Osomatsu-San FanFiction [ Atsushi x Tougou ] ‘ว่าด้วยเรื่องนักล่า’

Osomatsu-San FanFiction

Atsushi x Tougou (อัทสึโทโกว)

‘ว่าด้วยเรื่องนักล่า’

…….

อัธยาศัยดี สุภาพ อ่อนน้อม อ่อนโยน และใจดี

หากถามถึงเปลือกนอกของผม คงตอบได้แต่เพียงว่า ไม่มีคำจัดกัดความใดที่ตรงที่สุดเท่าสิ่งที่ผมยกมาอีกแล้ว

นั่นคือ ‘โทโกว’ ที่ผมอยากให้เหยื่อทุกคนรู้จัก ในขณะเดียวกันก็ปกปิดนิสัยที่แท้จริงไว้ภายใต้หน้ากากที่สร้างขึ้นมา

เหยื่อหลายคนหลงกล สุดท้ายแล้วก็ถูกสัตว์นักล่าขย้ำเสียจนขาดใจตาย

ผมไม่ใช่คนดี คนที่จะรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของผมยามพบกันครั้งแรกนั้นเรียกได้ว่าไม่มีเลยสักคน ทว่า เจ้าหนุ่มอัทสึชินั่นกลับมองทะลุหน้ากากของผมด้วยสายตาที่เฉียบคม

ผีมักจะเห็นผีด้วยกัน ดูท่าว่าคำกล่าวนี้จะไม่ใช่เรื่องที่เกินจริงเลยสักนิด

“ทำตัวต่ำๆเพียงเพราะต้องการเจ้านี่” เขาว่าพลางควักปึกธนบัตรออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แกว่งมันไปมาต่อหน้าผมเบาๆ

“เป็นสัตว์นักล่าที่มักน้อยจังเลยนะครับ”

ป่วยการที่จะเสแสร้ง ผมถอดหน้ากากคนดีทิ้งทันที สำหรับการต้มตุ๋นนั้น เมื่อถูกใครบางคนที่แข็งแกร่งพอๆกับตัวเองรับรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงแล้ว การแสร้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าเขาก็ไม่ต่างอะไรไปจากคนโง่คนหนึ่ง

“ก็ดีกว่ารสนิยมสูงๆของเธอล่ะนะ” ผมว่าพลางนึกถึงความชอบของคนตรงหน้า หากคนคนนี้มองออกว่าสิ่งที่ผมบูชาก็คือเงินและทรัพย์สินมีค่า ผมเองก็มองงานอดิเรกที่เขารักออกเช่นกัน

สำหรับคนอย่างอัทสึชิ เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือการสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้อื่นต่างหาก เบื้องหน้าก็เป็นคนดีไม่ต่างอะไรไปจากผม แต่นิสัยที่แท้จริงนั้นกลับโสมมไม่แพ้กัน

งานอดิเรกของอัทสึชิ…การเหยียบย่ำคนอื่นให้ต่ำกว่าตนเองนั้น ความจริงก็เป็นงานอดิเรกที่ใช้ได้อยู่หรอก แต่ก็ยังสู้ความสนุกยามหลอกเอาเงินจากเหยื่อโง่ๆไม่ได้อยู่ดี

“ช่างเถอะ เธอไม่ใช่เหยื่อของฉัน เอาเป็นว่าต่างคนต่างอยู่ อย่ามาขวางทางทำมาหากินของฉันละกันนะพ่อหนุ่ม” ผมยักไหล่อย่างสบายอารมณ์ กับคนประเภทเดียวกันไม่จำเป็นต้องเสียเวลาหาเรื่องด้วย สู้เอาเวลาไปทำมาหากินจะมีประโยขน์เสียกว่า ทว่า เจ้าหนูอัทสึชิกลับไม่คิดเช่นนั้น เขาหัวเราะออกมาเบาๆราวกับว่าสิ่งที่ผมพูดเป็นเพียงแค่เรื่องตลกขบขันเรื่องหนึ่งเท่านั้น

“โทโกวซัง นักล่าที่กินแต่เหยื่อ…วันนึงจะกลายเป็นเหยื่อไปซะเองนะครับ” อัทสึชิว่าพลางยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า

“ถ้ามัวแต่เมินนักล่าด้วยกัน ซักวันนึง โทโกวซังต้องกลายเป็นเหยื่อของผมแน่ๆ”

ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เปล่งออกไปนั้นเจือปนไปด้วยความโกรธ

ศักดิ์ศรี…หากจะให้พูดถึงจุดอ่อนที่สำคัญของตัวเอง ก็คงเป็นสิ่งนี้ไม่ผิดแน่ๆ

“คิดจะกินคุณลุงงั้นรึ” รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้า “ใจกล้าจริงนะ เจ้าเด็กเมื่อวานซืน”

“ฮึๆ”

เมื่อเห็นสีหน้าของผม อัทสึชิก็ยักยิ้มอย่างพึงพอใจ

“นั่นล่ะ สีหน้าที่ผมต้องการ สีหน้าของนักล่าที่กำลังจะจนมุมในไม่ช้า” ชายหนุ่มว่าพลางตบไหล่ผมเบาๆ ก้มหน้ากระซิบคำพูดบางอย่างข้างๆใบหูของผม

“วางใจเถอะ ผมไม่เปิดเผยเรื่องอาชีพของคุณหรอก ทำแบบนั้นก็ไม่สนุกกันพอดี ยิ่งคุณมีความสุขมากเท่าไหร่ เวลาที่ผมทำทุกอย่างของคุณพัง สีหน้าของคุณตอนนั้นคงจะเป็นงานศิลปะที่วิเศษมากเลยทีเดียว”

คำพูดของอัทสึชิจบลงเพียงแค่นั้น หลังจากที่เดินแยกตัวออกมา ผมได้แต่นึกใคร่ครวญอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

ชายคนนั้นไม่ใช่สัตว์นักล่าเหมือนผมอย่างที่เข้าใจ

ให้ตายสิ…

หมอนั่นมันปีศาจชัดๆ

ผมยักยิ้มมุมปาก ความรู้สึกตื่นเต้นท้าทายพลันแล่นไปทั่วร่าง ความรู้สึกเดียวกับเมื่อสมัยก่อนที่ลงมือหลอกลวงผู้คนเป็นครั้งแรก

น่าสนุก….น่าสนุกจริงๆอัทสึชิคุง

“ปีศาจอย่างนาย ฉันคนนี้นี่ล่ะจะขย้ำให้เละจนจำสภาพศพไม่ได้เลย”

………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s