Touken Ranbu AU FanFiction [ Ookurikara x Heshikiri Hasebe ] ‘ฝันดี’

หลักๆคงลงไว้ในเด็กดีค่ะ http://writer.dek-d.com/aiihiwatari/writer/view.php?id=1429752  เพราะตั้งใจอยากลงแบบเรื่องยาวๆ(จบในตอน) แต่ก็อยากเก็บในบล็อกด้วย เอาเป็นว่าเลือกเว็บอ่านได้ตามอัธยาศัยเลยค่า จะที่ไหนก็เหมือนกัน

ปล.รูปไม่เกี่ยวกับธีมเรื่องแต่เราชอบรูปนี้มากค่ะฮือออฟฟฟฟฟฟฟ

_______________

 

กว่าเฮชิคิริ ฮาเซเบะจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงคืนโดยประมาณ

ชายหนุ่มวัยสามสิบปีในชุดทำงานค่อยๆแง้มประตูห้องของหลานชายออกอย่างเบามือ ฮาเซเบะขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มผิวเข้มที่กำลังหลับสนิท ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“จริงๆเลย โตป่านนี้แต่ยังนอนดิ้นจนผ้าห่มหลุดอยู่อีก”

ฮาเซเบะหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้อีกฝ่าย มองใบหน้ายามหลับไร้สติของหลานชายอยู่ครู่หนึ่ง โอคุริคาระ…หรือที่เขาชอบเรียกว่าคุริคาระ…เป็นลูกคนเดียวของพี่ชายและพี่สะใภ้ที่เสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชายหนุ่มยังจำวันนั้นได้ดี วันที่เขาไปร่วมงานศพของคนทั้งคู่ วันนั้นที่ญาติคนอื่นๆกำลังเกี่ยงกันเรื่องการรับคุริคาระไปดูแล

คุริคาระในวันนั้นมีใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่สนใจใคร เด็กชายวัยเจ็ดขวบทำเพียงแค่นั่งจ้องโลงศพของผู้เป็นพ่อแม่อยู่เงียบๆ

สุดท้ายแล้ว ฮาเซเบะก็เสนอขึ้นท่ามกลางวงญาติ ขออาสาเป็นคนที่รับเลี้ยงดูคุริคาระเอง ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครขัดข้องหรือขัดแย้งไม่เห็นด้วยแต่ประการใด แต่ก็มีหลายๆคนที่อดสงสัยไม่ได้ เฮชิคิริ ฮาเซเบะ ชายผู้เคร่งขรึมและดูท่าว่าจะไม่ใช่คนรักเด็กสักเท่าไหร่คิดอย่างไรจึงได้รับเด็กไปเลี้ยงดู

ไม่มีใครเข้าใจ แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

“…..”

ฮาเซเบะเลิกย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต เอื้อมมือไปลูบหัวหลานชาย เอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ น้ำเสียงของชายหนุ่มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ต่างไปจากปกติที่มักจะเคร่งเครียดจริงจังตลอดเวลา

“ฝันดีนะ… คุริคาระ”

หลังจากนั้นชายหนุ่มจึงค่อยๆเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ ห้องนอนของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งเสียงยวบยาบของฟูกดังขึ้น โอคุริคาระลืมตาตื่นและขยับตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างมีสติ ไร้ซึ่งวี่แววความงัวเงียบนใบหน้าหล่อคม

โอคุริคาระยกมือขึ้นแตะเบาๆที่หัวของตัวเอง สัมผัสอ่อนโยนและอบอุ่นจากผู้เป็นอายังคงติดค้างอยู่บริเวณนั้น เด็กหนุ่มม.ปลายยกยิ้มเล็กน้อย คุณอาของเขามักเป็นเช่นนี้เสมอ ต่อหน้าทำเป็นดุ แต่ความจริงแล้วก็ใจดี…

คนผิวเข้มพ่นลมหายใจออกมา หันไปมองยังทิศทางที่อีกคนเดินจากไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่ม สูดดมกลิ่นจางๆของฮาเซเบะที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก่อนจะผล็อยหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข

…….

เช้าวันต่อมา

โอคุริคาระในชุดนักเรียนเดินลงบันไดมาทานมื้อเช้าตามปกติ ฮาเซเบะเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์มองเด็กหนุ่ม เอ่ยทักหลานชายที่นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง

“ท่าทางหลับสนิทดีนี่ หน้าตาสดใสเชียว”

“ฝันดีน่ะ…” โอคุริคาระตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามปกติ ฮาเซเบะพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อย

“ฝันว่าอะไรล่ะ”

“….”

พอถูกถามโอคุริคาระก็จงใจไม่ตอบอะไรออกไป ได้แต่หยิบขนมปังในจานขึ้นมาทานเงียบๆ ในเมื่อหลานไม่อยากเล่า ผู้เป็นอาก็ไม่อยากเซ้าซี้ ชายหนุ่มจึงหันไปสนใจข่าวสารในหนังสือพิมพ์ต่อโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่านัยน์ตาสีทองสวยกำลังลอบมองตนอยู่

คนผิวเข้มนึกสงสัยอยู่ในใจ

ถ้าหากว่าคุณอารู้ว่าฝันดีของเขาคือการได้อยู่กับคุณอาตลอดไป คุณอาคนนี้จะทำสีหน้าแบบใดออกมากันนะ

แต่คงเป็นสีหน้าที่น่าเอ็นดูมากทีเดียว…

……

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s