Osomatsu-San FanFiction [ Dracula x Tougou ] ‘สายสัมพันธ์ยามค่ำคืน’

ดราโทโกวจากคิดซังค่ะ ดูข้อมูลของลุงดรา ตัวประกอบสุดแซ่บภาคคุงได้ในลิงก์นี้ค่า https://www.facebook.com/Yamikidfantasy/posts/1296428657052099

…..

ท่ามกลางความมืดมิดไร้แสงจันทร์ในคืนข้างแรม นั่นเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้รู้จักกัน

เบื้องหน้าของโทโกวคือชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้พร้อมกับผ้าคลุมผืนยาว ข้อเสนอที่ถูกเอ่ยเอื้อนออกมาจากริมฝีปากบางทำให้อมนุษย์อย่างดราคิวล่าเหยียดยิ้มพึงพอใจ พึมพำคำพูดบางอย่างออกมาเบาๆ

“ร่วมมืออย่างนั้นรึ…”

“ใช่ ร่วมมือกันซะ อะไรๆจะได้ง่ายขึ้น”

สายลมกลางคืนพัดผ่าน ชายผ้าคลุมสีดำปลิวไสวไปตามแรงลม นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของโทโกวจ้องมองเข้าไปยังดวงตาของดราคิวล่าอย่างเด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความกลัวใดๆในจิตใจ

อมนุษย์ทิ้งศพของหญิงสาวเคราะห์ร้ายในอ้อมแขนลงบนพื้นถนนสีเทา สองเท้าก้าวเดินเข้าไปหาชายวัยสามสิบในชุดสูทลายตาราง มือขวาขาวซีดถูกยื่นออกไปข้างหน้า

โทโกวไม่รอช้าที่จะเอื้อมมือออกไปสัมผัสกับมือข้างนั้น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านเข้ามาในร่าง อุณหภูมิร่างกายของอมนุษย์ต่ำเสียจนน่าใจหาย หากไม่ใช่ว่าได้ศึกษาข้อมูลของอีกฝ่ายก่อนที่จะออกตามหา แม้แต่คนอย่างเขาเองก็คงไม่สามารถควบคุมสติเอาไว้ได้ร้อยเปอร์เซนต์

หนึ่งมนุษย์หนึ่งปีศาจมองหน้ากันอย่างท้าทาย ตลอดการพูดคุย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่ตลอดเวลา

“เลือดเป็นของแก ส่วนเงินเป็นของฉัน” โทโกวกล่าว

“เช่นนั้นเจ้าหลอกล่อเหยื่อ ข้าทำลายเหยื่อ” ดราคิวล่าเอ่ยประโยคต่อจากนั้น

“เข้าใจอะไรง่ายดีนี่”

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย มือของทั้งสองฝ่ายก็ปล่อยออกจากกัน โทโกวย่อตัวลงก้มหน้าเก็บของมีค่าขึ้นจากตัวศพหญิงสาว ดราคิวล่ามองตามการกระทำนั้นก่อนจะเปลี่ยนไปสนใจท้องฟ้ายามราตรีแทน

“ข้ายังไม่อิ่ม”

อมนุษย์เอ่ยขึ้นมาลอยๆ โทโกวเข้าใจความนัยของประโยคนั้นทันที เขาหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะบุ้ยมือไปยังบ้านหลังหนึ่งที่ปิดไฟเงียบ

“สี่คนพอมั้ย?” เจ้าของสูทลายตารางถามห้วนๆพลางนึกถึงใบหน้าของสมาชิกในบ้านที่เขาเคยลอบสังเกตการณ์มาก่อน

ดราคิวล่าเหยียดยิ้มเลียริมฝีปาก เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ

“เหลือเฟือ”

“เรอะ? งั้นก็ดี ลงมือเลยเถอะ”

ชายหนุ่มสองคนเดินเคียงกันไปยังบ้านหลังใหญ่ทันที นัยน์ตาของอมนุษย์เหลือบมองโทโกว ระหว่างที่เดินก็พูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“มนุษย์โหดร้ายกันอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่านะ”

“ก็มีแค่ฉันคนเดียวนี่ล่ะมั้ง” โทโกวตอบพลางนึกย้อนถึงสิ่งที่ตัวเองเคยทำ คราบเลือดและภาพอาชญากรรมที่ตนเคยก่อผุดขึ้นมาในหัวสมอง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวได้รูปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆหายไป

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” ดราคิวล่าหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มสบายอารมณ์บนใบหน้าดึงดูดความสนใจของชายวัยสามสิบได้เป็นอย่างดี

“ทำไม?” โทโกวถาม

“เหตุผลน่ะหรือ” แวมไพร์ยักยิ้มมุมปาก ก้มหน้าลงมากระซิบข้างๆใบหูของโทโกวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกได้

“ช้าจะได้…สนใจเจ้าแค่เพียงคนเดียวอย่างไรล่ะ”

ท่ามกลางความมืดมิดไร้แสงจันทร์ในคืนข้างแรม สายลมพัดผ่านแผ่วเบา รอยยิ้มที่ต่างไปจากเดิมของโทโกวสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเข้มของดราคิวล่า รอยยิ้มที่มาจากความ ‘เผลอ’ ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยสมอง แต่ถูกส่งตรงมาจากหัวใจ

“อมนุษย์นี่ชอบพูดอะไรไร้สาระขัดกับภาพลักษณ์อย่างนี้ทุกตนรึเปล่านะ”

“ถ้าบอกว่ามีแค่ข้าที่เป็นเช่นนั้น เจ้าจะสนใจแค่เพียงข้าไหม?”

โทโกวเหยียดยิ้มอวดดี เอ่ยออกมาอย่างมั่นออกมั่นใจ

“ไม่มีทาง”

รอยยิ้มของดราคิวล่ากว้างขึ้นกว่าเดิม

“ก็ลองดู”

และนั่น….คือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ที่ยากจะลืมเลือน

………..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s