Yume100 FanFiction [ Medi x Luke ] ‘บทสนทนายามค่ำคืน’

Yume100 FanFiction

Medi x Luke

‘บทสนทนายามค่ำคืน’

…….

พู่กันในมือทอประกายกับแสงจันทร์สีนวล ผมเหม่อมองความงดงามของมันอยู่ครู่หนึ่ง จดจำภาพนั้นไว้ในหัว ก่อนจะเริ่มหยิบกระดาษขึ้นมา ลงมือวาดอย่างคล่องแคล่ว

“ยังไม่นอนเหรอครับ” เสียงของลูคดังขึ้นข้างหลัง ผมเอ่ยทักอีกฝ่ายพร้อมๆกับวางพู่กันลง ก่อนจะหันไปมองคนผมเงินที่นั่งลงข้างๆ

ลูคจ้องมองอุปกรณ์วาดรูปของผมแล้วยิ้มเจื่อน ในขณะที่คนอื่นๆนอนหลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง ลูคมักจะออกมาเดินเล่นตอนดึกๆแล้วก็เจอผมนั่งวาดรูปอยู่คนเดียวบ่อยๆ เริ่มแรกที่รู้จักกันเราสองคนไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ รสนิยมไม่ตรงกันเลยสักนิด เพราะอย่างนั้นไม่ว่าผมจะพูดอะไรลูคก็เอาแต่พูดค้านผมตลอด

แต่ก็น่าแปลก ยิ่งพวกเราเถียงกัน ผมกลับยิ่งรู้สึกว่าระยะห่างของพวกเราลดลงเรื่อยๆ ลูคที่ผมเคยคิดว่าเป็นคนน่าเบื่อ แท้จริงแล้วเป็นคนที่เหงายิ่งกว่าใคร

ลูคกังวลเสมอว่าตัวตนของเขานั้นจืดจางเสียจนแทบจะเลือนหายไป เขาไม่ชอบความโดดเดี่ยว และการไร้ซึ่งตัวตนนำมาซึ่งความโดดเดี่ยว

‘เมดี้เนี่ย ยอดไปเลยนะครับ มีรสนิยมที่เป็นเอกลักษณ์ขนาดนั้น ถ้าผมเป็นอย่างนั้นได้ล่ะก็…ฮะๆ ว่าไปนั่น’ ผมจำได้ว่าลูคเคยพูดกับผมไว้ ตัวผมในตอนนั้นถอนหายใจออกมา

ไม่ใช่แค่ความไร้ตัวตนที่นำมาซึ่งความเหงา

ความโดดเด่นเองก็เช่นกัน…

เพราะมีความชอบที่แตกต่างจากคนอื่น ทำให้หาเพื่อนคุยไม่ได้ ถ้าหากไม่ใช่เจ้าชาย ผมคงโดนด่าโดนแกล้งไปแล้วหลายล้านรอบ เบื้องหน้าทุกคนยิ้มแย้มชื่นชมผลงานของผม แต่เบื้องหลังของคำชมเหล่านั้นคือคำนินทาดูถูกอย่างร้ายกาจ

สีหน้าของลูคในตอนนั้นซีดลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขอโทษผมที่พูดเอาแต่ใจทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลย ผมบอกปัดไปว่าไม่เป็นไร พวกเรานั่งเงียบกันอยู่นาน ต่างคนต่างไม่รู้จะคุยอะไรดี ผมในตอนนั้นรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สุดท้ายก็แยกย้ายกันไปนอน วันต่อๆมา เรื่องราวที่นั่งปรับทุกข์กันก็ถูกลืมไปเสียสนิท

จนกระทั่งคืนนี้ หลังจากที่คุยเรื่องสัพเพเหระกันเรียบร้อยแล้ว จู่ๆลูคก็ถามผมว่า

“ทำไมที่ผ่านมาถึงเอาแต่พูดพล่ามเรื่องศิลปะอยู่ได้ล่ะครับ ยิ่งทำอย่างนั้น คำพูดของผมก็ยิ่งทำให้เมดี้ไม่สบายใจนะ เหมือนกับอดีตที่เล่าให้ผมฟัง…”

ผมฟังคำถามแล้วกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ในขณะที่ลูคทำหน้างุนงง ผมก็ฉวยโอกาสโน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากอีกคนเบาๆ

“ถ้าเป็นคำพูดขัดคอที่เต็มไปด้วยความจริงใจอันงดงามของลูคล่ะก็ รื่นหูกว่าคำชมของคนพวกนั้นซะอีก”

ลูคอึ้งไปนานหลายนาที ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ ผมยักยิ้มพอใจ เก็บอุปกรณ์แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกราตรีสวัสดิ์แล้วเดินกลับเข้าไปในที่พักอย่างสบายอารมณ์

ความจริงแล้ว…เหตุผลมันก็ไม่ใช่แค่นั้นหรอก…. ที่ผมยังคงพูดเจื้อยแจ้วน่ารำคาญอยู่ตลอดเวลา ก็เพราะอยากให้ลูคได้พูดขัดคอผมก็เท่านั้นล่ะ

ยิ่งทำอย่างนี้ ลูคก็จะไม่เหงา ยิ่งพูด ลูคก็จะยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ไร้ตัวตนอย่างที่คิด

ถ้ามันช่วยให้ลูคมีความสุขล่ะก็…

ผมยินดี

…………
 

ชอบความปากคอเราะร้ายของลูคมาก ส่วนเมดี้…เมดี้ในฟิคคือมโนภาพที่เราคาดหวังไว้ค่ะ แต่พอเล่นรูทจันทราจบเท่านั้นแหละ ดับฝันมาก คาดหวังไปเพื่ออะไรฮืออ5555555

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s