Mob Psycho 100 FanFiction [ Kageyama Ritsu x Reigen Arataka ] ‘Nightmare’

Mob Psycho 100 FanFiction

 

Kageyama Ritsu x Reigen Arataka

 

‘Nightmare’

 

…..

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืน เรเกน อาราทากะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ชายหนุ่มหอบหายใจถี่รัว นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้าง หยาดน้ำใสไร้สีไหลอาบแก้ม ภาพฝันร้ายยังคงฝังลึกอยู่ในหัว ยากที่จะลบออกไปได้ในทันที

 

เจ้าของเรือนผมสีอ่อนนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง สองขายาวก้าวเดินไปหยิบบุหรี่และไฟแช็คและมุ่งหน้าไปยังระเบียงเล็กๆของห้องพัก

 

ควันบุหรี่สีขุ่นถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบาง สีของมันตัดกับสีดำมืดของม่านรัตติกาลในคืนข้างแรมอย่างโดดเด่น เจ้าของนัยน์ตาสีเข้มเหม่อมองควันนิโคตินที่ใกล้จะจางหายไปในไม่ช้า มีเพียงเรเกนคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่านอกจากสารเคมีอันตรายแล้ว ควันบุหรี่ที่ถูกพ่นออกมาทุกครั้งนั้นเจือไปด้วยความรู้สึกด้านลบทั้งหมดที่ไม่สามารถแสดงออกมาให้ใครเห็นได้

 

ยิ่งสูบ…ก็ยิ่งปลอดโปร่ง ราวกับว่าภาระทางใจทั้งหมดถูกโยนทิ้งไปชั่วคราว เพราะอย่างนั้นจึงเลิกไม่ได้สักที…

 

“ฝันร้ายเหรอครับ เรเกนซัง”

 

“?!!”

 

เมื่อหันกลับไปตามเสียงเรียกของผู้บุกรุกก็พบว่า น้ำเสียงที่ได้ยินนั้นเป็นของ ‘เด็กหนุ่ม’ คนนั้นดังที่คาดการณ์ไว้

 

คาเกยาม่า ริทสึเผยยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มผมดำเอ่ยทักทายอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี

 

“สวัสดีครับ”

 

“อย่าเข้ามาในห้องคนอื่นตามใจชอบซี่… ริทสึคุง” เรเกนว่าพลางดับบุหรี่ทิ้ง ชายหนุ่มรู้ถึงโทษของเจ้าสิ่งนี้เป็นอย่างดี เพราะฉะนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นจึงเลือกที่จะไม่สูบเป็นประจำ ยิ่งโดยเฉพาะกับเด็ก สตรี คนชรา และผู้พิการ เรเกนจะค่อนข้างใจอ่อนกับบุคคลเหล่านั้นเป็นพิเศษ

 

และความเอาใจใส่ดังกล่าวของเรเกนก็เป็นสิ่งที่คาเกยาม่า ริทสึไม่ชอบเอาเสียเลย เพราะถ้าหากยึดตามบรรทัดฐานดังกล่าว ตัวเขาเองจะเป็นแค่เด็กมัธยมต้นในสายตาของเรเกนเท่านั้น

 

“ว่าแต่เข้ามาในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย หือ?”

 

“ก็นานพอที่จะเห็นน้ำตาของคุณละกันครับ”

 

ชายหนุ่มวัย28ปีชะงักไปเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้จะต่อบทสนทนานี้ให้ยืดยาวต่อไปได้อย่างไรดี ในเมื่ออีกฝ่ายดันเอ่ยเรื่องที่เขาไม่อยากนึกถึงออกมาเสียอย่างนั้น

 

“นี่…”

 

น้ำเสียงที่มักจะราบเรียบอยู่เสมอดูอ่อนลงเล็กน้อย ริทสึเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายๆช้าๆ

 

“อยากกอดผมมั้ย?”

 

พอถูกคนตัวเล็กกว่าถามออกมาอย่างนั้น เรเกนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มอวดดีเช่นทุกครั้ง

 

“ไม่ล่ะ อีกะแค่ฝันร้าย ไม่จำเป็นต้อ—”

 

พูดยังไม่ทันจบประโยคดี มือของเรเกนก็ถูกคว้าแล้วดึงเข้าไปหาร่างของคู่สนทนา แขนทั้งสองข้างของริทสึโอบกอดคนโตกว่าอย่างอ่อนโยน

 

“ชอบฝืนเกินตัวจริงๆเลยครับ เรเกนซังเนี่ย”

 

“อะแฮ่ม! ฟังให้ดีนะริทสึคุง ดูเหมือนว่านายจะเข้าใจผิดไปเยอะมาก ฉันน่ะนะ…”

 

“หนวกหูครับ ถ้าอยากร้องก็ร้องออกมาเลยเถอะ จะกลั้นเอาไว้ทำไม?”

 

เด็กหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นขึ้นเล็กน้อย เรเกนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รอยยิ้มเหนื่อยใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย

 

“…ขืนทำอย่างนั้นก็ไม่เท่กันพอดีน่ะสิ”

 

“คุณเองก็ไม่ได้เท่อะไรขนาดนั้นอยู่แล้วนี่”

 

เรเกนหัวเราะออกมาเบาๆกับคำพูดเจ็บแสบของอีกฝ่าย แต่ทว่าไม่นานนัก เสียงหัวเราะเริงรื่นนั้นก็เริ่มเจือจางลงแล้วถูกแทนที่ด้วยหยาดน้ำตาสีใส ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนพื้นระเบียง ซุกหน้ากับแผ่นอกของนักเรียนมัธยมต้น หยดน้ำจากดวงตาของเรเกนซึมทะลุชุดนอนของริทสึจนเปียกชื้น

 

แม้แต่ตอนที่ร้องไห้…ก็ยังไร้เสียง…’

 

ริทสึถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา ท่ามกลางความมืดสนิท สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านแผ่วเบา เด็กหนุ่มเอ่ยปากพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ผิดไปจากน้ำเสียงยามพูดคุยปกติ

 

“…ช่วยพึ่งพาผมให้มากกว่านี้หน่อยเถอะครับ เรเกนซัง”

 

….

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s