Osomatsu-San FanFiction [ Karamatsu x Karamatsu x Ichimatsu ] ‘ขยะและถังขยะ’

Osomatsu-San FanFiction

Karamatsu x Karamatsu x Ichimatsu

‘ขยะและถังขยะ’

….

ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี บ่อยครั้งที่มัตสึโนะ คารามัตสึมักจะบ่นเรื่องเงินๆทองๆกับผมอยู่เสมอ

เริ่มแรกเมื่อได้ยินคำบ่น ผมหัวเราะเบาๆกับปัญหาของเขา ปัญหาของมนุษย์ทั่วๆไป เมื่อถามกลับไปว่าจะเอาเงินไปทำอะไร เขาก็ตอบผมว่าจะเอาไปซื้อของมาทำช็อกโกแลตให้พวกพี่น้องและพ่อแม่ในวันวาเลนไทน์ จากนั้นก็สาธยายเรื่องรูปร่างของช็อกโกแลตที่เหมาะสมกับสมาชิกแต่ละคนในครอบครัวให้ผมฟังอย่างสนุกสนาน

…และเมื่อพูดถึงอิจิมัตสึ นัยน์ตาของคารามัตสึก็จะเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด ผมได้แต่ฟังเขาเอ่ยถึงแฝดคนน้องต่อไปเงียบๆ ในใจรู้สึกเจ็บปวด

มัตสึโนะ อิจิมัตสึมองว่าตัวเองเป็นขยะ

แต่คารามัตสึมองว่า แฝดคนที่สี่ไม่ใช่ขยะ

ในขณะที่ผมมองว่าตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างผมเป็นแค่ถังขยะระบายอารมณ์ของคารามัตสึ

และคารามัตสึเองก็เห็นด้วยว่าผมคือถังขยะของเขา ถึงแม้จะไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมาแต่ผมก็รู้ตัวดี เขาเพียงแค่ต้องการที่พึ่งพิงชั่วคราวระหว่างซ่อมแซมหน้ากากที่ถูกทำพังเพราะพวกพี่น้อง เมื่อซ่อมเสร็จ สวมหน้ากากเสแสร้งทำเป็นเข้มแข็งแล้ว เขาก็ทิ้งผมไว้เบื้องหลังอย่างโดดเดี่ยว รอคอยการปรากฏตัวของเขาในครั้งต่อๆไป

ยามอ่อนแอก็มาหา ยามเข้มแข็งก็จากไป นี่คือความสัมพันธ์ของพวกเรา ความสัมพันธ์ของถังขยะกับเจ้านาย วนเวียนอยู่เช่นนี้เรื่อยไป

และเพราะอยากให้คารามัตสึมีความสุข ตัวผมในตอนนั้นจึงเริ่มตัดสินใจช่วยเขาหาเงิน ทว่า การจะหาเงินครั้งเดียวให้ได้เป็นกอบเป็นกำนั้นไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย ผมเมินเฉยต่องานพาร์ทไทม์ หันหน้าเข้าสู่วงการมืดโดยที่ไม่บอกอะไรคารามัตสึสักคำ

การตัดสินใจในครั้งนั้นทำให้ผมได้เงินมามากมาย หลังจากที่นำเงินไปให้คารามัตสึ เขาถามผมว่าไปหามาจากไหนเยอะแยะ ผมได้แต่หัวเราะ ตอบไปว่าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แต่ต่อจากนี้ไป ถ้ามีปัญหาเรื่องเงินล่ะก็ ให้มาขอที่ผมก็ได้

‘เงินของฉันก็คือเงินของนาย ใช้มันซื้อความสุขของนายเถอะ’ ผมกล่าว

หัวใจของผมเองก็เป็นของเขาเช่นกัน แต่ผมไม่ได้พูดออกไป เพราะหัวใจของเขาไม่ใช่ของผม

เป็นของอิจิมัตสึต่างหาก…

คารามัตสึรับเงินของผมไปซื้อวัตถุดิบมาทำช็อกโกแลตและขนมมากมายให้ทุกคน และอาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่จำเป็นต้องกินอาหาร เขาจึงไม่ทำเผื่อผม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ขอแค่เขายิ้ม ผมก็มีความสุขแล้ว ไม่จำเป็นต้องได้รับอะไรจากเขาก็ได้

ผมอยากให้เขามีความสุข แค่คอยปลอบใจเขาน่ะไม่พอหรอก ผมต้องทำอย่างอื่นที่จะช่วยให้เขามีความสุข ในเมื่อคารามัตสึไม่อยากทำงานหาเงิน ผมจะทำแทนในส่วนของเขาเอง แค่นี้คารามัตสึก็ไม่ต้องเหนื่อย แล้วก็มีเวลาอยู่กับอิจิมัตสึเหมือนเดิม…

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็เริ่มทำงานหาเงินเพื่อนำไปให้คารามัตสึใช้อยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งตัวตนของผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกมืดไปโดยไม่รู้ตัว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมนอนหมอบนิ่งอยู่ ณ ชั้นเกือบบนสุดของตึกร้างแห่งหนึ่ง นัยน์ตาจับจ้องไปที่ร่างของเป้าหมาย จ้องชายผู้เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียอิตาลีชื่อดังอยู่ครู่หนึ่ง พินิจพิจารณารายละเอียดเพื่อยืนยันว่าไม่ผิดตัว ปลายนิ้วที่ค้างอยู่บริเวณไกปืนเริ่มขยับ

‘ปัง!’

