Osomatsu-San FanFiction [ Matsuno Osomatsu x Matsuno Karamatsu ] ‘พระจันทร์’

Osomatsu-San FanFiction

Matsuno Osomatsu x Matsuno Karamatsu

‘พระจันทร์’

……

“นอนไม่หลับเหรอคารามัตสึ”

เจ้าของชื่อหันขวับไปมองตามเสียงเรียก มัตสึโนะ โอโซมัตสึลุกขึ้นจากฟูกนอนก่อนจะเดินมาหาคารามัตสึในชุดนอนที่ยืนมองท้องฟ้ายามราตรีอยู่ริมหน้าต่าง

“ก็นะ เพราะงั้นเลยกะจะลุกขึ้นมาเชยชมความงามของเจ้าหญิงคางุยะซะหน่อย แต่วันนี้ดันไม่มีซะได้” แฝดคนรองว่าพลางถอนหายใจออกมา ท่าทางเสียดายน่าดู

ในทีแรกโอโซมัตสึเลิกคิ้วสงสัยเล็กน้อย เจ้าหญิงคางุยะอะไรกัน… แต่เมื่อนึกถึงตำนานเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ได้ ชายหนุ่มก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงเบา

“พระจันทร์มันก็งี้แหละ บางคืนก็มี บางคืนก็ไม่มี” พี่คนโตว่าพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์ดังเช่นคืนที่ผ่านๆมา ปกติแล้วกับเรื่องแค่นี้ เขาไม่เคยนึกใส่ใจ แต่พอสิ่งที่ไม่เคยใส่ใจนั้นไม่อยู่แล้วก็รู้สึกเหงาเล็กน้อย

…แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานดวงจันทร์ก็จะกลับมา และเพราะรู้ว่ามันเป็นกฎของธรรมชาติที่แน่นอน โอโซมัตสึจึงไม่เป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

ทว่า กับเรื่องบางเรื่อง มันไม่ใช่เช่นนั้น…

“คารามัตสึ” แฝดคนโตพึมพำชื่อของคู่สนทนาเบาๆ คารามัตสึขานรับ ขณะเดียวกันก็มองผู้เป็นพี่ด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้

“มีอะไรเหรอพี่ใหญ่”

“ดวงจันทร์น่ะ ถึงคืนนี้มันจะหายไป แต่คืนต่อไปมันก็จะกลับมา” โอโซมัตสึว่าพลางเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

“นายเอง…จะหายไปไหนก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องกลับมาหาทุกคน กลับมาหาฉันนะ”

“พี่ใหญ่….” คารามัตสึนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา สัมผัสที่คุ้นเคยจากมือของอีกฝ่ายทำให้พี่คนรองรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเช่นเดียวกับครั้งอื่นๆ

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ความใจดีของพี่ใหญ่แห่งบ้านมัตสึโนะก็ทำให้คารามัตสึหัวใจพองโตได้ทุกครั้ง ครั้งนี้เองก็เช่นกัน

“ถ้ามีคนอยากให้กลับ…ก็ต้องกลับไปอยู่แล้ว” คารามัตสึยิ้มจางๆ คำพูดของเขาถูกโอโซมัตสึตีความอย่างรวดเร็วว่า ‘ถ้ายังมีคนต้องการอยู่ก็จะกลับไป แต่ถ้าไม่มีใครต้องการแล้วก็จะหายไป’ ซึ่งคำตอบของคารามัตสึนี้ทำให้พี่ใหญ่ถึงกับขมวดคิ้วอย่างขุ่นเคือง

“อย่าพูดอย่างนั้น อย่าทำเหมือนกับว่าไม่มีใครต้องการให้นายอยู่”

“……”

“ถีงจะไม่มีใครพูดออกมา แต่ทุกคนก็รักนายนะ โดยเฉพาะฉัน….” โอโซมัตสึว่าพลางดึงร่างของคารามัตสึเข้าไปกอด คนถูกกอดสะดุ้งเล็กน้อย ทว่า เมื่อหายตกใจก็ยอมอยู่นิ่งๆให้อีกฝ่ายกอดแต่โดยดี

“พี่ใหญ่ เรื่องนั้นน่ะ…”

“อะไรกัน จะไม่เชื่อคำพูดของพี่ใหญ่คนนี้รึไง?”

“ฮึๆ นั่นสินะ คำพูดของพี่ใหญ่ ยังไงก็ต้องเชื่อ” คารามัตสึหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ทั้งคู่ยืนกอดกันเงียบๆอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งคารามัตสึพึมพำถ้อยคำบางอย่างออกมาเบาๆ

“ขอบคุณนะ…”

โอโซมัตสึเองก็เอ่ยออกมาเช่นกัน

“ยังไงก็ต้องกลับมานะ…”

“รู้แล้วน่า…”

“ก็ดี ฉันเชื่อใจนายนะ”

“ฮื่อ…”

คารามัตสึยิ้มบางๆขณะที่ซุกหน้าลงกับแผ่นอกอบอุ่นของอีกฝ่าย ส่วนโอโซมัตสึนั้นมือข้างหนึ่งโอบกอดร่างของคารามัตสึไว้ มืออีกข้างหนึ่งก็ลูบหัวคนสำคัญของตนอย่างอ่อนโยน ผู้เป็นพี่เงยหน้ามองผืนฟ้ายามค่ำคืนอีกครั้ง

อีกไม่นานพระจันทร์ที่หายไปก็จะกลับมา กลับมาแน่นอนเพราะเป็นกฎของธรรมชาติ

ที่ไม่กังวลใจ เพราะรู้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลับมา

คารามัตสึเอง…จากนี้ไป… ถึงจะหายไป เขาก็ไม่กังวลเช่นเดียวกับกรณีของพระจันทร์ นั่นก็เพราะเชื่อใจในตัวอีกฝ่ายอย่างถึงที่สุด

ไม่ว่าคารามัตสึจะหายไปไหน แต่สุดท้ายแล้ว คารามัตสึก็ต้องกลับมา

ต้องกลับมาหาเขาอย่างแน่นอน

โอโซมัตสึเชื่อเช่นนั้น

……

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s