Osomatsu-San FanFiction [ Jyushimatsu x Karamatsu / Karamatsu x Jyushimatsu ] ‘Rain and Rainbow’

Osomatsu-San FanFiction

Jyushimatsu x Karamatsu / Karamatsu x Jyushimatsu

‘Rain and Rainbow’

………..
ฝนกำลังตก

ผมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เสียงคำรามของท้องฟ้าและเสียงหยดฝนตกกระทบกับพื้นดินยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหายไป ดูท่าว่าจะตกหนักมากทีเดียว ไม่รู้ว่าพวกพี่น้องที่ออกไปข้างนอกจะพกร่มไปด้วยหรือเปล่านะ น่าเป็นห่วงจริงๆ…

แต่ว่า…พอมาลองคิดดูอีกครั้ง ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องห่วงเลยด้วยซ้ำ พี่ใหญ่โอโซมัตสึน่าจะยังไม่กลับบ้านตอนนี้ เหตุผลก็คือเพราะน่าจะกำลังสนุกกับปาจิงโกะอยู่ โจโรมัตสึเองก็พกร่มไปตั้งแต่เช้า โทโดมัตสึ รายนั้นน่าจะปักหลักทำงานพิเศษอยู่ในร้านกาแฟทั้งวัน ส่วนอิจิมัตสึกับจูชิมัตสึนั้นยิ่งไม่เป็นไรเข้าไปใหญ่

เพราะอะไรน่ะหรือ?

เหตุผลข้อแรก นั่นเป็นเพราะว่าอิจิมัตสึกำลังงีบอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น

และเหตุผลข้อที่สองก็คือ จูชิมัตสึกำลังนั่งขัดสมาธิจ้องหน้าผมตาแป๋ว

“ม มีอะไรเรอะ มายบราเธอร์…”

ผมถามออกไปเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ รู้แต่เพียงว่า ต่อให้ถามจนน้ำลายเหือดแห้งหมดปาก จูชิมัตสึก็ไม่ยอมตอบคำถามของผม มัวแต่นั่งจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น ราวกับว่ากำลังคิดใคร่ครวญอะไรบางอย่างอยู่คนเดียวในใจ

ว่าแต่คิดอะไรอยู่กันล่ะ…

สุดท้ายแล้วเมื่อไม่ได้คำตอบก็ได้แต่ปล่อยให้จูชิมัตสึนั่งจ้องต่อไป ถ้าถามแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมตอบผมก็จนปัญญาจะซักไซ้ หันกลับไปสนใจเม็ดฝนที่ตกลงมาจากฟ้าต่อไป

เบาลงนิดหน่อยหรือเปล่านะ…

ในขณะที่ผมตั้งใจฟังเสียงฝนเพื่อทดสอบว่าการรับรู้ของตนนั้นผิดพลาดไปหรือไม่ ในที่สุด แฝดคนที่ห้าแห่งบ้านมัตสึโนะก็ยอมเอ่ยปากพูดกับผม หลังจากที่นั่งจ้องหน้าอยู่นานนับเกือบชั่วโมง

“พี่คารามัตสึใจเย็นเหมือนน้ำเลย”

“อื๋อ?” ผมเอียงคอสงสัยในคำพูดของน้องชาย แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรออกไปจูชิมัตสึก็ชิงอธิบายเสียก่อน

“ก็ต่อให้ถูกจ้องเงียบๆนานๆก็ยังไม่หงุดหงิดเลยนี่นา ยอดไปเลยไม่ใช่เหรอฮะ” จูชิมัตสึหัวเราะร่าเริง ผมหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

คำพูดที่เรียบง่ายไม่ต่างอะไรไปจากคำพูดของเด็กบริสุทธิ์ทำให้ผมอดเอ็นดูอีกฝ่ายไม่ได้ สรุปว่าที่จ้องนานๆนั่นก็เพราะจู่ๆดันเกิดสงสัยว่าถ้าถูกจ้องนานๆผมจะโกรธรึเปล่าสินะ จะว่ายังไงดีล่ะ ก็เป็นเหตุผลที่ง่ายๆสมกับเป็นจูชิมัตสึดี

“ถ้าพี่เป็นน้ำ นายก็เป็นแสงแดด” ผมว่าพลางเริ่มคิดหาถ้อยคำคมๆมาพูดให้น้องชายฟัง

“เหมือนแสงแดดอบอุ่นที่เยียวยาจิตใจของพี่ยังไงล่ะ” ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจ ทั้งๆที่คิดจะสรรหาคำพูดเท่ๆคมคายกว่านี้ออกมาแท้ๆ แต่สุดท้ายก็ดันหลุดความจริงจากใจออกไปเสียดาย แอบน่าอายนิดๆเหมือนกันแฮะ

“เห…”

ทว่า ดูท่าจูชิมัตสึจะชอบคำพูดเมื่อครู่ของผมมากกว่าที่คิด ถึงได้ทำตาเป็นประกายวิบวับ ก่อนจะพุ่งเข้ากอดผมอย่างแรงจนผมเกือบหงายหลังกระแทกกับพื้น

“ฮะๆๆ” ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ขยี้เรือนผมอ่อนนุ่มของแฝดน้องอย่างเอ็นดู

ฝนหยุดตกแล้ว

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ไม่รู้ตัวเลย

แขนข้างหนึ่งที่ยังคงว่างจากการใช้งานโอบกอดร่างของจูชิมัตสึอย่างแผ่วเบา ในใจรู้สึกมีความสุขอย่างน่าประหลาดเมื่อได้สัมผัสไออุ่นจากอีกฝ่าย

ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ความรู้สึกที่ลึกซึ้งขนาดนี้

ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพี่น้อง…

ในขณะที่กำลังกอดตอบจูชิมัตสึอยู่นั้น ผมที่บังเอิญมองออกไปนอกหน้าต่างพอดีก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้า อะไรบางอย่างที่สวยงามควรค่าแก่การชื่นชม

รุ้งกินน้ำ…

ผมใช้เวลามองสายรุ้งที่พาดผ่านท้องฟ้าสดใสนั้นอยู่เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะละสายตาจากสิ่งสวยงามที่อยู่ไกลตัวและจับต้องไม่ได้มาสนใจสิ่งมีค่าที่อยู่ในอ้อมกอดของตน ณ ตอนนี้

สายรุ้งไม่จำเป็นต้องอยู่บนท้องฟ้าเสมอไป

คนคนหนึ่งที่เป็นเหมือนน้ำ มีตัวตนที่เล็กน้อยไม่ต่างอะไรไปจากละอองน้ำ กับคนอีกคนมี่เจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์ ขอแค่คนสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ก็สามารถสร้างสายรุ้งขึ้นมาได้เช่นกัน

สายรุ้ง…ที่มีชื่อว่าความรัก

……

Advertisements

One thought on “Osomatsu-San FanFiction [ Jyushimatsu x Karamatsu / Karamatsu x Jyushimatsu ] ‘Rain and Rainbow’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s