KnB AU FanFiction [ Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei ] ‘เสียงที่ส่งมาถึง’ (เทพxจุ่น)

KnB AU FanFiction

Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei

‘เสียงที่ส่งมาถึง’
….
จุ่นกำลังจะขึ้นปีสอง

เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ชายหนุ่มสวมแว่นถอนหายใจ เหลือบมองกองชีทเรียนที่สุมเป็นตั้งๆ ตำราเรียนวางซ้อนๆกันอย่างไม่เป็นระเบียบมากนัก เห็นแล้วก็ได้ยกมือขึ้นมานวดขมับ คณะสหเวชฯนี้หนักกว่าที่เขาคิดเสียอีก

แต่ถึงอย่างนั้น จุ่นก็ตัดสินใจแล้ว

วันวานที่เคยมองเทพทำกายภาพบำบัดจุดประกายความหวังของตัวจุ่นในสมัยมัธยมปลายได้อย่างยอดเยี่ยม ทุกครั้งที่เชื้อเพลิงความฝันเริ่มร่อยหรอ จุ่นจะพยายามนึกถึงเทพ นึกถึงนักกีฬาหลายๆคนที่บาดเจ็บจากอุบัติเหตุ จุ่นอยากช่วยเหลือให้พวกเขาเหล่านั้นกลับไปทำในสิ่งที่ตนรักได้อีกครั้ง

คนสวมแว่นเหลือบมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บริเวณหัวนอน อีกไม่กี่นาทีจะขึ้นวันใหม่แล้ว วันที่16 พฤษภาคม… วันสอบปลายภาควันแรกของเขาและเพื่อนๆปีหนึ่งคนอื่นๆ ทว่าความรู้ในหัวนั้นแทบจะเรียกได้ว่าเป็นศูนย์

จุ่นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนแรง มีใครบางคนเคยบอกเขาว่าแค่นั่งเรียนน่ะไม่เหนื่อยหรอก จุ่นเองก็คิดเช่นนั้น ถ้านั่งเรียนฟังอาจารย์พูดผ่านๆหูเฉยๆก็ไม่เหนื่อยหรอก แต่การเรียนโดยแบกความคาดหวังและความฝันในอนาคตไว้บนบ่าสองข้างนั้นเหนื่อยมาก อาจจะไม่มากที่สุดในชีวิต แต่ก็ถือว่าค่อนข้างหนักหนาทีเดียว

ในขณะที่จุ่นกำลังใจลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เสียงเรียกเข้าของสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงความคิดนั้น คนผมดำส่ายหน้าไปมาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสไลด์หน้าจอรับสาย น้ำเสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นข้างๆหู

“สบายดีมั้ยจุ่น”

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง  รีบขยับมือถือออกมาดูรายชื่อคนโทรเข้า ก่อนจะแนบมันข้างๆใบหูอีกครั้ง

“นายเองเรอะ โทรมาทำไมดึกดื่นป่านนี้”

“จะโทรมาอวยพรน่ะสิ” เสียงปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง จุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย อวยพรอะไร… แต่เมื่อเหลือบมองปฏิทินบนโต๊ะอ่านหนังสือ ‘วันที่16 พฤษภาคม’ ถูกวงไว้ด้วยปากกาเมจิกสีแดงหัวใหญ่ ตัวอักษรสีแดงเล็กๆเขียนกำกับไว้ว่าเป็นวันสอบ สักพักใหญ่ๆ จุ่นก็ร้องอ๋อทันที

“เฮ้ย วันเกิดฉันนี่นา!”

“ก็ใช่น่ะสิ จะบอกว่านายลืมงั้นเหรอ” เทพหัวเราะออกมาเบาๆ จุ่นหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ เถียงกลับอีกฝ่ายตะกุกตะกัก

“น หนวกหูน่า!!! ก็…ก็คนมันยุ่งนี่!!!”

“ก็นะ พอจะรู้อยู่แล้วล่ะ”

จุ่นเดาได้ทันทีว่าคนตัวใหญ่ต้องกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ แม้จะไม่มองไม่เห็นหน้ากันก็ตาม

“หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย!!!”

“จุ่นเองก็กำลังหน้าแดงอยู่สินะ” คำพูดของเทพที่ส่งผ่านมาจากโทรศัพท์นั้นตรงเสียจนแทบจะเถียงอะไรไม่ออก

“ร เรื่องนั้นน่ะ…!!!”

