Osomatsu-San FanFiction [ Totoko x Nyaa ] ‘ความปรารถนาของเนีย’

โทโตะเนีย

‘ความปรารถนาของเนีย’

…….

ฉันมักจะเดินตามหลังเธอเสมอ

แผ่นหลังที่บอบบางนั้นช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

แข็งแกร่ง…เสียจนมองแล้วรู้สึกเจ็บปวด เจ็บปวดกับความอ่อนแอของตัวเองที่ต้องพึ่งพาเธอคนนั้นอยู่เรื่อย และไม่ว่าจะพยายามเร่งฝีเท้าจนสามารถไปเดินเคียงข้างเธอได้ โทโตโกะจังก็มักจะเดินเร็วขึ้น ทิ้งฉันไว้ข้างหลังเหมือนกับที่แล้วๆมา

“นี่ โทโตโกะจัง บอกคนอื่นๆไปเถอะ เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราน่ะ…”

ฉันพูดกับผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังยุ่งอยู่กับการเช็คตารางงานในสมุดจด โทโตโกะจังเงยหน้าขึ้นมองฉัน ความจริงจังผสมความลนลานปรากฏขึ้นบนใบหน้าน่ารัก

“เธอเนี่ยนะ เดี๋ยวก็มีคนมาได้ยินเข้าหรอก!” โทโตโกะจังว่าพลางหันไปมองประตูกับหน้าต่างของห้องแต่งตัวที่ปิดสนิท ฉันพองแก้มอย่างเอาแต่ใจ โทโตโกะจังถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางสมุดจดและปากกาลงบนโต๊ะ

“ฟังนะเนีย….” ผู้จัดการส่วนตัวว่าพลางเดินเข้ามาใกล้ฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะโน้มตัวลง ริมฝีปากบางขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ถ้อยคำกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างๆหู

“ฉัน….”

มือเรียวขาวของโทโตโกะจังเอื้อมมาสัมผัสบริเวณเอวฉัน เสียงกระซิบของเธอดังขึ้นอีกครั้ง

“ฉัน…อยาก…”

“ท โทโตะโกะจัง…”

“ฉัน! อยาก! สบาย! เพราะงั้นรีบๆสนใจเรื่องงานแล้วหาเงินมาให้ได้เยอะๆเร็วๆเข้าสิยะยัยแมวบ๊อง!!! นี่แหนะๆๆ!!!”

นิ้วของโทโตโกะจังจั๊กจี้เอวฉันจนต้องดิ้นดุ๊กดิ๊กตัวงอไปมา ระหว่างนั้นปากก็โวยวายใส่ผู้จัดการส่วนตัวไปด้วย ฮือ แย่ที่สุด! โทโตโกะจังคนร้ายกาจ!!!!

“โทโตโกะจังอ้ะ…” ฉันบ่นงึมงำในลำคอ โทโตโกะจังฉีกยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะวางมือแปะลงบนหัวฉันเบาๆ

“น่าๆ เพราะงั้นเนียก็ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ!”

“…..”

มือของโทโตโกะจัง…ยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ

แต่ถึงอย่างนั้น…น้ำเสียงสบายอารมณ์ของเธอก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกอุ่นใจเลยแม้แต่น้อย

โทโตโกะจังมักจะเป็นอย่างนี้เสมอ เธอเป็นห่วงฉัน ไม่อยากให้อนาคตการเป็นไอดอลของฉันต้องจบลง ไอดอลที่มีความรักกับผู้จัดการสาว…ไม่รู้ว่าแฟนคลับจะรู้สึกยังไงถ้าได้รับรู้ความจริงนี้…

แต่แล้วมันยังไงล่ะ ฉันไม่เห็นจะสนใจเรื่องพรรค์นั้นเลยแม้แต่น้อย ฉันรักการเป็นไอดอลก็จริง แต่ฉันรักโทโตโกะจังมากกว่านี่นา

เพราะอย่างนั้น…ก็อยากจะแสดงความเป็นเจ้าของให้ชัดเจนกว่านี้ ฉันเป็นของโทโตโกะจัง โทโตะโกะจังเป็นของฉัน พวกเราสองคนเป็นของกันและกัน

แต่ว่า โทโตโกะจังพอถูกถามก็มักจะหนีทุกที ฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอทุกครั้ง แม้จะพยายามไล่ตามไป เธอก็เอาแต่ปฏิเสธ…

ระยะห่างของพวกเรา…ไม่ได้หายไปเลย

ในใจฉันรู้สึกเจ็บปวด ทว่า โทโตโกะจังคนนั้นที่เดินอยู่ข้างหน้าเสมอได้หันมายิ้มอ่อนโยนให้ฉัน

‘ถึงแม้จะไม่ได้ยืนข้างกัน มีฐานะยืนยันความรักที่ชัดเจน แต่แค่ความรู้สึกที่พวกเรามีให้กัน แค่นั้นก็น่าจะพอไม่ใช่เหรอ’

พอโทโตโกะจังพูดออกมาอย่างนั้น ฉันถึงนึกขึ้นได้ว่า

ระยะห่าง…ไม่ได้หายไปเลยก็จริง

….แต่ก็ยังดีที่ไม่มากไปกว่าเดิม

………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s