White Collar FanFiction [ Peter Burke x Neal Caffrey ] ‘ไม่มีวัน’

 

ดินสอที่ตวัดเส้นลงบนกระดาษขาวเป็นจุดกำเนิดเสียงแห่งเดียวในห้องพักหรูหรา ณ มหานครนิวยอร์ก

นีล แคฟฟรีย์ในสภาพเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขายาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ย นัยน์ตาสีฟ้าครามจับจ้องไปยังภาพร่างบนกระดาษ รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ ขณะเดียวกันมือที่ถือดินสออยู่ก็ยังคงทำงานไปเรื่อยๆอย่างขยันขันแข็ง

ภาพร่างบนกระดาษเริ่มเป็นรูปเป็นร่างทีละน้อย โครงหน้าของบุคคลในภาพชัดเจนพอที่คนรู้จักคนอื่นเห็นแล้วต้องร้อง ‘อ๋อ’ ชายหนุ่มเก็บรายละเอียดของภาพต่ออีกครู่หนึ่งจึงวางดินสอลง เมื่อถูกนัยน์ตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและความยุติธรรมจ้องเขม็ง นีลจ้องตอบอีกฝ่าย มือที่เคยจับดินสอค่อยๆยื่นออกไปสัมผัสกับใบหน้าบนกระดาษอย่างแผ่วเบา

“ปีเตอร์” คนเจ้าเล่ห์เรียกชื่อของชายวัยกลางคนในภาพด้วยน้ำเสียงที่ปนเปไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกที่นีลพยายามควบคุม และฝังมันไว้ในส่วนลึกของจิตใจ

…ราวกับว่าต้องการจะก้าวล้ำเส้นที่ถูกขีดไว้ แต่ในขณะที่กำลังจะก้าวข้ามไป อะไรบางอย่างกลับเตือนให้ชะงักเท้า แล้วถอยหลังกลับมายืนที่เดิม

ชายหนุ่มถอนหายใจ สติที่ล่องลอยกลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง ป่านนี้แล้วปีเตอร์ เบิร์คคงกำลังทานมื้อค่ำกับเอลิซาเบธภรรยาสุดที่รักอยู่ในบ้านอันแสนอบอุ่น มีสุนัขหนึ่งตัวนอนหมอบอยู่ไม่ไกลนัก มือของนีลลูบไล้ภาพของปีเตอร์ ความรู้สึกเหมือนถูกแทงเข้าที่อกเริ่มเข้าจู่โจม อดีตอาชญากรที่ผันตัวมาเป็นที่ปรึกษายิ้มเศร้าๆ นัยน์ตาสีฟ้าหลับตาลงช้าๆ

นีล แคฟฟรีย์ชอบปีเตอร์ เบิร์ค

ความจริงข้อนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้

ความสนใจ ความสนิทสนม ความสนุกสนาน ความห่วงใย ความเชื่อใจ ความศรัทธา ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆถูกบ่มเพาะขึ้นอย่างเชื่องช้าโดยที่นีลไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด สุดท้ายก็สายเกินกว่าจะยับยั้งการถือกำเนิดของความรู้สึกที่เรียกว่า ‘ความรัก’ ได้อีกต่อไป

นีล แครฟฟรีย์ ภายนอกเข้มแข็งสมบูรณ์แบบ แต่เพราะแท้จริงแล้วไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบจึงต้องยิ้มเพื่อหลอกให้คนอื่นมองไม่เห็นความอ่อนแอของตัวเอง เขายิ้มให้กับความรักของสามีภรรยาเบิร์ค ยิ้มอย่างที่เคยทำยามต้องหลอกคนอื่น ยิ้มเพื่อปกปิดความอ่อนแอของตัวเองแล้วทิ้งตัวตนที่แตกสลายไว้เบื้องหลังฉากหน้าอันสวยหรู

ปีเตอร์ เบิร์คไม่ใช่ของเขา และไม่มีวันเป็นของเขา

ต่อให้ใช้ทักษะที่มีขโมยมา…ยังไงก็ไม่ใช่ของเขาอยู่ดี

นีลลืมตาขึ้น ภาพของปีเตอร์ที่อยู่เบื้องหน้านั้นเริ่มพร่าเบลอ หยาดน้ำใสไหลอาบแก้ม ไหล่สองข้างสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงสะอื้นที่ยากจะอดกลั้นเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักสวย ไม่ว่าจะพยายามยิ้มแค่ไหน รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้ากลับบิดเบี้ยวไปด้วยความโศกเศร้า ไม่ใช่รอยยิ้มที่สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น

แสงไฟของตึกต่างๆในนิวยอร์กและบรรยากาศคึกคักจากภายนอกส่งมาไม่ถึงหัวใจของนีล แคฟฟรีย์เลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่ทำได้และนีลตัดสินใจทำต่อไปเหมือนๆกับทุกวันก็คือการยืนอยู่เคียงข้างปีเตอร์ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง…

กลั้นน้ำตา ฝืนยิ้ม สวมหน้ากากเป็นนีลที่สามารถรับมือกับทุกสถานการณ์ในชีวิตได้

ผลักดันให้ทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่มันควรจะเป็น ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เหยียบย่ำหัวใจของตนไปเรื่อยๆ

เจ็บปวดต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

…..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s