Yume100 FanFiction [ Kaza x Maris ] ‘บทสนทนาของคาซ่ากับมาริส’

Yume100 FanFiction

Kaza x Maris

‘บทสนทนาของคาซ่ากับมาริส’

…..

เพราะคิดจะหลอกใช้ สุดท้ายก็เลยเดินตามหลังคาซ่าไปเรื่อยๆเพื่อไปทำลายต้นไม้แห่งความหวังของตาลุงโลโค ท่ามกลางเสียงกระซิบแผ่วเบาของสมาชิกสมาคมแม็กน่าคนอื่นๆ คาซ่าหันมาชวนผมคุย

“เป้าหมายของเธอคืออะไรกันแน่”

คาซ่าเอ่ยถาม ผมส่ายหน้าไปมา สวมหน้ากากเสแสร้งเล่นละครอีกครั้ง

“แน่นอนว่าต้องช่วยเป็นการช่วยโลกจากปีศาจกินฝันอยู่แล้วครับ ท่านคาซ่า”

“มาริส ฉันมองเธอออก” รอยยิ้มปรากฏขึ้นภายใต้ฮุ้ดคลุมสีดำของอีกฝ่าย ผมนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม

“สมกับเป็นท่านคาซ่า แต่ได้โปรดวางใจเถอะครับ ในตอนนี้ พวกเราเป็นพวกเดียวกัน”

เมื่อผมเอ่ยออกไปเช่นนั้น คาซ่าหัวเราะออกมาเบาๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนก่อนจะชวนผมเปลี่ยนเรื่องคุย

“เธอมีเรื่องที่กลัวอยู่ในใจสินะ”

“ใครๆก็ต้องมีทั้งนั้นครับ หรือว่าท่านคาซ่าไม่มี” ผมสูดเอาอากาศเย็นยามค่ำคืนเข้าไปเต็มปอด ระหว่างที่ตอบก็นึกร่างแผนการคร่าวๆในหัว

สิ่งมีชีวิตขนปุยนั่น…ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจับกลับไปให้ได้

ทำงานไม่สำเร็จ…นั่นล่ะคือความกลัวเพียงหนึ่งเดียวของผม

“นั่นสินะ” คาซ่าตอบคำถามของผมด้วยความคลุมเครือ ทว่า ความจริงแล้วคำตอบนั้นก็ไม่ได้เดายากเลยสักนิด

“แต่ว่านะครับ ใครๆก็มีความกลัวทั้งนั้นล่ะ ขนาดคนอย่างพวกเจ้าหญิงทรอยแมร์ยังกลัวเลยไม่ใช่หรือ” ผมว่าพลางนึกถึงใบหน้าของเธอคนนั้น “ก็เพราะกลัวปีศาจกินฝันทำร้ายผู้คน เจ้าพวกนั้นถึงต้องดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์”

ในขณะที่คาซ่าเองก็กลัว ถึงได้พยายามเผยแพร่ลัทธินี่…

ไม่ว่าใครต่างก็มีความกลัวในใจ ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเสียหน่อย ผมตั้งใจจะบอกเขาเช่นนั้น ขณะเดียวกันก็รู้สึกสับสนกับการกระทำของตัวเอง ทำไมผมต้องไปใส่ใจเขาด้วยล่ะ

บางทีอาจเป็นเพราะอยู่กับพวกคนดีงี่เง่าพวกนั้นมากเกินไป หรือไม่ก็คงเพราะแดดของราเบียที่ทำให้ทั้งสมองและร่างกายของผมเหนื่อยล้าจนทำอะไรผิดพลาดไปหมด

“…” คาซ่านิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขอบคุณเสียงเบา

“แต่ถึงยังไง…จะให้ยืดอกยอมรับความรู้สึกพรรค์นั้นเนี่ย ทำไม่ได้จริงๆ” ผมได้ยินอีกฝ่ายบ่นพึมพำแล้วก็หลุดขำออกมาจนคาซ่าก้มหน้าจ้อง

“เธอทำได้หรือไง?”

ราวกับโดนต่อยเข้าจังๆ ผมจุกจนพูดไม่ออก จะว่าไปความกลัวถือเป็นจุดอ่อนที่ร้ายกาจ ถ้าให้คนอื่นรู้จุดอ่อนของตัวเองนี่ก็ไม่ใช่เรื่องดีจริงๆนั่นล่ะ โดยเฉพาะศัตรู

ถ้าแค่ยอมรับกับตัวเองน่ะก็ทำได้อยู่หรอก ผม…กลัวท่านผู้นั้น แต่การจะป่าวประกาศให้คนอื่นๆรับรู้ความจริงข้อนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ทำไม่ได้…

“เอ่อ…” เมื่อเห็นผมอึกอักคาซ่าก็วางมือแปะลงบนหัวของผม เพราะเขาตัวสูงกว่าหรือเปล่านะ อีกฝ่ายถึงได้รู้สึกว่าตัวเขาอายุมากกว่าผม ให้ตายสิ หน้าก็เห็นกันไม่ชัดแท้ๆ ความจริงแล้วเราอาจจะอายุเท่าๆกันก็ได้ไม่ใช่หรือไง

“เสมอกันแล้วนะ” คาซ่ายักยิ้มให้ผม ถึงแม้ว่าเขาจะเอามือออกไปแล้ว แต่สัมผัสเบาๆของฝ่ามือนั่นยังคงตราตรึงอยู่ในใจ

“ต้นไม้อยู่ทางนั้นครับ!” เสียงของชาวบ้านที่อาสานำทางดังขึ้น บทสนทนาของผมกับคาซ่าจึงจบลงเท่านั้น คาซ่าหันไปออกคำสั่งกับสมาชิกสมาคมแม็กน่าที่เหลือ ส่วนผมถอยหลังออกมา เฝ้าดูการทำงานของพวกเขาอยู่ห่างๆ

ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งวันหายไปเกือบหมดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังขยับตัวไม่คล่องแคล่วเท่าไหร่ ผมสูดอากาศเย็นเข้าปอด เฝ้ารอเสียงฝีเท้าจากเจ้าหญิงและพรรคพวกอย่างใจจดใจจ่อ

ความสิ้นหวังไม่สามารถก่อกำเนิดอะไรได้ แล้วความกลัวล่ะ สร้างอะไรขึ้นมาได้หรือเปล่านะ?

ผมเหลือบมองแผ่นหลังของคาซ่า ยักยิ้มบางๆออกมาอย่างอารมณ์ดี

คุยกับคาซ่าแล้วไม่น่าเบื่อ ไม่เหมือนคุยกับคนธรรมดาทั่วไป เอาเป็นว่าถ้าพวกเราทำงานเสร็จลุล่วงเมื่อไหร่ ผมค่อยถามเขาทีหลังก็แล้วกัน

…..

 

(ชื่อภาษาอังกฤษของทั้งสองคน…น่าจะเขียนอย่างนี้ใช่มั้ยคะฮืออออ5555555 เอาเป็นว่าขอใช้อย่างนีั้ไปก่อนก็แล้วกันฟฟฟฟ)

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s