Osomatsu-San FanFiction [ Matsuno Karamatsu x Tougou ] ‘ผม,คนเลว, และระยะห่างที่เท่ากับศูนย์’

Osomatsu-San FanFiction

 

Matsuno Karamatsu x Tougou

 

‘ผม,คนเลว, และระยะห่างที่เท่ากับศูนย์’

 

……..

 

เมื่อนานมาแล้ว สมัยที่ยังเป็นเด็กอายุสิบขวบ ผมได้รู้จักกับคนเลวคนหนึ่ง

 

แน่นอนว่าถึงจะมีอดีตที่ไม่ขมขื่นเหมือนโอโซมัตสึ แต่เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ผมเริ่มตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วคนไม่ดีนั้นมีอยู่รอบตัวเรามากมาย โดยที่สวมหน้ากากปกปิดตัวตนที่แท้จริงเอาไว้

 

หน้ากาก

 

ผมย้อนนึกถึงคำนั้นเมื่อเข้าร่วมชมรมการแสดง ผมสวมหน้ากากหลายใบ ทดลองเปลี่ยนบทบาทไปเรื่อยๆอย่างสนุกสนาน รู้ตัวอีกทีก็เสพติดการใส่หน้ากากปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไปเสียแล้ว

 

การปิดบังความรู้สึกบ่อยๆทำให้ผมเข้าใจหลักการของหน้ากากมากขึ้น นั่นคือ เราสามารถแบ่งคนสวมหน้ากากได้สองประเภท ประเภทแรกคือปกปิดตัวตนเพื่อทำร้ายคนอื่น และประเภทที่สองคือปกปิดตัวตนเพื่อไม่ให้ถูกผู้อื่นทำร้าย

 

แม้จะฟังดูอ่อนแอ แต่ผมคงต้องยอมรับว่าตัวผมเองคือคนประเภทหลัง

 

ส่วนโทโกวคือคนประเภทที่หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

 

เขาเป็นคนเพียงคนเดียวที่ผมรู้จักอย่างผิวเผิน ผมรู้จักด้านที่เขาแกล้งทำตัวเป็นคนดี รู้วิธีเข้าหาคน รู้จักด้านเลวร้ายของเขา ทั้งขโมยของ เจ้าเล่ห์ และชอบทำร้ายร่างกาย ทว่า

 

ขณะนี้ ณ ช่วงเวลาปัจจุบัน

 

ผมกลับพวกอีกด้านหนึ่งของโทโกว ท่ามกลางผู้คนมากมายบนรถไฟ เป็นเขาไม่ผิดแน่ๆ ชายชุดสูทลายทางจ้องมองหญิงชราคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในขบวนรถไฟด้วยสายตาลังเล เขาถอนหายใจ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้มแล้วเรียกให้เธอมานั่ง ส่วนตัวเองลุกขึ้นยืนเกาะราวรถไฟ

 

ในตอนแรก ผมนึกว่าเขาจะหาช่องทางขโมยของอย่างแนบเนียนเสียอีก แต่ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมเกาะราวรถไฟ อีกข้างหนึ่งกลับทำเพียงแค้ล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองเฉยๆเท่านั้น

 

โทโกวอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งหญิงชราคนนั้นลงไปจากรถ เขานั่งลงที่ที่หญิงชราเคยนั่ง ผมนึกงงอยู่ในใจ จะว่าไปคุณยายคนนั้นก็ดูธรรมดานี่นา ท่าทางไม่ได้มีฐานะอะไร แล้วทำไมถึงต้องช่วยด้วยล่ะ

 

เขาเป็นคนไม่ดีไม่ใช่หรือ?

 

แต่พอมองย้อนกลับไปในสมัยอดีต โทโกวทำร้ายโอโซมัตสึ ทำร้ายพวกเราจนซึมหลังจากที่รู้ความจริงซ้ำยังให้พ่อกินอาหารผสมยานอนหลับอีก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมีคนคนเดียวในบ้านที่นอกจากโดนตวาดแล้วก็ไม่โดนทำอะไรอีกเลย

 

แม่…

 

ดูเหมือนว่า จุดอ่อนในใจของโทโกวคือ ผู้หญิง นอกจากวิ่งราวคว้าของไปอย่างรวดเร็วหรือตวาดด่าเสียงดังแล้วก็ไม่ยอมทำร้ายร่างกายเลยแม้แต่น้อย

 

