Osomatsu-San FanFiction [ Atsushi x Tougou ] ‘ไว้ใจ’

Osomatsu-San FanFiction

Atsushi x Tougou (อัทสึโทโกว)

‘ไว้ใจ’
*คำเตือน : ตอนเขียนลืมปิดฟิลเตอร์ละมุนค่ะ|||Orz ถ้าผิดคาร์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ แง*

…..

ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องสว่างอยู่ในตัวเมือง สุนัขจรจัดตัวหนึ่งเดินหลบผู้คนมากมายอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ผมมองความผอมหนังหุ้มกระดูกของมันแล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมา รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นว่า ดันพาร่างของตนเดินเข้าร้านสะดวกซื้อ จ่ายเงินซื้อขนมปังถูกๆก้อนหนึ่งแล้วยื่นให้สิ่งมีชีวิตไร้บ้านตัวนั้น

เจ้าหมาจรกินขนมปังก้อนนั้นอย่างตะกละตะกราม ผมนั่งยองๆมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน ทว่า ยังไม่ทันจะก้าวขาเดิน เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ไม่ยักกะรู้ว่าคนอย่างโทโกวซังเป็นคนรักสัตว์นะครับเนี่ย”

“ฉันก็ชอบหมดทุกอย่างนั่นล่ะ ยกเว้นมนุษย์” ผมว่าพลางหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มชุดดำที่กำลังยิ้มให้อย่างสุภาพ เมื่ออัทสึชิได้ยินคำตอบของผม เขามีสีหน้าพึงพอใจ ขณะเดียวกันก็เดินเขามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วมนุษย์ไม่ใช่สัตว์หรือครับ”

“สัตว์ไว้ใจได้ เพราะอย่างนั้นถึงไม่เหมือนมนุษย์” ในขณะที่เอ่ยคำพูดนั้นออกมา ผมก็ย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน นึกถึงคำพูดที่เคยขู่เจ้าหนูมัตสึโนะ โอโซมัตสึเอาไว้

‘จนถึงตอนนี้ ฉันฆ่าคนไป3คน แมว15ตัว กบ3ตัวและหมัด100ตัว…..’

แมว กบ หมัด….แน่นอนว่าผมก็แค่ขู่เจ้าเด็กโง่โอโซมัตสึไปเพื่อเพิ่มความน่ากลัวให้ภาพลักษณ์ของตนเองเท่านั้น เป็นแค่คำพูดที่นึกออกในตอนนั้นก็เลยพูดออกมา โชคดีที่เจ้านั่นไม่นึกเอะใจ เพราะเมื่อมองย้อนดูแล้ว นั่นเป็นเรื่องโกหกที่ห่วยแตกที่สุดในบรรดาเรื่องทั้งหมดที่ผมกุขึ้นมา

คงเพราะนึกไม่ถึงว่าจะถูกรู้ตัวตนที่แท้จริงเร็วขนาดนั้น ตัวผมในอดีตถึงได้ร้อนใจจนทำเรื่องห่วยแตกแบบนั้นไปเสียได้…

“คุณพูดเหมือนว่าคุณไม่ไว้ใจมนุษย์” เสียงของอัทสึชิดึงสติผมกลับมาสู่โลกปัจจุบัน ผมยักยิ้มเล็กน้อย หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟสูบ

“นายเองก็ด้วยไม่ใช่หรือไง” ผมถามกลับ พ่นควันสีจางออกมาจากปาก อัทสึชิเป็นคนประเภทเดียวกับผม พวกผู้ล่าย่อมไม่เคยไว้ใจมนุษย์คนไหน แต่กับสัตว์ชนิดอื่น….ถ้าหากไม่เป็นอันตราย โดยส่วนตัวแล้ว ผมไว้ใจพวกมันมากกว่ามนุษย์เสียอีก

สัตว์ไม่เคยโกหก แต่มนุษย์กลับชำนาญในเรื่องโกหก เพราะอย่างนั้น… ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ ผมไม่เคยไว้ใจใครเลย แม้แต่ตัวเอง…บางทีผมก็ไม่ไว้ใจ….

“ผมไม่เคยไว้ใจใคร ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ ผมไว้ใจแต่ตัวเองเท่านั้น” อัทสึชิตอบด้วยท่าทีสบายๆ จะว่าไปก็รู้สึกว่าสมกับที่เป็นคำตอบของเจ้าหนุ่มปีศาจนี่ดี

“บางทีฉันก็สงสัยนะว่าทำไมนายถึงไม่ครองโลกไปเลย พ่อจอมมาร” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ อัทสึชิหัวเราะเบาๆกับคำพูดของผม ทันใดนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มก็ดังขึ้น คนอายุน้อยกว่าหยิบมันขึ้นมา เหลือบมองรายชื่อผู้โทรเข้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม

“ผมคงต้องไปแล้ว โทโกวซัง หวังว่าเราคงได้เจอกันอีก” อัทสึชิว่าพลางยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่น่าเหลือเชื่อออกมา

“ปีศาจเองก็ไม่ใช่มนุษย์ คุณจะไว้ใจผมก็ได้นะครับ”

“…….”

“ผมอยากจะลองไว้ใจโทโกวซังดูบ้างนะครับ แล้วถ้าคุณไว้ใจผม ผมก็คงจะไว้ใจคุณได้”

“…….” ผมไม่ตอบอะไร เพราะกำลังรู้สึกงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามไม่แสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป

ว่าแล้วอัทสึชิก็เดินจากไป ปล่อยให้ผมยืนงงอยู่ ณ ที่ตรงนั้นกับหมาหน้าตาโง่ๆตัวหนึ่งที่มองผมตาแป๋ว กระดิกหางไปมาอย่างเริงร่า

จะว่าไป คนที่ไม่เคยไว้ใจใครนอกจากตัวเองเนี่ย….เป็นเพราะมีแต่คนที่ไม่เข้าใจถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา ก็เลยไม่กล้าที่จะไว้ใจคนพวกนั้นหรือเปล่านะ…

ผมย่อตัวลงนั่งยองๆลูบหัวเจ้าสิ่งมีชีวิตสี่ขา ขณะเดียวกันก็บ่นพึมพำออกมาเบาๆ

“อะไรกัน…ที่แท้แล้ว ปีศาจเองก็เหงาเป็นเหมือนกันหรือไง”

…………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s