Osomatsu-San AU FanFiction [No Pairing] ‘ยากูซ่ามัตสึกับปีศาจคารามัตสึ’

 

เมืองนี้มียากูซ่า

โอโซมัตสึ โจโรมัตสึ อิจิมัตสึ จูชิมัตสึ และโทโดมัตสึ คนเหล่านี้คือหัวหน้าแก๊งยากูซ่าเลื่องชื่อที่ไม่ว่าใครต่างก็หวาดกลัว

แต่นั่นไม่ใช่ผม เพราะว่าในสายตาของปีศาจ มนุษย์นั้นไม่น่ากลัวเลยสักนิด

หยาดโลหิตสีแดงเจิ่งนองไปทั่วพื้นที่เกลื่อนไปด้วยร่างที่บาดเจ็บสาหัสเจียนตาย ผมกำลังบีบคอร่างของชายคนหนึ่ง ขาที่ไม่แตะพื้นของเขาดิ้นเตะอากาศไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ ผมยักยิ้มให้เขา ก่อนจะเขวี้ยงร่างนั้นลงกับพื้น

“ลองไทม์โนซีเนอะ ทตตี้”

“อึก… อ ไอ้ปีศาจ!!” หนึ่งในหัวหน้าแก๊งยากูซ่าชื่อกระฉ่อนจ้องเขม็งมายังใบหน้าของผม ก่อนที่สายตานั้นจะไล่ลงจากหัวจนไปถึงกางเกง

“ทำไมถึงได้แต่งตัวแบบนี้เนี่ย?!! เจ็บ!! เจ็บไปหมด!!!”

จู่ๆโทโดมัตสึก็กระอักเลือดออกมาจากปาก ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย สงสัยจะเจ็บแผลล่ะมั้ง แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่าไหร่ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ผมโยกมือบ๊ายบายโทโดมัตสึที่กำลังกระอักเลือด ก่อนจะกางปีกบินไปหาเป้าหมายถัดไป

ถล่มแก๊งของจูชิมัตสึ

ถล่มแก๊งของอิจิมัตสึ

ถล่มแก๊งของโจโรมัตสึ

ถล่มแก๊งของโอโซมัตสึ

ทำเช่นนี้วนเวียนไปเรื่อยๆตามอารมณ์ในแต่ละวัน วันไหนงานเยอะก็ถล่มแค่แก๊งเดียว งานน้อยก็สามแก๊ง ความจริงแล้วปีศาจเองก็งานยุ่งเหมือนกัน หน้าที่ของปีศาจคือแย่งชิงวิญญาณมาจากเทพเพื่อนำไปมอบให้ซาตาน ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณดีหรือชั่วก็ต้องชิงมาให้ได้ อาจเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้ แต่สวรรค์ให้โอกาสทุกคนขึ้นสวรรค์ และนรกก็กำจัดโอกาสทุกคนไม่ให้ขึ้นสวรรค์ ถ้าคุณดวงดี ต่อให้คุณทำเลวมาเยอะ แต่ถ้าปีศาจแย่งตัวคุณมาไม่ได้ คุณก็ยังได้ขึ้นสวรรค์ หรือต่อให้คุณทำความดีมามากมาย แต่ถ้าสวรรค์แย่งตัวคุณไปไม่ได้ คุณก็ต้องกลายเป็นปีศาจ

…เหมือนกับผมยังไงล่ะ

ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย แต่วางใจเถอะ นรกก็มีกฎของนรก สวรรค์ก็มีกฎของสวรรค์ ถ้าวิญญาณเลวที่ขึ้นสวรรค์ทำผิดกฎ ความเลวร้ายของบทลงโทษมันหนักหนาจนไม่สามารถเทียบกับอะไรได้เลย

“นายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ ปีศาจคารามัตสึ”

เสียงคำรามของโอโซมัตสึที่ยืนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้วเรียกสติผมที่กำลังเหม่อลอย

“ก็แค่งานอดิเรกฆ่าเวลาน่ะ” ผมแสร้งแสยะยิ้มเหี้ยม หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย โอโซมัตสึจ้องผมเขม็ง ดูท่าจะเคียดแค้นผมมากเลยทีเดียว แต่ก็นะ ถึงจะไม่มีใครตาย แต่ลูกน้องบาดเจ็บขนาดนั้น จะใครก็ต้องเดือดเป็นธรรมดา

พูดๆไปแล้วก็แปลกๆอยู่ แต่แก๊งยากูซ่าพวกนี้รักพวกพ้องมากเหลือเกิน ขณะเดียวกันก็รังเกียจทุกคนที่ไม่ใช่พวกตัวเอง  ให้ตายสิ ทั้งๆที่นิสัยก็คล้ายๆกันแท้ๆ แต่ก็ตีกันทุกวันเลย เพราะอย่างนั้นผมเลยต้องออกโรงยังไงล่ะ

‘เกลียดฉันรึเปล่า จูชิมัตสึ’

‘แค้นฉันใช่มั้ย อิจิมัตสึ’

‘ฉันอยากได้ยินเสียงร้องของนาย โจโรมัตสึ’

ทุกวี่ทุกวันกับการปลูกฝังความเกลียดชังลงในหัวใจของคนเหล่านั้น จิบิตะ ปีศาจเพื่อนสนิทจากเมืองข้างๆมองงานอดิเรกของผมด้วยสายตาเอือมระอา

