Osomatsu-San FanFiction [ Matsuno Osomatsu x Matsuno Karamatsu ] ‘ขอบคุณ’

Osomatsu-San FanFiction

Matsuno Osomatsu x Matsuno Karamatsu

(คิดว่าควรอ่านอันนี้ https://twishort.com/UeMjc มาก่อนค่ะ จะได้เข้าใจเรื่องมากขึ้น)

__________________

‘ขอบคุณ’

………….

“เอ๋…?????”

ผมยิ้ม จ้องมองร่างของอิจิมัตสึที่เหวอไปเพราะถูกหมัดของผมต่อยเข้าที่ใบหน้า

“คารามัตสึ?! ทำอะไรของนาย จู่ๆก็เข้าไปหาเรื่องอิจิมัตสึเนี่ยนะ?!” โจโรมัตสึปรี่เข้ามากันตัวผมที่กำลังสาวเท้าเดินเข้าไปหาอิจิมัตสึเพื่อชกหน้าหมอนั่นอีกรอบ ในขณะที่โทโดมัตสึกับจูชิมัตสึพุ่งเข้าไปถามไถ่อาการของแฝดคนที่สี่อย่างร้อนรน

ผมมองความวุ่นวายเบื้องหน้าแล้วได้แต่ยักไหล่ เหลือบมองโจโรมัตสึด้วยสายตาเย็นชาจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก

“ปล่อย”

แฝดคนที่สามเผลอปล่อยมือตามคำสั่ง ผมผลักเขาออกไปให้พ้นทาง ย่างสามขุมเข้าไปหาแฝดน้องสามคนแห่งบ้านมัตสึโนะ

จูชิมัตสึพุ่งเข้ามากางมือขวางทางผมไม่ให้เข้าไปใกล้โทโดมัตสึกับอิจิมัตสึ ผมมองคนในชุดสีเหลือง หรี่ตาลงเล็กน้อย

“ถอยไปซะ ฉันไม่ได้เกลียดนายถึงขนาดนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะชอบขี้หน้า”

“ไม่!! ผมไม่ถอย!! พี่คารามัตสึอย่าเข้ามานะ!!” จูชิมัตสึยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น ผมมองแขนของอีกฝ่าย ในใจนึกหงุดหงิด อยากหักแขนเกะกะลูกตานั้นให้หักเป็นสองท่อน

จะหน้าไหนก็ทำตัวน่ารังเกียจทั้งนั้น… โอโซมัตสึ โจโรมัตสึ อิจิมัตสึ จูชิมัตสึ แล้วก็น้องเล็กอย่างโทโดมัตสึ

น่ารังเกียจ… น่าเคียดแค้น…

ผมยิ้มชั่วร้าย จูชิมัตสึเหงื่อตก ดูท่าว่าคงตกใจกับสภาพของผมในตอนนี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอะไร เพราะคารามัตสึที่คนเหล่านั้นรู้จักมักจะทำเป็นเก่งอยู่เสมอ ยิ้มรับกับเรื่องราวเลวร้าย ยิ้มอย่างร่าเริงแม้ว่าสภาพจิตใจจะย่ำแย่แค่ไหนก็ตาม

“ถ้าไม่หลีก…”

ผมยังขู่ไม่ทันจบก็โดนของแข็งบางอย่างกระแทกหัวดังพลั่ก ผมล้มลงกับพื้น เสียงหอบหายใจอันคุ้นเคยของใครบางคนทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ฝืนร่างกายไม่ให้สลบ หันไปมองผู้มาเยือนคนใหม่ที่ยังคงยืนถือไม้เบสบอลของจูชิมัตสึอยู่ในมือ

…คารามัตสึอีกคนมองผมอย่างอาฆาตแค้น เขากระชากคอเสื้อของผมแล้วดึงร่างขึ้นมา ตวาดผมอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“คิดจะทำอะไรพี่น้องของฉันกัน?!!”

“…..” ผมเงียบ ไม่ตอบอะไร คารามัตสึยิ่งเห็นปฏิกิริยาของผมก็ยิ่งโกรธ ชกผมจนหน้าสะบัดไปตามแรงหมัด

‘ผัวะ!’

