Dàomù bǐjì FanFiction [ พานจื่อ + อู๋เสีย ] ‘รำลึก’

Dàomù bǐjì FanFiction

 

Pān Zi + Wú Xié   (พาน+เสีย)

 

‘รำลึก’

 

……..

 

หากจะเปรียบเทียบชีวิตมนุษย์เป็นตัวเลข 0 ก็คงเป็นตัวแทนของความตาย 1 ก็คือสัญลักษณ์ของการมีชีวิตอยู่

 

แม้ว่า 0 กับ 1 จะถูกจัดเรียงให้อยู่ข้างกัน แต่ระยะห่างของ 0 และ 1 มีมากกว่าที่ผมคิดเสียอีก

 

ระยะห่างระหว่างคนตายกับคนเป็น ระยะห่างระหว่าง 0 กับ 1 ช่องว่างที่ไม่สามารถก้าวผ่านไปได้ ผมจุดบุหรี่สูบ พ่นควันสีเทาขุ่นออกมาจากปากอย่างเชื่องช้า

 

‘มีพานจื่ออยู่ทั้งคน มีหรือจะทำให้นายน้อยเดือดร้อน’

 

คำพูดของพี่พานในวันนั้นดังขึ้นในหัว ถ้าหากเปรียบเป็นมีด ก็คงเป็นมีดเล่มคมที่กรีดหัวใจผมจนเหวอะหวะไปหมด เป็นความสูญเสียที่แม้จะผ่านมานานปีก็ยังคงสร้างความเจ็บปวดให้ผมอยู่เสมอ แม้ว่าที่ผ่านมาจะพอกดปากแผลห้ามเลือดเอาไว้ได้ แต่เมื่อถึงวันครบรอบทีไร ทั้งเลือดทั้งน้ำตา ทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามไว้ได้

 

ชินชา…อย่างนั้นหรือ? แม้ว่าจะถูกประสบการณ์ขัดเกลาจนเยือกเย็นขึ้น ผ่านความเป็นความตายมามากมายนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายแล้ว ผม…อู๋เสียก็ยังคงเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง

 

เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง ที่ไม่สามารถก้าวข้ามความตายของพี่พานไปได้

 

ในวันที่ 4 พฤศจิกายน วันครบรอบวันตายของพี่พาน บาดแผลของผมเจ็บหนักกว่าวันอื่นๆมากเป็นพิเศษ ผมแยกออกไปอยู่คนเดียวทั้งวัน บุหรี่ที่สูบเผาผลาญสุขภาพปอดนั้นหมดไปเป็นซอง ถ้าหากจับผมไปนั่นในห้องปิดตาย ห้องนั้นจะถูกมองว่าเป็นห้องรมแก๊สก็คงไม่น่าแปลกใจอะไรมากนัก

 

บรรยากาศรอบข้างแม้จะสว่างไสวสดใส แต่สายตาของผมกับมืดบอดเสียจนมองข้ามความงามเหล่านั้นไป สิ่งที่เห็นนั้น มีเพียงวิวทิวทัศน์ที่พร่าเบลอ ผลกระทบจากเม็ดฝนในดวงตานั้นทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด

 

ผมยกแขนเสื้อปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ดื่มด่ำกับควันนิโคตินอยู่อีกครู่หนึ่งแล้วจึงใช้นิ้วมือดับบุหรี่อย่างเงียบงัน ทิ้งไปทั้งที่ยังสูบไม่หมดมวน

 

ต่อให้เศร้าเสียใจมากมายขนาดไหน แต่พี่พานคงไม่ชอบใจแน่ที่เห็นผมตายด้วยโรคเรื้อรังจากบุหรี่ ชีวิตของผมเมื่อถูกแลกมาด้วยชีวิตของพี่พาน ราคาของมันก็เริ่มมากขึ้นเสียจนประเมินราคาไม่ได้

 

สภาพจิตใจไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด ความรู้สึกผิดบาปยังคงถ่าโถม แต่อย่างน้อย ร่างกายนี้…ไม่ว่าอย่างไรก็จะใช้ทิ้งใช้ขว้างไม่ได้อีกต่อไป

 

ระยะห่างระหว่าง 0 กับ 1 ยังคงเป็นอนันต์ ความตรงกันข้ามระหว่างความตายกับการมีชีวิตอยู่นั้นห่างไกลกันเสียจนไม่สามารถติดต่อ ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป เลข 1 ก็ยังคงเป็นเลข 1 และพี่พานที่ตายไปแล้วก็ยังคงเป็นเลข 0

 

ตัวเลขนี้ยังคงเหมือนเดิม ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ระยะห่างก็ไม่มีวันลดลง

 

และความเจ็บปวดเอง…ก็ใช่ว่าจะลดลง

 

 

…………

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s