Osomatsu-San FanFiction [ Atsushi x Tougou ] ‘New Year 2017’

Osomatsu-San FanFiction

 

Atsushi x Tougou

 

‘New Year 2017’

 

 

……..

 

 

โลกไม่เคยหยุดหมุน

 

กาลเวลาขยับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างคงที่ ในจังหวะที่ไม่เร็วไม่ช้า สม่ำเสมอ ผันเปลี่ยนจากปีเก่าสู่การเริ่มต้นใหม่ในปีถัดไป และเพราะปรากฏการณ์ดังกล่าวนี้เป็นเรื่องธรรมชาติที่เกิดขึ้นเป็นประจำอยู่แล้วสำหรับคนอย่างโทวโกว ปีใหม่  จึงไม่ใช่เรื่องราวแปลกใหม่น่าสนใจอะไรนัก

 

ประสบการณ์ในช่วงเวลาเกือบสี่ทศวรรษที่ผ่านมาสอนให้โทวโกวไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆต่อการเปลี่ยนผ่านช่วงเวลานี้ เป็นเรื่องธรรมดาของทุกปีอยู่แล้วที่จะต้องมีบางสิ่งบางอย่างที่ทั้งเหมือนเดิมและเปลี่ยนไป สุดท้ายแล้ว การขึ้นปีใหม่ก็แทบไม่ต่างอะไรไปจากการขึ้นวันใหม่เลยสักนิด

 

ไม่เคยสนใจวันเวลา ในชีวิตของเขานั้น  นอกจากเงินทองแล้วก็ไม่เคยสนใจอะไรอีก ใช้ชีวิตอย่างลืมวันลืมคืน ออกหากินอย่างเดียวดาย

 

ล่องลอย อิสระ ไร้ซึ่งสายสัมพันธ์ที่ผูกมัดยึดโยงไว้กับโลกใบนี้ นั่นล่ะคือตัวตนที่แท้จริงของโทวโกว

 

กิจกรรมวันปีใหม่ของชายวัยกลางคนไม่ได้แปลกใหม่ไปจากวันธรรมดาเลยสักนิด เขาใช้เวลาอยู่กับตัวเอง สูบบุหรี่รับเอาควันนิโคตินสีเทาขุ่นเข้าปอดเงียบๆจนกว่าจะหมดมวน หรือออกไปเดินสูดอากาศล้วงกระเป๋าผู้คนในย่านพลุกพล่าน ทว่า แทนที่ปีใหม่นี้จะได้ใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนกับปีที่แล้วๆมา ทันทีที่ลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา โทวโกวกลับต้องพบเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

 

“สวัสดีปีใหม่ครับ โทวโกวซัง”

 

“…..”

 

โทวโกวยกมือขยี้ตาเงียบๆ ต่อให้ที่ผ่านมาเจ้าเด็กอัตสึชิจะชอบมาตามตอแยเขาเป็นประจำจนน่ารำคาญก็เถอะ แต่ก็ไม่น่าจะสลักสำคัญจนทำให้เขาเห็นภาพหลอนตั้งแต่เช้านี่นา

 

ขยี้ตาเสร็จเรียบร้อย ผ่านไปครู่หนึ่งจนภาพทุกอย่างเริ่มชัดเจน โทวโกวตกใจเสียจนตาแทบจะถลนออกจากเบ้า เมื่อเห็นว่า ภาพหลอน ที่ว่านั่นยังคงส่งยิ้มหวานให้ตน และไม่มีทีท่าว่าจะมลายหายไปเลยสักนิด

 

“เฮ้ย?!! ไอ้เด็กเวร!!! เข้ามาได้ยังไงเนี่ย?!!”

 

นั่นเป็นเรื่องที่ถือว่าหยามเกียรติโจรอย่างโทวโกวสุดๆ ห้องเช่าห้องนี้แม้ว่าจะไม่ได้หรูหราใหญ่โตอะไร แต่ก็ไม่ได้ห่วยแตกเสียจนปรับแต่งระบบป้องกันภัยเพิ่มเองทีหลังไม่ได้ เคยสะเดาะกลอนปล้นบ้านผู้คนมามากมาย พอถึงคราวที่ตัวเองถูกลอบเข้ามาในที่พักอย่างนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากถูกลูบคม

 

“ฮะๆๆ นั่นน่ะไม่สำคัญหรอกครับ” ชายหนุ่มผมดำหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ต่างจากโทวโกวในตอนนี้ราวฟ้ากับเหว

 

“สำคัญสิวะ!!! บุกรุกห้องคนอื่น…”

 

กำลังจะพูดต่อไปว่า ‘คนปกติที่ไหนเขาทำกัน’ แต่พอนึกได้ว่าตัวเองก็เคยทำอยู่บ่อยครั้งโดยเฉพาะช่วงที่ยังหนุ่มแน่น โทวโกวจึงโวยวายอะไรต่อไม่ออกเพราะพูดไปก็เข้าตัวทั้งนั้น จึงรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยการกระแอมดังๆสองสามที

 

“แล้วมีธุระอะไรล่ะ?”

