Osomatsu-San FanFiction [ Karamatsu ] ‘เพราะผมคือคารามัตสึ’

Osomatsu-San FanFiction

‘เพราะผมคือคารามัตสึ’

…..

พระอาทิตย์ยามเย็นทอแสงสีแดงอมส้มสวยงาม ผมเอนตัวลงนอนบนผืนหญ้าเขียวชอุ่ม สูดหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์บนเนินเขาห่างไกลผู้คนเข้าไปเต็มปอด

ชื่อของผมคือมัตสึโนะ คารามัตสึ แฝดคนรองแห่งบ้านมัตสึโนะ ผมคือคารามัตสึผู้สวมหน้ากากแสดงละครชั้นยอดหลอกลวงพวกพี่น้องเพื่อปกปิดความจริงที่น่าเศร้าอะไรบางอย่าง

ความลับบางอย่างที่ไม่ว่าใครก็ไม่จำเป็นต้องรู้…

“คารามัตสึ จู่ๆก็เรียกพวกเรามาที่นี่ มีอะไรรึเปล่า”

เสียงเรียกของพี่ใหญ่อย่างโอโซมัตสึดังขึ้น ผมหันหน้าไปยิ้มให้แฝดห้าคนที่เพิ่งเดินทางมาถึง โอโซมัตสึและจูชิมัตสึดูกระตือรือร้นในการชมวิวครั้งนี้ โจโระมัตสึสำรวจสภาพแวดล้อมรอบด้าน ในขณะที่อิจิมัตสึยังคงทำหน้าเบื่อโลกเช่นเคย ส่วนโทโดมัตสึน้องเล็กนั้นเซลฟี่ตัวเองกับบรรยากาศยามเย็นแล้วนำรูปลงทวิตเตอร์อย่างรวดเร็ว

“เนินตรงนี้สวยดี อยากให้มายบราเธอร์ทุกคนมานั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกับฉันคนนี้น่ะสิ” ผมว่าพลางไหวไหล่เล็กน้อย บรรดาแฝดทั้งห้าคนเริ่มทยอยนั่งลงรอบๆตัวผม

“รู้อย่างนี้น่าจะเอาเหล้ามาดื่มด้วยนะเนี่ย!” ใครคนใดคนหนึ่งกล่าวขึ้น ผมฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบอีกฝ่ายไปว่า

“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าเรามานั่งดื่มด้วยกันที่นี่บ่อยๆนะ”

ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของผม แม้แต่อิจิมัตสึยังไม่มีทีท่าว่าจะคัดค้านอะไร ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ผมชอบที่แห่งนี้ และมันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าพวกเขาไม่ยอมมาที่นี่กับผมบ่อยๆ

ผมใช้มือข้างที่ถนัดสัมผัสกับผิวดินเบาๆ เหม่อมองพระอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังทอแสงสีส้มสวยงาม ท่ามกลางเสียงของแฝดห้าคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานออกรส ผมยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อยเมื่อนึกย้อนถึงความลับบางอย่างที่ตนปกปิดเอาไว้…

คารามัตสึตัวจริงตายไปแล้ว

ทว่า คารามัตสึอีกคนยังมีชีวิตอยู่

บนโลกใบนี้ แรกเริ่มเดิมทีมีคารามัตสึอยู่คนเดียว แต่หลังจากที่คารามัตสึอีกคนถูกสร้างขึ้น โลกใบนี้ก็มีมัตสึโนะ คารามัตสึถึงสองคน

ท้ายที่สุด…ก็เหลือคารามัตสึเพียงหนึ่งเดียวยังคงมีชีวิตอยู่

คารามัตสึตัวจริงตายไปแล้ว หนีไปจากโลกที่ครอบครัวไม่แยแส เหลือเพียงคารามัตสึที่ถูกสร้างขึ้น คารามัตสึอีกคนที่ถูกทอดทิ้งและยัดเยียดภาระหน้าที่บางอย่างเอาไว้ให้

คารามัตสึคนนั้นคือผมเอง

‘ฝากดูแลทุกคนด้วยนะ’

คารามัตสึผู้ให้กำเนิดผมขึ้นมาเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะหงายหลังทิ้งตัวลงไปจากหน้าผาสูงริมทะเล ผมรีบเอื้อมมือหมายจะคว้าเสื้อของเขาเอาไว้ แต่สุดท้ายแล้วก็คว้าได้เพียงแค่อากาศเท่านั้น

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมสวมใส่หน้ากากของคารามัตสึอย่างแนบเนียน ทำตัวเป็นคารามัตสึที่พวกบ้านมัตสึโนะรู้จัก

อย่างที่เคยกล่าวไปแล้ว ผมคือคารามัตสึผู้สวมหน้ากากแสดงละครชั้นยอดหลอกลวงพวกพี่น้องเพื่อปกปิดความจริงที่น่าเศร้าอะไรบางอย่าง ความจริงที่ว่าไม่มีคารามัตสึตัวจริงอีกต่อไป

ไม่มีคารามัตสึตัวจริงที่รักครอบครัวยิ่งกว่าสิ่งใด เหลือแต่เพียงคารามัตสึอีกคนที่หากไม่ได้รับปากตัวจริงไว้ก็อาจลงมือฆ่าล้างบ้านมัตสึโนะยกครัวไปแล้ว

ผมยังคงลูบไล้ผิวดินอย่างแผ่วเบา สัมผัสของมันเย็นชืดและไร้ชีวิต ไม่ต่างไปจากศพของคารามัตสึตัวจริงที่ผมงมขึ้นมา

ศพที่นอนหลับสนิทอยู่ภายใต้ผืนดินที่ผมกำลังนอนเหยียดกาย…

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานของพวกฝาแฝดยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าผมจะเริ่มรู้สึกรำคาญเสียงเหล่านั้น แต่ทว่า อีกใจหนึ่งกลับนึกภาวนาให้เสียงนั้นอย่าได้หายไปจากเนินเขาที่เงียบสงบนี้เลย

ขอให้เสียงของพวกเขายังคงดังต่อไปเรื่อยๆ ขับกล่อมให้คารามัตสึตัวจริงที่นอนหลับอยู่อย่างโดดเดี่ยวนั้นหลับฝันดีด้วยเถิด

ขอให้เขาคนนั้นผู้เป็นที่รักของผม…ได้นอนหลับอย่างมีความสุขด้วยเถิด

…….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s