั่นล่ะคือโอกาสที่แล่นเข้ามาในหัวของอิสึมิโนะคามิ และการที่เขาลงมือทำตามแผนนั้นอย่างบ้าบิ่นก็คงเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าอ่อนๆคอยกระตุ้นนั่นเอง

 

น่าเสียดายที่จำชื่อเหล้าในคืนนี้ไม่ได้เสียแล้ว รู้แค่ว่าเป็นเหล้าที่ช่วยให้ไม่มีอาการปวดหัวพะอืดพะอมหลังตื่นนอน เป็นเหล้าที่อิสึมิโนะคามิผู้คออ่อนดื่มได้ และกลายเป็นคนเมาในสายตาคนอื่นได้โดยไม่ถูกสงสัย

 

เหล้าที่ดื่มแล้วยังพอมีสติ และไม่หลงลืมว่าตัวเองได้ก่อเรื่องอะไรเอาไว้บ้าง….

 

หากเป็นเหล้าชนิดอื่น ดื่มไปก็คงเมาแอ๋ ตื่นมาจำอะไรไม่ได้ ผิดกับเหล้าชนิดนี้ที่ยังพอจะให้เขาหลงเหลือสติเอาไว้กับตัวบ้าง เหล้าที่ทำให้ได้ช่วงชิงจูบจากคุนิฮิโระ โดยที่ไม่ต้องเขินอายให้เสียมาด ไม่ต้องเสี่ยงต่อการมองหน้ากันไม่ติด และไม่หลงลืมรสจูบหวานๆนั่นไป

 

ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาแต่ไกล คนที่เมาเพียงครึ่งหนึ่งแกล้งเมาอีกครึ่งหนึ่งหลับตาลงช้าๆ เพื่อเล่นละครตบตาฉากสุดท้าย ภายใต้ความคิดที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

 

‘พรุ่งนี้…ต้องไปถามชื่อเหล้ามาให้ได้เลย’

 

 

……..

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s