Osomatsu-San FanFiction [ Atsushi x Tougou ] ‘บทสนทนาในร้านกาแฟ’

Osomatsu-San FanFiction

Atsushi x Tougou (อัทสึโทโกว)

‘บทสนทนาในร้านกาแฟ’

…….

คนที่อยากได้เงิน ก็คือคนที่ไม่มีเงิน
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เมื่อไม่มีสิ่งใด ย่อมต้องปรารถนาถึงสิ่งนั้นตลอดไปเสียหน่อย

ถ้าจะให้ยกตัวอย่างถึงสิ่งที่เป็นข้อยกเว้นนั้น ในกรณีของผม ก็คงพูดถึง ‘ความรัก’

“ความรัก?” เจ้าหนุ่มอัทสึชิทวนคำเสียงเบา ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเล็กน้อย “นับว่าเรามีมุมมองที่เหมือนกันนะครับ โทโกวซัง”

“ดูท่าว่าฉันกับเธอคงเป็นปลายทางของคนบางคนที่ไม่ได้รับความรักในวัยเด็ก เป็นจุดจบที่น่าเศร้า” ผมเอ่ยยิ้มๆ ขณะเดียวกันก็ใช้หลอดพลาสติกสีขาวคนของเหลวในแก้วไปพลางๆ

ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว ผมที่กำลังเดินเตร่สอดส่องหาเหยื่อได้ถูกอัทสึชิชวนให้ไปหาอะไรดื่มดับกระหายด้วยกัน เพราะอย่างนั้นถึงได้มาอยู่ที่นี่ นั่งตากแอร์เย็นฉ่ำพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย รู้ตัวอีกที บทสนทนาก็กลายเป็นเนื้อหาที่ดูจะหนักเกินไปสำหรับร้านกาแฟหรูหรามีสไตล์แห่งนี้เสียแล้ว

“แต่ก็น่าแปลกนะครับ มีคนมากมายที่เป็นเหมือนพวกเรา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเอาแต่โหยหาความรักจากผู้อื่น” น้ำเสียงของชายหนุ่มชุดดำเจือปนไปด้วยความสมเพช ไม่ต่างอะไรไปจากนักล่าที่กำลังดูถูกสัตว์กินพืชตัวอื่นๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะผมหรือเขาที่มีสภาพเฉยชาต่อความรัก ล้วนเคยมีความรู้สึกโหยหาเช่นนั้นไม่ต่างจากสัตว์กินพืชตัวอื่นๆ ทว่า ในวันหนึ่ง เมื่อรู้ตัวว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีใครมอบความรักให้พวกเราแม้แต่ครอบครัว สุดท้ายแล้วจึงถูกความสิ้นหวังกลืนกิน ได้แต่ยอมรับความเป็นจริงที่โหดร้าย และกลายเป็นไร้ความรู้สึกในด้านนี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เพราะไม่มีเงิน จึงต้องการเงิน

แต่เพราะไม่มีใครมอบความรักให้ เพื่อที่จะพยุงตัวเองให้เข้มแข็งขึ้น จึงไม่ต้องการความรักอีกต่อไป

“แต่ก็น่าแปลกนะครับที่โทโกวซังดันคิดเหมือนผม ไม่เหมือนกับคนพวกนั้น” นัยน์ตาสีเข้มของอัทสึชิจ้องมองเข้ามาในดวงตาของผม ความพึงพอใจปรากฏอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์นั้น ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด

หากจะให้อธิบายสาเหตุของความหงุดหงิดก็คงจะพูดได้แค่ว่า ท่าทีของอีกฝ่ายนั้นแทบไม่ต่างอะไรไปจากเด็กที่ได้ของเล่นใหม่เลยสักนิด…

…..และแน่นอนที่สุดว่า คนอย่างผมไม่ใช่ของเล่นของเขา….

“หลอกคนอื่นกับหลอกตัวเอง  ความสนุกมันเทียบกันไม่ได้หรอกนะเจ้าหนู” น้ำเสียงของผมแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อยขณะที่ตอบคำถามข้อนั้น อัทสึชิหัวเราะเบาๆขณะวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ

“น่าๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิครับ คนขั้วลบอย่างเราๆ อยู่ด้วยกันก็น่าจะเกิดเรื่องบวกๆดีๆเกิดขึ้นไม่ใช่เหรอ”

ผมส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ยกแก้วเครื่องดื่มที่น้ำแข็งเริ่มละลายแล้วขึ้นดื่ม สัมผัสของรสชาติเจือจางนั้นโดดเด่นอยู่ในปาก “เรื่องดีๆประเภทไหนกัน ร่วมมือกันทำลายโลกสำเร็จหรือไง” วายร้ายกับวายร้ายอยู่ด้วยกัน ผมมองไม่เห็นลู่ทางที่โลกจะสะอาดสดใสปราศจากพิษภัยเลยสักนิด

“เรื่องบวกๆเนี่ย มันก็ตีความได้หลายๆแบบ ถ้าโทโกวซังหลอกเอาเงินจากเหยื่อสำเร็จ ก็ถือว่าเป็นเรื่องบวกๆสำหรับโทโกวซังไม่ใช่เหรอครับ”

“…จะบอกว่าเรื่องบวกๆที่ว่า ก็คือเรื่องดีๆของแค่ละคนอย่างนั้นรึ” ผมว่าพลางสบตากับอัทสึชิ ชายหนุ่มเบื้องหน้าพยักหน้า เอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ใช่ครับ ถ้าพวกเราอยู่ด้วยกัน เป็นหุ้นส่วนกัน อาจมีเรื่องสนุกๆเกิดขึ้นก็ได้”

“…..” ผมไม่ตอบอะไร ในใจนึกใคร่ครวญ หุ้นส่วนอย่างนั้นหรือ น่าแปลก นักล่าไม่จำเป็นต้องล่าเหยื่อด้วยกันเสียหน่อย มีอะไรไม่ชอบมาพากล….

ในขณะที่ผมกำลังนึกสงสัย เสียงคุ้นเคยของอัทสึชิก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของผม

“บางที ถ้าพวกเราอยู่ด้วยกัน อาจจะเกิดเรื่องบวกๆที่มักเกิดกับพวกคนธรรมดาก็ได้นะครับ”

“เรื่องบวกๆที่เกิดกับคนธรรมดา?” ผมทวนคำพูดของอีกฝ่าย เรื่องอะไรล่ะนั่น เรื่องที่เกิดขึ้นกับคนธรรมดา? เรื่องพรรค์นั้นมีสิทธิ์เกิดกับพวกเราด้วยหรือ

“ฮึๆ” เมื่อเห็นท่าทีของผม อัทสึชิก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ และเมื่อได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย ผมก็สำลักน้ำที่กำลังดื่มอึกใหญ่

‘ลบเจอกับลบกลายเป็นบวก คนอย่างผมกับคุณเจอกัน เรื่องบวกๆที่ตามมา อาจจะเป็นความรักก็ได้นี่ครับ’
…………..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s