เสียงคำรามของไรเฟิลคู่ใจดังขึ้น พร้อมๆกับศรีษะของเป้าหมายที่ถูกยิงจนเลือดและสมองทะลักออกมา ร่างไร้ลมหายใจล้มลงกระแทกกับพื้น ผมยิ้มเล็กน้อยกับความสำเร็จของตัวเอง

ชีวิตของหมอนั่น แลกกับแว่นกันแดดใหม่ของคารามัตสึ แทนแว่นกันแดดสำรองที่ถูกอิจิมัตสึทำลายไปจนหมดสิ้น

ลูกน้องของชายผู้นั้นเริ่มแตกตื่น บ้างก็เริ่มชี้มายังที่ซุ่มยิงของผมที่อยู่ไกลออกไปจากตึกที่เจ้าพวกนั้นอยู่เล็กน้อย ผมมองความโกลาหลยามสูญเสียหัวหน้าไปอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วได้แต่ยิ้ม

เสียงคำรามของไรเฟิลดังขึ้นอีกหลายๆครั้ง

‘ปัง!’

ชายคนหนึ่งล้มลง ชีวิตของเขาแลกกับกางเกงตัวใหม่ของคารามัตสึ

‘ปัง!’

ชายอีกคนล้มลง ชีวิตของเขาแลกกับค่าสกรีนหน้าของคารามัตสึลงบนเสื้อกล้าม

‘ปัง!’

‘ปัง!’

‘ปัง!’

‘ปัง!’

‘ปัง!’

เสียงคำรามของไรเฟิลยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผมลั่นไกอย่างเมามัน ชีวิตของมนุษย์คนอื่นที่ไม่ใช่คารามัตสึ ในสายตาของผมแล้ว คนเหล่านั้นมีค่าไม่เท่าข้าวของสุดเห่ยของคารามัตสึเสียด้วยซ้ำ

‘ปัง!’

เสียงคำรามครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ผมหันลำกล้องไรเฟิลสอดส่ายไปมา เมื่อได้ยินสัญญาณรถตำรวจดังแว่วมาแต่ไกลก็รีบลุกขึ้นเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว ตรวจเช็คร่องรอยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะคว้าอุปกรณ์คู่ใจหนีไปยังช่องทางหนีที่ตระเตรียมไว้

ผมหนีออกมาจากตึกได้อย่างปลอดภัย หลังจากนั้นจึงไปรับเงินค่าจ้างเต็มจำนวนจากผู้ว่าจ้าง

งานประเภทนี้รายได้ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมากๆทีเดียว

ผมยื่นเงินส่วนหนึ่งให้คารามัตสึเพื่อไม่ให้เขาสงสัยในเรื่องจำนวนเงินที่มากเกินไป คารามัตสึตัวจริงขอบคุณผมเช่นเดียวกับครั้งก่อนๆหน้านี้ ผมหัวเราะเบาๆ ยักไหล่เล็กน้อยเป็นเชิงว่าไม่ถือสาอะไร

“เรื่องแค่นี้เอง จะเกรงใจไปทำไมกัน ว่าแต่คราวนี้จะซื้อแว่นกันแดดรุ่นใหม่หรือเปล่า”

“อ๋อ เปล่าหรอก”

“ถ้าอย่างนั้นก็กางเกง…”

“ไม่ใช่หรอก จะเอาไปซื้อหูแมว หางแมว มาให้อิจิมัตสึใส่น่ะ ต้องน่ารักแน่ๆ!” คารามัตสึเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพียงชั่วครู่ที่รอยยิ้มของผมหายไปจากใบหน้า แต่เพียงไม่กี่วินาทีผมก็กลับมายิ้มกว้างเหมือนเดิม

และแน่นอนว่า ความผิดปกติของผมเมื่อครู่ คารามัตสึไม่มีทางรับรู้ได้เลย

เพราะสายตาของเขา ไม่เคยมองมาที่ผมเลยสักครั้งเดียว…

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ”

“อืม…ไปดีมาดีล่ะ มีอะไรก็เรียกฉันผ่านกระจกนะ” ผมว่าพลางกลับเข้าไปในกระจกอีกครั้ง ท่าทางร่าเริงของคารามัตสึยังคงถูกฉายซ้ำวนไปวนมาอยู่ในหัวสมองของผม

มัตสึโนะ อิจิมัตสึ ไอ้เวรนี่…

ผมกัดฟันกรอด ความรู้สึกโศกเศร้าที่ผสมปนเปกับความเกลียดชังและความโกรธแค้นนั้นสร้างความเจ็บปวดให้กับหัวใจของผมเป็นอย่างมาก

ถ้าหากไม่กลัวว่าจะถูกคารามัตสึเกลียด ผมคงฆ่าหมอนั่นไปนานแล้ว เป็นแค่ขยะแท้ๆ แต่ขยะนั่นกลับมีค่าในสายตาของคารามัตสึตัวจริง

ในขณะที่ถังขยะอย่างผม ไม่ว่าจะรักคารามัตสึมากขนาดไหน ทุ่มเทเพื่อเขามากแค่ไหน

ไม่ว่าจะทำอย่างไร ถังขยะก็ยังคงเป็นถังขยะ ยังคงไร้ค่าในสายตาของเขาอยู่ดี

…..

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s