Osomatsu-San FanFiction [ Karamatsu x Jyushimatsu ] ‘ใจดวงนี้เพื่อมายเลิฟลี่บราเธอร์!’

Osomatsu-San FanFiction

Karamatsu x Jyushimatsu

‘ใจดวงนี้เพื่อมายเลิฟลี่บราเธอร์!’

…..

ท้องฟ้าวันนี้สวยงามกว่าปกติ

แสงแดดยามเช้าสอดส่องไปทั่วตัวเมือง ผมนั่งฮัมเพลงอยู่บนหลังคาบ้าน ริมฝีปากยักยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

ชื่อของผมคือมัตสึโนะ คารามัตสึ แฝดคนที่สองแห่งบ้านมัตสึโนะผู้หล่อ เท่ และแต่งตัวได้มีรสนิยมที่สุดในบ้าน โอ้ จะว่าไปตอนนี้รู้สึกอยากเล่นกีต้าร์ประสานเสียงกับบรรดานกตัวน้อยที่กำลังส่งเสียงร้องจิ๊บๆตรงนั้นจังเลยนะ ถ้าทำอย่างนั้นต้องเท่มากแน่ๆ แต่ว่าตอนนี้ดันไม่มีกีต้าร์อยู่กับตัวน่ะสิ แย่จัง เลิฟลี่เบิร์ดตรงนั้นอดฟังมายแฟนตาสติกซองเลย โชคไม่ดีจริงๆ

ในขณะที่ผมกำลังส่งกระแสจิตปลอบใจเลิฟลี่เบิร์ดอยู่นั้น จูชิมัตสึ แฝดคนที่ห้าของบ้านก็มานั่งข้างๆผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สีหน้าที่เศร้าหมองของอีกฝ่ายทำให้ผมละความสนใจจากเลิฟลี่เบิร์ด หันมาสนใจน้องชายที่น่ารักกว่ากลุ่มนกๆตรงนั้นแทน

ปกติแล้วหากอยู่ต่อหน้าคนอื่น จูชิมัตสึมักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ถึงแม้ว่าภายในใจจะไม่ได้ยิ้มอยู่ก็ตาม

และเพราะอย่างนั้น… ผมจึงขอร้องให้เขาแสดงท่าทีออกมาอย่างตรงไปตรงมาเมื่ออยู่ต่อหน้าผม

‘ถ้าอยู่กันตามลำพังล่ะก็ช่วยแสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาทีเถอะ’

ผมจำได้ว่าเคยพูดอะไรแบบนี้ออกไป ขอร้องอะไรอย่างนี้ไม่เท่เลยแฮะ แต่น่าแปลกที่ในหัวของผมตอนนั้นกลับไม่พะวงเรื่องเท่ไม่เท่เลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่คิดอยู่ในตอนนั้นคือจะทำยังไงให้จูชิมัตสึได้ระบายความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

ถ้าระบายออกมาแล้วทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น ต่อให้ผมต้องเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยเจ็บปวดของจูชิมัตสึจนรู้สึกอยากจะร้องไห้ตาม ผมก็จะทน เพื่อให้อีกฝ่ายกลับมายิ้มได้อย่างสบายใจอีกครั้ง

“คารามัตสึนี่ซัง…”

จูชิมัตสึเรียกชื่อของผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้มขาวเนียน

“เป็นอะไรไป…” ผมยังเอ่ยไม่ทันจบประโยคจูชิมัตสึก็ปล่อยโฮราวกับเด็กๆ ผมพูดไม่ออกไปชั่วครู่ นึกหาคำพูดร้อยแปดพันเก้าประโยคมาปลอบอีกฝ่าย แต่ก็นึกไม่ออก ถ้าใช้คำพูดเดิมๆจะได้ผลรึเปล่านะ จูชิมัตสึไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนซะด้วย…

ผมใช้สมองอยู่นานมากเพื่อคิดคำพูดที่ตลกที่สุด

“จูชิมัตสึ”

“ฮือๆๆ คารามัตสึนี่ซัง ฮึก ฮือๆๆ”

“จูชิมัตสึ ผีหลอก แบร่ๆ ดูสิๆ กลัวมั้ยๆ”

ผมว่าพลางแลบลิ้นปลิ้นตามใส่อีกฝ่าย ทว่า จูชิมัตสึไม่สนใจผม ยังคงร้องไห้ต่อไม่หยุด ผมจึงแสร้งทำท่าทีตกใจอย่างโอเวอร์แอคติ้ง

อา..โดนเมินเนี่ยเจ็บจังเลยนะ

“มายบราเธอร์…” ผมลองเรียกจูชิมัตสึดูอีกครั้ง ตั้งใจจะบอกให้อีกฝ่ายมาซบอกผมก็ได้ถ้าต้องการ แต่ทันใดนั้นเอง มือของผมก็คลำเจอบางสิ่งบางอย่างผิดปกติบนอก

“…….”

ผมหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะก้มลงมอง ‘ความผิดปกติ’ นั้น ความผิดปกติที่ผมจงใจเมินเฉยมาโดยตลอด

รูโหว่…

บริเวณหน้าอกที่เยื้องไปทางซ้ายของผมมีลักษณะเป็นรูโหว่

สาเหตุที่เป็นรูโหว่…นั่นก็เพราะว่าหัวใจที่เคยมีอยู่นั้นถูกมอบให้แก่ใครบางคนไปแล้ว คนที่ประสบอุบัติเหตุร้ายแรง ถูกรถชนจนต้องได้รับหัวใจใหม่เพื่อช่วยยื้อชีวิตไว้ให้เร็วที่สุด

นั่นสินะ…ผม..

ตายไปแล้ว….

แต่ว่า เรื่องแค่นั้นน่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องร้องไห้เลยนี่นา จูชิมัตสึ

“หัวใจของพี่เข้ากับนายได้พอดีเลย ที่เค้าว่ากันว่าใจตรงกันนี่ก็คงประมาณนี้ล่ะมั้ง”

ผมว่าพลางหัวเราะออกมาเบาๆกับมุกของตัวเอง ท่ามกลางเสียงสะอึกสะอื้นของจูชิมัตสึที่ดังอยู่ข้างๆ

สำหรับผมแล้ว ความตายที่ได้รับมานั้น หากแลกกับการมีชีวิตอยู่ของคนที่ผมรัก มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

เป็นแค่เรื่องตลกเบาสมองเรื่องหนึ่งก็เท่านั้นเอง

………..

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s