Osomatsu-San FanFiction [ Matsuno Karamatsu x Matsuno Karamatsu ] ‘หน้าผา’

Osomatsu-San FanFiction

Matsuno Karamatsu x Matsuno Karamatsu (คาราคารา)

‘หน้าผา’

…….

มัตสึโนะ คารามัตสึถูกผลักแรงๆหนึ่งที ไม่นานนักร่างของเขาที่ยืนโงนเงนอยู่ริมขอบหน้าผาก็ร่วงหล่นไปลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก

ร่างของคารามัตสึกระแทกเข้ากับร่างของผมที่รอรับอยู่ที่พื้นด้านล่างอย่างจัง ผมได้ยินเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดของเขา ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า

เสียงหัวเราะที่พยายามกลบเกลื่อนความเจ็บปวด…

“ไม่เป็นไรนะ” ผมเอ่ยถามเสียงเบาขณะเดียวกันก็มองตามร่างของคารามัตสึที่ผละออกจากผม รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขาพร้อมๆกับน้ำตาที่เอ่อคลอ

“ไม่…ไม่เป็นไรเลยสักนิด”

“โกหกไม่เก่งเหมือนเดิม” ผมส่ายหน้าไปมาก่อนจะลุกขึ้นชันเข่า หันหลังให้อีกฝ่าย ความเจ็บปวดจากแรงปะทะแล่นปลาบไปทั่วร่างทันที่ที่ขยับตัวไปมาแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเอ่ยออกไปอย่างอวดเก่งว่า

“ขึ้นมาสิ ฉันจะพานายปีนขึ้นไปเอง”

“นั่นสินะ…จะมาอยู่ในที่แบบนี้นานๆไม่ได้ ฝากด้วยนะตัวฉัน”

คารามัตสึลุกขึ้นอย่างงุ่มง่าม ขึ้นขี่หลังผมอย่างว่าง่ายเช่นเดียวกับทุกครั้งที่ผ่านมา

ถึงแม้จะถูกพวกพี่น้องผลักตกลงมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันรอบ แต่ผมก็ช่วยพาเขาขึ้นไปส่งข้างบนอีกครั้ง พักฟื้นร่างกายให้พร้อม เก็บแรงไว้พาเขาออกจากที่แห่งนี้อยู่เรื่อยๆ

ผมแบกร่างของคารามัตสึไว้บนหลัง ลอบสูดลมหายใจเล็กน้อย ตั้งสมาธิอยู่กับการปีนป่าย นอกจากการพาเขาขึ้นไปส่งแล้ว การใช้ร่างของตัวเองช่วยรับร่างของอีกฝ่ายที่ร่วงหล่นลงมาเพื่อลดแรงกระแทกนั้นก็ถือว่าเป็นงานของผมเช่นกัน

เหนื่อย….ผมหลุดหอบหายใจออกมาเป็นระยะๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมหยุดปีน ในใจนึกสาปแช่งพวกแฝดอีกห้าคนที่ทำร้ายคารามัตสึของผมจนเจ็บไปทั้งตัวและหัวใจ คนที่ทำร้ายคารามัตสึ ทำไมถึงต้องเป็นคนที่คารามัตสึรักและเป็นห่วงด้วยนะ

ผมไม่อยากส่งคารามัตสึที่ผมรักขึ้นไปให้พวกเขาทำร้ายเลยสักนิด แต่เพราะคารามัตสึอยู่กับผมแล้วไม่มีความสุข ผมจึงต้องจำใจส่งเขาขึ้นไปให้ถูกคนเหล่านั้นทรมานครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่ว่าจะร่วงหล่นลงมากี่ครั้ง ผมก็จะคอยรับร่างของเขาไว้ และจะพาเขาปีนหน้าผากลับขึ้นไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง

โลกที่คารามัตสึอีกคนอย่างผมไม่มีวันเข้าใจ

สิ่งที่ผมรับรู้มีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือ ผมต้องส่งคารามัตสึที่ถูกผลักตกลงสู่หุบเหวแห่งความโศกเศร้ากลับขึ้นไปหากลุ่มคนที่เขารัก กลับไปสู่โลกที่คารามัตสึต้องสวมหน้ากากปกปิดความเจ็บปวด ฉาบความทรมานเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง

คนที่ถูกผลักตกลงมาจนเจ็บไม่มีทางฝืนปีนขึ้นไปคนเดียวได้ เพราะอย่างนั้นผมถึงได้อยู่ที่นี่ ทุกครั้งที่เขาร่วงลงมา ผมก็จะคอยช่วยเหลืออยู่ตรงนี้…

‘อยู่ที่นี่นานๆไม่ได้’

คารามัตสึมักจะพึมพำคำพูดนี้ออกมาบ่อยๆ ผมเข้าใจความหมายของมันดี คำแปลก็คือ เขาจะเศร้าอยู่อย่างนี้ไม่ได้ ไม่มีใครอยากจมอยู่กับความทุกข์ของตัวเองนานๆหรอก

ในที่สุดผมก็พาคารามัตสึขึ้นมาถึงจุดหมาย เมื่อมองส่งแผ่นหลังของคารามัตสึที่ออกเดินไปไกลจนลับสายตา สองมือที่เหนื่อยล้าของผมก็ปล่อยมือจากขอบหน้าผา ทิ้งตัวลงไปตามแรงดึงดูดของโลก กลับไปนั่งรออยู่ใต้หน้าผาอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง

เพราะคนที่เขารักไม่เห็นถึงคุณค่าและความสำคัญในตัวตนของเขา คารามัตสึถึงต้องทรมานอยู่อย่างนี้ เรื่องนั้นผมรู้ดี และรู้ดียิ่งไปกว่านั้นอีกว่า ไม่ได้มีแค่คารามัตสึเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กำลังร้องไห้…

ตัวผมเองก็กำลังเจ็บปวดอยู่เช่นกัน ด้วยเหตุผลเดียวกับเขานั่นเอง….

……

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s