เขาชกผมอีกครั้ง จากนั้นก็เขวี้ยงร่างของผมไปกองกับพื้น ผมกัดฟันทนความเจ็บปวดไม่โต้ตอบอะไร คารามัตสึมีสิทธิที่จะทำอะไรกับร่างกายของผมก็ได้ ต่อให้เป็นเรื่องที่เลวร้าย ผมก็ยอมให้เขาทำตามใจแต่โดยดี

เท้าของคารามัตสึเหยียบลงกลางหัวของผม ใช้ฝ่าเท้าเหยียบขยี้ลงไปอย่างรุนแรง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาโมโหมากขนาดไหน ผมยังคงไม่เปิดปากร้องอะไรออกมา นั่นทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าเดิม เขากระทืบร่างกายของผม ก่นด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จิกหัวผมขึ้นมาแล้วจับกระแทกกับพื้นเป็นสิบยี่สิบครั้ง มองผมด้วยสายตาที่เหมือนมองผมเป็นปีศาจน่ารังเกียจ ไม่ใช่สายตาที่มองเพื่อนยามยากอย่างผมอีกต่อไป

“พี่คารามัตสึ พี่คารามัตสึ”

สติของผมกำลังเลือนราง แต่ก็พอจะรับรู้ได้ว่าคารามัตสึหยุดลงโทษผมเพราะเสียงร้องห้ามของพวกน้องๆ เขาผละออกจากตัวผมแล้วตรงดิ่งเข้าไปกอดปลอบขวัญคนสำคัญเหล่านั้น

เมินเฉยต่อผมที่มีสภาพปางตาย…

คารามัตสึที่ถูกสร้างขึ้นมา เมื่อเทียบกับตัวตนของแฝดที่เหลือ ผมไม่มีความสำคัญเทียบเท่ากับคนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย…

ผมค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา เบือนหน้าหนีจากภาพบาดตาบาดใจแล้วรีบลากสังขารออกจากบ้านหลังนั้นให้เร็วที่สุด เท่าที่ร่างกายนี้จะสามารถทำได้

สายตาของผมเริ่มพร่าเบลอ เลือดสีแดงฉานไหลตามเป็นทางยาว ทั้งเลือดทั้งน้ำตาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

“นี่”

ผมหยุดชะงัก หันไปมองตามเสียงเรียกเบาๆ มัตสึโนะ โอโซมัตสึยืนอยู่ตรงนั้น กวักมือเรียกผมอีกครั้ง

“นายน่ะ ฉันบอกให้มานี่ไง”

ผมยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ในหัวเกิดคำถามมากมาย คิดจะทำอะไร? พอถามออกไปอีกฝ่ายก็หัวเราะ ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้ามาใกล้ผม

และอะไรบางอย่างในตัวของผู้ชายคนนี้ทำให้ผมต้องผงะถอยไปข้างหลังเล็กน้อย ผมกลัวเขา…

“ลืมไปว่านายเจ็บอยู่ คงจะเป็นฝ่ายเดินมาหาฉันลำบาก ช่วยไม่ได้นะ…”

โอโซมัตสึถอนหายใจ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ผมทำร้ายอิจิมัตสึ และถึงจะมีหน้าตาเหมือนคารามัตสึแต่ผมก็ไม่ใช่คารามัตสึที่เป็นน้องชายของเขา

ไม่ว่าอย่างไร เขาย่อมต้องไม่ปล่อยผมไปง่ายๆแน่

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เขาไม่ยอมปล่อยผมไป

โอโซมัตสึคว้าผมเข้าไปกอด ลูบหัวลูบหลังผมอย่างอ่อนโยน ผมสะดุ้งโหยงกับการถูกปฏิบัติอย่างคาดไม่ถึงนี้

“โจโรมัตสึรีบวิ่งออกมาตามตัวฉันกับคารามัตสึที่เดินเล่นกันอยู่ ท่าทางร้อนรนน่าดูเชียวล่ะ แล้วยิ่งเห็นว่าคารามัตสึอยู่กับฉัน ไม่ได้กำลังอาละวาดอยู่ในบ้าน หมอนั่นก็โวยวายใหญ่ ส่วนคารามัตสึก็หน้าซีด รีบวิ่งกลับเข้าบ้านทันที ฉันรีบวิ่งตามหลังมา ระหว่างทางพอถามว่าเกิดอะไรขึ้น หมอนั่นก็เล่าเรื่องของนายให้ฟังสั้นๆ”

จู่ๆโอโซมัตสึก็เปิดปากอธิบายออกมาเสียยืดยาว นั่นสินะ จะว่าไปหลังจากนั้นผมก็ลืมเรื่องของโจโรมัตสึไปเสียสนิท ป่านนี้เขาคงอยู่กับพวกคารามัตสึแล้วล่ะนะ

“……แล้วไม่โกรธฉันรึไง” ผมถาม

“ฉันโกรธนาย”

“….”

“แต่นายคือคารามัตสึที่ถูกสร้างขึ้นมา เป็นตัวตนที่คอยดูแลคารามัตสึ น้องของฉันพึ่งพานายมาตลอด คงจะเหนื่อยน่าดู ขอบคุณนะ”

“…..”