“นายเหงาจนถึงขั้นที่ว่าต้องไปเรียกร้องความสนใจจากมนุษย์พวกนั้นเลยเรอะ ทำแบบนี้มันผิดกฎ ถ้าท่านซาตานรู้เดี๋ยวก็โดนลงโทษหรอก”

ผมหัวเราะเบาๆ ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “งั้นมายเบสท์เฟรนด์ก็อย่าปากโป้งสิ”

“จะปีศาจหรือเทพก็ห้ามลงไปยุ่งกับชีวิตมนุษย์” จิบิตะว่าพลางจ้องผมเขม็ง “ต่อให้ฉันไม่พูด แต่ยังไงท่านซาตานก็ต้องรู้อยู่ดี นายลองคิดดูก็แล้วกัน เอาตัวเองไปเสี่ยงกับมนุษย์พวกนั้นมันคุ้มเหรอ ที่สำคัญ ถ้าพวกนั้นฆ่านายได้ขึ้นมาจะทำยังไง”

ผมดันแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย ขยับเปลี่ยนขาที่กำลังนั่งไขว่ห้างแก้เมื่อย “โฮ่ พวกเขาจะฆ่าฉันเหรอ จะทำได้รึเปล่านะ น่าเป็นห่วงจัง”

“ที่น่าเป็นห่วงน่ะมันเอ็งมากกว่ามั้ง แล้วไอ้กางเกงระยิบระยับนั่นเมื่อไหล่จะเปลี่ยนฟะ…”

“ออกจะมีความไฮแฟชั่น จะเปลี่ยนได้ยังไงล่ะ!” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่นอย่างแรงกล้า จิบิตะเหม่อมองฟ้าไกล ผมไม่ค่อยเข้าใจปฏิกิริยาตอบสนองของอีกฝ่ายเท่าไหร่จึงทำเป็นไม่สนใจ นึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดขู่เอาไว้

โดนมนุษย์ฆ่าอย่างนั้นน่ะเหรอ…

มนุษย์ตัวคนเดียวน่ะ ฆ่าปีศาจไม่ได้หรอก ก็รู้ๆกันอยู่…

แต่หลังจากที่คนพวกนั้นหายตัวไปพร้อมกัน แล้วกลับมาที่เมืองนี้อีกครั้งอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ผมยิ้มบางๆขณะที่ยืนเผชิญหน้ากับพวกเขาทั้งห้าคน

“ไปเที่ยวที่ไหนกันม….”

ผมยังพูดไม่มันจบอิจิมัตสึก็ลั่นไกปืน กระสุนเงินศักดิ์สิทธิ์สำหรับจัดการกับสิ่งชั่วร้ายโดยเฉพาะเจาะทะลุร่างของผม การโจมตีที่มาอย่างกะทันหันทำให้ร่างของผมเซไปเล็กน้อย รู้ตัวอีกที จูชิมัตสึที่อยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ก็แทงมีดชุบน้ำมนต์ใส่ ผมกัดฟันกรอดทนความเจ็บปวด เล่นแทงซะมิดด้ามขนาดนี้ ตอนดึงออกต้องเจ็บมากแน่ๆ

โจโรมัตสึไม่รอช้า ระดมยิงปืนใส่ผมจนทรุด ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง รู้ตัวอีกที ปลายดาบซามูไรเล่มยาวสองเล่มก็ถูกจ่ออยู่ที่คอขนาบทั้งด้านซ้ายและด้านขวา

“แปลกนะ ที่วันนี้นายยอมเป็นเป้านิ่ง” โอโซมัตสึเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ แต่ก็ถูกโทโดมัตสึแทรกขึ้นมา

“นั่นสิ วันนี้ดูอ่อนปวกเปียกผิดกับทุกทีนะ แต่ว่า ถึงนายจะต่างออกไปจากเดิม แต่สิ่งที่พวกเราคิดน่ะไม่มีวันเปลี่ยนหรอก”

หัวหน้าแก๊งยากูซ่าทั้งห้าคนเดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมกับอาวุธในมือ สายตาห้าคู่เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

ผมยักยิ้มบางๆอย่างอารมณ์ดี

คิดถูกจริงๆที่ใช้วิธีนี้

คนเราถ้าเกลียดอะไรเหมือนๆกันล่ะก็ สนิทกันได้ไม่ยากเลยจริงๆ

ผมน่ะ…ไม่ชอบเลย เวลาที่ต้องเห็นคนที่เฝ้าดูมาตั้งแต่ตอนรับตำแหน่งใหม่ๆ เฝ้าดูเด็กๆเหล่านั้นค่อยๆเติบโตขึ้นมาเพื่อฆ่ากันเอง

ไม่ชอบใจเอาซะเลยจริงๆ…

เสียงปืนและเสียงของมีคมดังขึ้นพร้อมกัน ผมหลับตาลง ทิ้งตัวลงไปสู่อ้อมกอดแห่งความตายที่เคยผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง

มนุษย์ไม่สามารถฆ่าปีศาจได้ ถ้าปีศาจไม่ยอมถูกฆ่า

แต่สำหรับปีศาจที่ใจอ่อนอย่างผม ความตายช่างเป็นเรื่องที่ประสบพบเจอได้ง่ายดายเหลือเกิน

………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s