Osomatsu-San FanFiction [ Matsuno Jyushimatsu x Matsuno Karamatsu ] ‘Sunglasses’

Osomatsu-San FanFiction

Matsuno Jyushimatsu x Matsuno Karamatsu

'Sunglasses'


.............

 

“พี่คารามัตสึ ทำไมพี่คารามัตสึถึงชอบสวมแว่นกันแดดตลอดเวลาเลยล่ะฮะ?”

 

พอถูกจูชิมัตสึถามเช่นนั้นผมก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็มันเท่ดีนี่” ผมตอบออกมาอย่างอารมณ์ดี “หรือว่านายไม่คิดอย่างนั้น?”

“ไม่เลยฮะ พี่คารามัตสึเท่มากๆเลย!!” จูชิมัตสึยิ้มกว้าง ผมอดไม่ได้ที่จะยีหัวแฝดคนน้องอย่างนึกเอ็นดู ความจริงแล้วผมก็อยากให้เหตุผลที่สวมแว่นกันแดดอยู่บ่อยๆเป็นเหตุผลที่ง่ายดายเหมือนกับที่ตอบจูชิมัตสึไป ทว่า น่าเสียดายที่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น…

สายตาหรือการกระทำของพี่น้องที่เมินเฉยต่อผม ทำราวกับว่าผมนั้นไร้ซึ่งตัวตน ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะเห็นให้ชัดเต็มสองตาหรอก….

ถ้ามีอะไรมาช่วยให้มองข้ามรายละเอียดที่ทำให้เจ็บปวดใจแบบนั้นไปก็คงช่วยให้ผมเจ็บปวดน้อยลงกว่าเดิม ไม่ใช่หรือไง…?

ผมยิ้มออกมาบางๆ พยายามสลัดเรื่องเศร้าออกไปจากหัวเพราะกลัวว่าจูชิมัตสึที่นั่งอยู่ข้างๆจะสงสัย จึงได้แต่สวมหน้ากากเล่นละครต่อไป

เพราะเป็นคารามัตสึ…ถึงต้องห้ามทำตัวอ่อนแอ เจ็บแค่ไหนก็ต้องฝืนทำเป็นลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นไป ทั้งที่ๆความเจ็บปวดเหล่านั้น…ไม่ใช่เรื่องที่จะลืมได้ง่ายๆเลย…

“พี่คารามัตสึฮะ” จูชิมัตสึทักผมที่เงียบไปครู่ใหญ่ ผมยิ้มบางๆ ตั้งใจจะถามออกไปว่ามีอะไร แต่ทันใดนั้นเอง จูชิมัตสึก็เอื้อมมือมาถอดแว่นกันแดดของผมออกแล้ววางลงบนโต๊ะ เมื่อไร้ซึ่งแว่นกันแดด ผมหรี่ตาลงเล็กน้อยเพราะแสงไฟที่สว่างขึ้นกว่าเดิมจากตอนที่ใส่แว่น

“ทำอะไรน่ะมายบราเธอร์? นายถอดแว่นพี่ออกทำไม?” ผมเอ่ยถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ จูชิมัตสึมองใบหน้าของผมที่ไร้ซึ่งแว่นกันแดดปิดบังดวงตาแล้วก็ยิ้มกว้าง

“พี่คารามัตสึใส่แว่นกันแดดแล้วเท่ก็จริง แต่มันทำให้ผมเห็นหน้าพี่ไม่ชัดนี่นา”

“อ เอ๋…”

จูชิมัตสึว่าพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ มือที่ไม่พ้นออกมาจากปลายแขนเสื้อจับหมับเข้าที่ไหล่สองข้างของผม

“ผมน่ะ อยากเห็นหน้าพี่ชัดๆ แล้วก็อยากให้พี่เห็นหน้าผมชัดๆด้วย”

“….” ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรเพราะมัวแต่อึ้ง สมองยังไม่ทันประมวลผลคำพูดของจูชิมัตสึเสร็จก็ต้องประสบกับเรื่องอึ้งเป็นเรื่องที่สอง เมื่อจู่ๆริมฝีปากของจูชิมัตสึก็ประกบเข้ากับริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา…

โลกของผมหยุดหมุนไปโดยสิ้นเชิง….

เงียบกันไปครู่ใหญ่ ในที่สุดจูชิมัตสึก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออก ใบหน้าของผมร้อนผ่าว หัวใจเต้นโครมคราม เอ่ยคำออกมาอย่างตะกุกตะกักทำอะไรไม่ถูก

“จ จู จูชิมัตสึ น นาย…”

“พี่คารามัตสึน่ะ เหมาะกับคำว่าน่ารักมากกว่าเท่อีกนะฮะ” จูชิมัตสึหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ผมจะได้โต้ตอบอะไรไป เสียงเรียกให้ไปทานของว่างของแม่ก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน จูชิมัตสึได้ยินดังนั้นจึงส่งเสียงขานรับ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือให้ผมจับเพื่อช่วยพยุงตัวผมขึ้นมา ผมจับมือนั้นแล้วลุกขึ้นมายืนอย่างอ่อนแรง

ก็แค่เอาปากมาชนกันแท้ๆ ทำไมถึงได้หมดแรงจนเหมือนจะละลายตายคาพื้นบ้านขนาดนี้นะ ตรงกันข้ามกับจูชิมัตสึที่คึกคักยิ่งกว่าเดิม…
เรื่องบางเรื่อง ถ้าไม่ใช้หัวใจหาคำตอบก็คงไม่มีวันได้รู้คำตอบ
คาดว่าเรื่องนี้เองก็เช่นกัน…
……

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s