และจากเหตุการณ์เมื่อครู่ บางทีตอนเล็กๆเขาอาจจะถูกเลี้ยงดูมาโดยคนแก่ พอโตขึ้นก็เลยไม่ค่อยมีกะใจสร้างความเดือดร้อนให้คนแก่เท่าไหร่ก็ได้ ก็เลยใจอ่อนกับหญิงแก่มากกว่าหญิงธรรมดาทั่วไป

 

ขบวนรถไฟยังคงวิ่งต่อไป ผู้คนเริ่มทยอยลงจากสถานีเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เริ่มว่าง ผมเริ่มกวาดสายตาเล็งที่นั่งที่นั่ง แล้วก็บังเอิญหันไปเห็นโทโกวที่กำลังสะลึมสะลือ คอจะพับแหล่มิพับแหล่อยู่ท่ามกลางที่นั่งร้างผู้คน

 

ผมเดินไปนั่งข้างๆเขา อีกฝ่ายไม่ทันสังเกต เขายังคงนั่งสะลึมสะลือจนกระทั่งผล็อยหลับไป กลุ่มเรือนผมสีดำที่เริ่มมีผมหงอกสีขาวแซมประปรายเอนมาซบไหล่ผมอย่างเงียบงัน หลับปุ๋ยโดยอาศัยไหล่ผมต่างหมอน

 

ผมมองเขาที่เคยทำเรื่องเลวร้ายมาก่อนด้วยสายตาแปลกประหลาด จะว่ายังไงดี ถึงจะเคยอยู่บ้านเดียวกันมาช่วงหนึ่งแต่ผมไม่เคยเห็นคนคนนี้หลับตานอนเลยสักครั้ง

 

ไม่นึกมาก่อนว่าในตอนที่โทโกวกำลังหลับจะดูไร้พิษภัยขนาดนี้….

 

แต่ก็ตลกดีจัง ขนาดนอนแล้วยังขมวดคิ้วอยู่เลย นอกจากตอนที่ใส่หน้ากากแล้ว คุณลุงคนนี้เคยยิ้มออกมาจากใจจริงบ้างหรือเปล่านะ ยิ้มที่ไม่ได้มาจากความชั่วร้ายในจิตใจน่ะ

 

ผมเหลือบมองมือของคนแก่กว่าที่หยาบกร้าน ดูท่าว่าจะผ่านพ้นการทำงานหนักมาก่อน กว่าจะมาเป็นโจร…คนคนนี้เองก็คงลำบากมามากเหมือนกัน

 

ทำร้ายคนในสังคมเพียงเพื่อของมีค่า

 

ถ้าหากลองตั้งคำถามกลับกันก็คือ คนในสังคมเคยทำร้ายเขาที่ ‘ไม่มี’ ของมีค่ามาก่อนหรือเปล่า?

 

เสียงประกาศของรถไฟดังขึ้นเมื่อถึงสถานีที่ผมต้องลง ผมเหลือบมองคุณลุงที่หลับสนิทครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจนั่งต่อไป เอาไว้ถึงสถานีสุดท้ายแล้วค่อยปลุกก็แล้วกัน ผมยังอยากให้เขาพักต่ออีกหน่อย แล้วผมเองก็ยังอยากแอบมองหน้าตอนหลับของเขาต่อด้วย

 

อาจจะโดนด่าที่ทำให้ชายคนนี้นั่งเลยสถานี แต่ผมจะควักเงินจ่ายปิดปากเสียงบ่นของเขาเอง แม้ว่าอาจจะถูกไถเงินมากกว่าที่จำเป็นก็ตาม

 

“อืมมมม”

 

โทโกวครางออกมาเบาๆ ผมหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย ความจริงแล้วคนที่ไม่ดีก็มีมุมที่น่าเอ็นดูเหมือนกันหรือนี่

 

จนบางทีผมก็อดคิดใหม่อีกครั้งไม่ได้ ก่อนหน้านี้ผมรีบตัดสินเขาไปหรือเปล่านะ บางที เขาอาจจะเป็นคนที่สวมหน้ากากประเภทที่สามก็เป็นได้

 

ปกปิดตัวตนด้วยการทำร้ายผู้อื่นเพื่อไม่ให้ตัวเองถูกทำร้าย

 

ผมได้แต่คาดเดาอะไรต่างๆต่อไปอย่างหยุดไม่ได้ ไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แล้วทำไมผมถึงต้องสนใจตัวตนของโทโกวขนาดนี้ด้วย

 

ทำไมกันนะ

 

ผมถามคำถามนี้กับตัวเองเป็นครั้งที่ร้อย แต่ไม่ว่าจะถามไปกี่ครั้ง สมองโง่ๆของผม….

 

……ก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย

 

………..

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s