ผมไม่ตอบอะไร แต่น้ำตาที่กำลังจะหยุดไหลนั้นกลับไหลออกมามากกว่าเดิม ตามมาด้วยเสียงสะอื้นที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ สุดท้ายก็แหกปากร้องไห้ไม่ต่างไปจากเด็กตัวเล็กๆ ซบหน้าลงกับไหล่ของอีกฝ่าย ระบายความอัดอั้นตั้นใจทั้งหมดออกมา

“ฉัน..ฉันรักคารามัตสึ ฉันจะไม่ยอมให้พวกนายทำร้ายเขา”

“ก็เลยโกรธทุกคนที่ทำให้คารามัตสึเสียใจอย่างนั้นเหรอ?”

“….”

“นายเนี่ยน้า…”

พอเห็นผมพยักหน้า โอโซมัตสึก็ถอนหายใจอย่างเอือมระอา ถึงแม้สติของผมใกล้จะดับวูบไปเต็มทีแล้วเพราะฤทธิ์บาดแผล แต่ก็รู้สึกได้ว่าเขากอดผมแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย สัมผัสที่ได้รับนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งกว่าเดิม

ถังขยะ…

ที่ผ่านมาตัวตนของผมในสายตาของคารามัตสึก็คือถังขยะใบหนึ่งที่คอยรองรับอารมณ์ขุ่นมัวของเจ้าตัว เมื่อมีปัญหา หรือไม่มีใครอยู่ข้างกาย เขาจึงมาหาผม เมื่อมาทิ้งความทุกข์ไว้เสร็จก็จากไปพร้อมกับหน้ากากใบใหม่

ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวอย่างเหงาหงอย เฝ้ารอคอยให้เขาแวะเวียนมาหา…

ผมยังคงสะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่อย่างนั้น โอโซมัตสึลูบหัวผมเบาๆ สัมผัสอ่อนโยนจากฝ่ามือของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ขอบคุณที่อดทนมาตลอดนะ”

เขาเอ่ยซ้ำอีกครั้ง ผมหลับตาลง เอ่ยอะไรบางอย่างออกมาเบาๆ

คำพูดที่มาจากใจ

“ขอบคุณ..”

ขอบคุณสำหรับความอบอุ่นนี้

ขอบคุณที่มอบความรู้สึกนี้ให้ตัวปลอมอย่างผม

ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนตั้งแต่ถูกสร้างขึ้นมา

ขอบคุณ…

หลังจากนั้น สติของผมก็ดับวูบไปในที่สุด

โลกทั้งใบของผมกลายเป็นสีดำอย่างแท้จริง

……..

 

จบแล้วววฟฟฟฟฟฟฟฟ เป็นกาวที่คิดขึ้นมาได้ตอนง่วงๆค่ะ เลยออกมาเป็นแบบนี้ งงๆมึนๆดี ส่วนเรื่องแพร์ริ่ง….ก่อนเขียนเราตั้งใจว่าจะเขียนคู่นี้ค่ะ แล้วก็ตั้งใจจะเขียนเรื่องของคารามัตสึตัวปลอมด้วย จากการมโนฟิคที่ผ่านๆมา เราว่าเราหลงรักตัวปลอมคนนี้ไปแล้วแงงง555555 ก็เลยกลายเป็นโอโซคารา(ตัวปลอม)ไปแบบงงๆ ซึ่งคาราตัวปลอมก็คือด้านมืดของคารานั่นล่ะค่ะ เหมือนเป็นกลุ่มก้อนแห่งความทุกข์ใจที่เยอะมากจนเก็บไว้กับตัวไม่ได้เลยต้องสร้างตัวตนที่เป็นถังขยะขึ้นมารองรับเอาไว้ ไม่งั้นคาราตัวจริงจะทนไม่ไหว เอาจริงๆตอนแรกไม่ได้คิดเอาไว้ว่าคนอื่นก็มองเห็นตัวปลอมได้ด้วย เราวางพล็อตตอนแรกๆเอาไว้ว่า ตัวปลอมเนี่ย ให้คารามัตสึเห็นอยู่คนเดียวดีกว่า แต่พออยากเห็นคาราดาร์กๆอาละวาดใส่พี่น้องแก้แค้นคนที่ตัวเองเกลียดแล้วก็ถูกตัวจริงทำร้ายก็แบบ อา…น่าสนดีจัง ทำร้ายตัวปลอมอีกสิแฮ่กๆๆ(…) กลายเป็นแบบนี้ไปเลยค่ะ

และประเด็นสำคัญที่สุดของแพร์ริ่งนี้ก็คืออยากเห็นตัวปลอมถูกปลอบค่ะ คาราตัวปลอมก็ในสายตาเราคือเหมือนเด็กดื้อ ไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไหร่เพราะมีแต่ความรู้สึกด้านลบเต็มไปหมด ถ้าได้พี่ใหญ่มาสยบก็คงจะก๊าวน่าดู ทั้งหมดที่เล่ามายาวๆก็คือที่มาของฟิคนี้ค่ะแงงง555555 กาวล้วนๆไม่มีอะไรผสม)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s