No Hero FanFiction [ อะซัด x ไลด์ ] ‘โปรเฟสเซอร์’

 

ตั้งแต่ที่เจอหมอนั่นวันแรก อะซัดไม่มีความประทับใจกับ ‘เขา’ มากเป็นพิเศษ
‘โปรเฟสเซอร์ เรียกผมว่าอย่างนี้ก็แล้วกันครับ’

คนสวมแว่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนน้อม โปรเฟสเซอร์เป็นชายผมดำวัยสามสิบที่มีรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางสุภาพและดูมีการศึกษา นั่นคือสภาพการณ์ตามปกติของเขา แต่เมื่อพวกเขาตะลุยสุสานโบราณร่วมกัน หลายๆครั้งที่อะซัดต้องคอยวิ่งวุ่นคุ้มครองคนอายุมากกว่าที่กระดี๊กระด๊ากับซากอารยธรรมโบราณอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

‘อันตราย!!!!’

‘เหวอ!!!!’

อะซัดกระชากแขนคนผมดำหลบจากปีศาจมัมมี่ อาวุธเลเซอร์ที่เพื่อนรักดัดแปลงให้กวาดล้างเหล่าศัตรูได้อย่างมีประสิทธิภาพ

‘ขอร้องล่ะ นายช่วยระวังตัวหน่อยได้มั้ย!!’

อะซัดหอบแฮ่กขณะคว้าเอวของอีกฝ่ายไว้เพื่อดึงให้ออกห่างจากเหล่าอมนุษย์ทั้งหลาย โปรเฟสเซอร์หัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดของอีกฝ่าย

‘เห็นคุณตั้งอกตั้งใจทำงานแบบนี้แล้วผมรู้สึกดีมากๆเลยล่ะครับ’

‘ถ้าไม่ใช่เพราะเงินนายคงตายไปหลายสิบล้านรอบแล้ว!’

‘แต่ความจริงคือผมจ้างคุณ เพราะอย่างนั้นคุณคงไม่ปล่อยให้ผมตายง่ายๆใช่มั้ยครับ…เฮ้ย?!!’

โปรเฟสเซอร์ร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆอะซัดก็อุ้มเขาท่าเจ้าสาวแล้วออกวิ่งอย่างรวดเร็วหลบหลีกสิ่งกีดขวางไปมาอย่างเชี่ยวชาญเพื่อไปสมทบกับสมาชิกคนอื่นๆในกลุ่มสำรวจ

‘คุณอะซัดดดดดดดด!!!!’ ชายในอ้อมแขนแกร่งเริ่มเวียนหัวกับความโคลงเคลงไปมา คนหัวเม่นหัวเราะออกมาอย่างสะใจ หากเถียงแพ้ วิธีเอาคืนเพียงหนึ่งเดียวที่อะซัดคิดออกก็คือการใช้กำลัง

ในสายตาของสมาชิกคนอื่นๆ โปรเฟสเซอร์มาดเนี้ยบกับชายหัวเม่นสุดเถื่อนคือตัวแทนของความไม่ลงรอยกันอย่างถึงที่สุด พวกเขาแตกต่างกันมากเกินไป คนหนึ่งใช้สมอง คนหนึ่งใช้กำลัง แต่ถึงอย่างนั้น คนที่อะซัดคุยด้วยมากที่สุดก็คือโปรเฟสเซอร์ และคนที่โปรเฟสเซอร์คุยด้วยมากที่สุดก็คืออะซัด

อะซัดมักจะหงุดหงิดรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนหน้าของโปรเฟสเซอร์เสมอ ถึงแม้มันจะดูสุภาพ นุ่มนวล และเป็นมิตร แต่ชายหัวเม่นกลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงแค่เปลือกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงเท่านั้น

พออะซัดถามออกไปตรงๆ โปรเฟสเซอร์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

‘ถ้าคิดจะอยู่รอดในสังคมของมนุษย์ ก็ต้องทำอย่างนี้ทั้งนั้นล่ะครับ แต่คุณอะซัดยังอายุน้อยอยู่ เพราะอย่างนั้นยังไม่ต้องรีบเข้าใจก็ได้’

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ อะซัดไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย เป็นคนยังไงก็แสดงออกมาตรงๆเลยสิ และเพราะมีแนวคิดที่ไม่ตรงกัน เวลาที่ได้ทำลายรอยยิ้มบนใบหน้านั้น เวลาที่ได้มองเห็นความรู้สึกที่แท้จริงปรากฏบนใบหน้าของอีกคน อะซัดจะรู้สึกมีความสุขมากเป็นพิเศษ

รู้ตัวอีกที เขาก็เผลอมีใจให้ชายวัยสามสิบคนนี้ไปเสียแล้ว….

อะซัดกุมขมับ ขยี้หัวทรงเม่นของตัวเองจนมีสภาพยุ่งเหยิงดูไม่ได้ จู่ๆโปรเฟสเซอร์ก็กลายเป็นหนึ่งในคนสำคัญที่เขาอยากปกป้องไปเสียได้

‘อ้าว ทำไมหัวยุ่งขนาดนั้นได้ล่ะครับเนี่ย’ คนสวมแว่นกะพริบตาปริบๆ พออะซัดโวยวายเขาก็หัวเราะเบาๆ เอื้อมมือไปวางบนหัวเม่นที่ยุ่งไม่เป็นทรงแล้วลูบเบาๆ

‘….’ อะซัดหยุดกึก พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

‘ค่อยดูดีขึ้นหน่อย’ คนสวมแว่นยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันไปคุยกับลูกทีมคนอื่นๆ ทิ้งอะซัดไว้กับความรู้สึกบางอย่างที่ล้นอกจนแทบจะระเบิด

ในตอนที่เจอหมอนั่นวันแรก อะซัดไม่มีความประทับใจกับ ‘เขา’ มากเป็นพิเศษ แต่ทว่า หากเป็นเวลานี้…

เรียกได้ว่าคงไม่มีวันลืมความรู้สึกพิเศษเช่นนี้ไปชั่วชีวิต

………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s