 

คนที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนฟูกนอนถามเสียงห้วน อัตสึชิในชุดสูทตัวเก่งยิ้มบางๆ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง

 

“มาเป็นของขวัญปีใหม่ให้โทวโกวซังไงครับ”

 

“ไม่เอา!” โทวโกวรีบปฏิเสธในทันที ของขวัญพรรค์นี้จะรับมาทำแป๊ะอะไร มีประโยชน์ก็แค่ไถเงินได้เรื่อยๆเท่านั้นล่ะ ซึ่งเงินเขาจะไปหามาจากไหนก็ได้ บนโลกนี้มีเหยื่อเต็มไปหมด นอกจากการอยู่ให้ไถเงินแล้ว เจ้าเด็กอัตสึชิก็ไม่เห็นมีอะไรดีสักอย่าง น่ารำคาญ…แถมบางเวลาก็น่ากลัวด้วย

 

“งั้นเป็นส.ค.ส.ก็ได้ครับ”

 

“จะอะไรก็ไม่เอาทั้งนั้น! กลับไปได้แล้วโว้ย!”

 

“อืม…งั้นเป็นอะไรดีล่ะครับ ที่จะหาเรื่องอยู่กับโทวโกวซังทั้งวันได้น่ะ… แล้วก็ต้องเข้ากับเทศกาลด้วยอืมๆ…”

 

อัตสึชิเอียงคอครุ่นคิด ไม่ว่าเจ้าตัวจะจงใจหรือไม่ แต่ท่าทีเช่นนั้นกวนประสาทโทวโกวมากมายเหลือเกิน

 

“กลับ! ไป! ได้! แล้ว!”

 

โทวโกวตวาดอย่างหงุดหงิด แทบจะพร้อมๆกับอัตสึชิที่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

 

“คิดออกแล้วครับ!!!!”

 

“ห หา?”

 

จู่ๆสองมือของชายหนุ่มก็เอื้อมมากุมมือของคนแก่กว่าไว้แน่น

 

“เป็นแฟนกันนะครับโทวโกวซัง อย่างนี้จะได้อยู่ด้วยกันไปทุกเทศกาลเลยไงครับ”

 

“ไม่เป็นโว้ย!!!”

 

“สมกับที่เป็นโทวโกวซังเลยครับ เอาใจยากสุดๆไปเลย”

 

พอถูกสะบัดมือทิ้งอัตสึชิก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฝ่ายโทวโกวที่ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับคนอายุน้อยแต่เช้าก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน ปล่อยอัตสึชิทิ้งไว้กับฟูกที่ยังไม่ได้พับเก็บ

 

แม้ไม่มีใครพูดอะไรออกมาแต่อัตสึชิเดาได้ว่าในใจของโทวโกวต้องกำลังก่นด่าตนอยู่อย่างหงุดหงิดเป็นแน่ ชายหนุ่มลูกคุณหนูยิ้มน้อยๆขณะมองส่งแผ่นหลังของอีกฝ่าย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนฟูก รับเอาไออุ่นจากร่างของชายวัยกลางคนที่ยังหลงเหลืออยู่บนนั้น กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างสบายใจ

 

แม้จะไม่สบายเท่าเตียงคิงไซส์ที่บ้าน แต่อัตสึชิกลับคิดว่า ถ้าให้ตัวเขาประเมินราคาเอาตอนนี้ คาดว่าราคาของมันน่าจะสูงกว่าเตียงนอนที่แพงที่สุดในโลกเสียอีก

 

“ฮึๆ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ โทวโกวซัง”

 

ชายหนุ่มพึมพำเสียงเบา เพียงชั่วพริบตาที่แววตาอ่านยากและไร้ซึ่งความจริงใจปรากฏความอ่อนโยนสะท้อนอยู่บนนั้น

 

ขอแค่ได้เห็นหน้าของอีกฝ่าย และขอแค่ให้อีกฝ่ายได้เห็นใบหน้าของเขาเป็นคนแรกในวันขึ้นปีใหม่ แค่นั้นก็เป็นของขวัญปีใหม่ที่มีค่าที่สุดสำหรับอัตสึชิแล้ว

 

เสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของคนบนฟูกอาจสร้างความหวาดระแวงให้แก่คนในห้องน้ำ แต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ ทำนองเพลงเสนาะหูดังคลอไปกับเสียงน้ำก๊อกของอ่างล้างมือที่ดังลอดออกมาจากประตูห้องน้ำ

 

 

กาลเวลาขยับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างคงที่ ในจังหวะที่ไม่เร็วไม่ช้า ค่อนข้างสม่ำเสมอ ผันเปลี่ยนจากปีเก่าสู่การเริ่มต้นใหม่ในปีถัดไป

 

ตราบใดที่โลกยังไม่หยุดหมุน

 

อัตสึชิก็ยังคงเฝ้ารอ

 

รอวันที่หัวใจของโทวโกวจะเปิดรับเขาให้เข้าไปอยู่ในนั้นอย่างสมบูรณ์

 

ไม่ว่าจะต้องผ่านพ้นปีใหม่…ไปอีกกี่ครั้งก็ตาม

 

 

……..

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s