“ดีจังเลยนะ ถึงจริงๆแล้วจะได้ยินแค่เสียงแต่ก็รู้สึกเหมือนได้คุยกันต่อหน้าเลย”

“…..” จุ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ในใจของคนสวมแว่นนึกอยากค้านแต่ก็เขินอายจนกว่าจะกล้าพูดออกมาให้อีกฝ่ายได้ยิน

ของพรรค์นี้…จะไปสู้การคุยกันแบบเห็นหน้าได้ยังไง….

“จุ่น…”

“อะไร…”

“สุขสันต์วันเกิดนะ” เทพเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จุ่นยักยิ้มบางๆ สลัดความรู้สึกน้อยใจออกไปจากหัว ตอบรับคำอวยพรของอีกฝ่ายออกไปสั้นๆ

“ขอบคุณ”

“มีของขวัญจะให้ด้วยนะ”

“อะไรล่ะ?”

“ตั้งใจฟังให้ดีๆนะ”

“……”

จุ่นทำตามที่เทพบอก บรรยากาศภายในห้องพัก ณ หอชายแห่งหนึ่งนั้นเงียบสนิท คนสวมแว่นขมวดคิ้วสงสัย เขาตัดสินใจรอฟังเสียงจากปลายสายอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มพูดแทรกทำลายความเงียบนั้น

“อะไรของนาย ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย”

“เอ๋ ไม่ได้ยินเหรอ?” กลับกลายเป็นว่าถูกปลายสายยิงคำถามใส่ จุ่นคิ้วกระตุกถี่ๆ เอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงดุ

“ตั้งใจจะล้อฉันเล่นรึไง”

“เปล่านะจุ่น…คือ เสียงหัวใจน่ะ…”

“เฮะ?”

“เสียงหัวใจของฉันน่ะ เมื่อกี๊…ไม่ได้ยินเหรอ…. ฉันว่าฉันจ่อมือถือกับอกดีแล้วนะ…น่าจะได้ยินเหมือนกับในหนังนี่นา”

“…อุ๊บ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!” จุ่นระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง จนกระทั่งมีเสียงเคาะผนังจากห้องข้างๆ ชายหนุ่มจึงห่อไหล่ลงอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเอ็ดอีกฝ่ายเบาๆเพื่อไม่ให้เสียงของตนเล็ดลอดไปรบกวนเวลานอนของเพื่อนร่วมหอคนอื่น

“จะให้เสียงดังฟังชัดเหมือนในหนังได้ยังไงกันเล่า ว่าแต่คิดยังไงถึงจะให้เสียงหัวใจเป็นของขวัญเนี่ย ไม่มีเงินก็บอกมาตรงๆก็ได้เจ้าโง่”

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย…ฉันน่ะ…”

“?”

“ฉันยกใจฉันทั้งใจให้จุ่นไปตั้งนานแล้วนี่นา คราวนี้ก็เลยอยากให้จุ่นฟังเสียงหัวใจของฉัน ฉันอยากจะบอกจุ่น…ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ เพื่อรอวันที่จะได้เจอกับจุ่นอีกครั้ง”

“…..นายนี่มัน บ้าเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ” คนสวมแว่นบ่นงึมงำ รู้สึกโล่งใจที่ปลายสายกำลังหัวเราะอยู่ จึงไม่มีเสียงสันนิษฐานเรื่องใบหน้าที่กำลังแดงระเรื่อของเขา

ถึงแม้เสียงเต้นของหัวใจจะเป็นเสียงที่ถูกมนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้ประกอบภาพยนตร์ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ในความรู้สึกของจุ่นตอนนี้ เสียงปลอมๆที่ว่านั้น…ระดับความดังของมันสู้เสียงของอวัยวะที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของเขาไม่ได้เลย

……..

ปล.เสียงปลอมๆที่พูดถึงก็คือArtificial Soundหรือที่เรียกว่าเสียงประดิษฐ์ค่ะ เป็นเสียงที่ไม่ค่อยจะมีอยู่จริง (เช่น เสียงดาบเลเซอร์) ส่วนเสียงหัวใจเต้น เสียงกระดูกหักคือมันก็มีแหละค่ะ แต่มันไม่ดังเวอร์อะไรเหมือนในหนังขนาดนั้น5555555

Advertisements