Osomatsu-San FanFiction [ Atsushi x Tougou ] ‘อีกครั้ง’

Osomatsu-San FanFiction

Atsushi x Tougou (อัทสึโทโกว)

‘อีกครั้ง’

……

ผมพบเขาอีกครั้งในวันที่ฝนตก

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ค่ำคืนที่คลาคลั่งไปด้วยผู้คนบนท้องถนนที่เฉอะแฉะ ชายคนหนึ่งจุดบุหรี่สูบขณะยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาตึกแห่งหนึ่ง อาศัยส่วนที่ยื่นออกมาจากชายคาแทนร่มที่ไม่ได้พก สีหน้าหงุดหงิดของอีกฝ่ายเรียกรอยยิ้มจากผมได้เป็นอย่างดี

ผมเดินไปเผชิญหน้ากับเขาคนนั้น ก่อนจะเอ่ยทักออกไปอย่างเป็นกันเอง

“สวัสดีครับ โทโกวซัง เดินไปด้วยกันมั้ยครับ”

โทโกวซังเหลือบตามองคันร่มในมือผม ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“ไม่ล่ะ เธอไปเถอะ”

“ระวังตัวจังเลยนะครับ แต่พอดีว่าผมรู้ที่กบดานใหม่ของคุณตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพราะอย่างนั้นไม่ต้องปกปิดหรอกครับ”

โทโกวซังถลึงตามองพร้อมกับสบถคำด่าออกมาอย่างโกรธเคือง ชายคนนี้เปลี่ยนที่กบดานบ่อยอยู่เหมือนกัน เพราะอย่างนั้นผมถึงได้ลำบากตามรอยแทบแย่ อืม…หรือว่าจะลองชวนมาอยู่ด้วยกันดีนะ ผมเองก็เริ่มเบื่อการเล่นซ่อนหาแบบนี้ไปเรื่อยๆแล้ว

หืม…ไม่เลว เป็นความคิดที่ยอดไปเลยไม่ใช่รึไง?

“ดีล่ะ ผมตัดสินใจแล้ว จากนี้ไปโทโกวซังไปอยู่กับผมก็แล้วกันครับ” ผมว่าพลางคว้าข้อมือของคู่สนทนาแล้วกระชากให้เข้ามาอยู่ในร่มด้วยกัน ร่างของโทโกวซังเซไปเล็กน้อยเมื่อถูกลากโดยไม่ทันตั้งตัว บุหรี่ที่คาบอยู่ในปากของอีกฝ่ายร่วงหล่นลงบนพื้น แสงไฟที่ปลายบุหรี่ถูกดับลงด้วยเม็ดฝนโปรยปราย

“ไอ้เด็กเวร! ทำบ้าอะไรของแก!!”

ผมไม่ตอบอะไร ได้แต่หัวเราะอย่างเริงร่าแล้วออกแรงดึงร่างของอีกฝ่ายให้เดินตามมา แน่นอนว่าโทโกวซังพยายามฝืนสู้สุดชีวิต ทว่า ถึงแม้เขาจะใช้ทั้งมืออีกข้างที่เป็นอิสระ เท้า ไหล่ และหัวโจมตีผมก็ไม่สามารถทำให้ตัวเองหลุดรอดออกไปได้

ผมถอนหายใจออกมา ก่อนออกแรงบีบที่ข้อมือของอีกฝ่ายมากขึ้น สุดท้ายแล้วโทโกวซังที่ทนความเจ็บปวดไม่ไหวก็ต้องยอมยกธงขาวยอมแพ้ ยอมถูกผมลากกลับบ้านด้วยอย่างว่าง่าย

แรงของคนหนุ่มย่อมดีกว่าแรงของคุณลุงวัยสี่สิบแน่นอนอยู่แล้ว

“ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉันมากขนาดนี้”

ระหว่างที่สองขาก้าวเดินไปตามทางเท้า โทโกวซังก็เอ่ยถามออกมาเช่นนั้น ผมระบายยิ้มบางๆบนใบหน้า ท่ามกลางเสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบลงบนผิวร่มราคาแพง ความทรงจำบางอย่างในใจผมเด่นชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด

ในงานเลี้ยงสังสรรค์ที่มากไปด้วยบรรดาเศรษฐีและนักธุรกิจชื่อดัง ตัวผมในวัยเด็กเงยหน้ามองผู้คนมากมายที่ต่างสวมหน้ากากเข้าหากันอย่างเอือมระอา สุดท้ายก็หาทางหนีออกมาจากงานเลี้ยงนั้นจนได้ แม้จะรู้ดีว่าอีกไม่นานถ้าพ่อแม่รู้ตัวก็จะส่งคนออกตามตัวทันที แต่ถึงอย่างนั้น ความอดทนของเด็กสิบขวบต่ำเกินกว่าจะทนอยู่ในสถานที่น่าเบื่อเช่นนั้นได้

ผมเดินไปตามทางเท้า ไม่นานนักก็หลงมายังตรอกสกปรกแห่งหนึ่ง ทั้งๆที่ตั้งใจจะเดินผ่านไปแท้ๆ แต่กลิ่นคาวเลือดจางๆพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยแผ่วเบาลอยออกมาเป็นห้วงๆนั้นกลับดึงดูดความสนใจของผมไปเสียหมด เสียงนั้นดังขึ้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขาดหายไปในที่สุด

ผมเดินย่องเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นเงียบๆ กลิ่นคาวเลือดนั้นเด่นชัดขึ้นกว่าครั้งแรก ผมซ่อนตัวอยู่ในเงามืด กลั้นหายใจขณะลอบมองร่างของชายหนุ่มวัยสามสิบคนหนึ่งที่ถูกอาบไล้ด้วยแสงจันทร์สีเหลืองนวล มือที่สวมถุงมือของเขาถือมีดสั้นสีเงินที่ชโลมไปด้วยเลือด รองเท้าหนังสีดำกำลังเขี่ยศพของชายคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกแทงจุดสำคัญ

” ‘โทษทีนะพวก แต่กับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียอย่างแก ถ้าไม่ฆ่าทิ้งซักวันแกก็ต้องรู้ว่าฉันยักยอกบัญชีแก๊ง แล้วแกก็คงตามเก็บฉันอย่างไม่ลังเลแน่ จริงไหม?” ฆาตกรย่อตัวลงนั่งยองๆข้างๆศพของอดีตเจ้านาย ทิ้งมีดที่ไร้ซึ่งรอยนิ้วมือลงบนพื้น ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์และทรัพย์สินมีค่าอื่นๆของคนตายขึ้นมาเก็บใส่กระเป๋า

“ที่ผ่านมาขอบคุณสำหรับแหล่งกบดานชั้นดีนะ คุณบอส”

ชายคนนั้นเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาหันซ้ายมองขวาเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบว่าไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้อย่างรอบคอบ แต่เพราะว่ายังรอบคอบไม่พอ ถึงได้เดินจากไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าผมกำลังแอบมองเขาอยู่

ริมฝีปากที่ยักยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาที่แสดงให้เห็นถึงความมั่นใจที่สามารถควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปได้ดังใจของชายคนนั้นทำให้หัวใจของผมพลันเต้นไม่เป็นจังหวะ หวดกลัวอย่างนั้นหรือ ไม่เลย ผมไม่ได้กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึก ‘ประทับใจ’ ในตัวใครบางคนมากขนาดนี้

ใครบางคนที่ลบความเบื่อหน่ายออกไปจากหัวใจผมเสียจนหมดสิ้น

บางที…อาจจะไม่ใช่แค่ประทับใจก็ได้…

ฝนยังไม่หยุดตก ตัวผมในปัจจุบันที่เพิ่งนึกถึงอดีตได้แต่ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายอะไรกับโทโกวซังมากขนาดนี้น่ะหรือ….

“อืม นั่นสินะครับ”

ที่ต้องมาวุ่นวายด้วยขนาดนี้ บางทีก็คงเป็นเพราะตัวผมน่ะ…
“อาจจะชอบคุณมาตั้งแต่แรก…ชอบมาตลอดเลยล่ะมั้งครับ…”

…….

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s