Osomatsu-San FanFiction [ Matsuno Karamatsu x Matsuno Karamatsu ] ‘คารามัตสึอีกคนหนึ่ง’

Osomatsu-San FanFiction

Matsuno Karamatsu x Matsuno Karamatsu

(เอาจากที่เคยเวิ่นในลิงค์นี้ https://twishort.com/UeMjc มาลงค่ะ)

__________________

 

‘คารามัตสึอีกคนหนึ่ง’

…..

คารามัตสึวางกระจกลง ผมได้ยินเสียงของมันกระทบกับโต๊ะไม้เบาๆ

“ไม่มีใครอยู่ นายออกมาได้”

ทันทีที่คารามัตสึเอ่ยอนุญาต ผมก็เริ่มขยับตัวอย่างเป็นอิสระ ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบท่าทางของเขาตบตาคนอื่นอีกต่อไป

ตัวผมในชุดฮู้ดน้ำเงินหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองออกมาจากกระจกได้แล้ว ดังเช่นที่ผ่านๆมา

ชื่อของผมคือคารามัตสึ

คารามัตสึที่เกิดจากคารามัตสึตัวต้นแบบ

ไม่มีใครเข้าใจตัวตนของคารามัตสึได้ดีเท่ากับตัวคารามัตสึเอง เพราะตัวต้นแบบเอาแต่คิดอย่างนั้น สุดท้ายแล้ว ตัวตนของผมจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมา

ถือกำเนิดขึ้นมาจากความปรารถนาอันแรงกล้าที่ต้องการจะมีใครสักคนเข้าใจ ใครสักคนที่สามารถอยู่ด้วยกันแล้วไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากาก…

คนที่เข้าใจคารามัตสึมากที่สุด ก็คือคารามัตสึ

คนที่เห็นค่าของคารามัตสึ ก็คือคารามัตสึ

และเพราะอย่างนี้นี่เอง คารามัตสึจึงพกกระจกติดตัวตลอดเวลา เมื่อไหร่ที่หน้ากากของเขาเริ่มมีรอยร้าว เขาจะหยิบกระจกขึ้นมา ส่องดูใบหน้าของผมที่กำลังส่งยิ้มปลอบใจให้เขา

‘นายเข้าใจฉันใช่ไหม’ สายตาของเขาสื่อคำพูดออกมาเช่นนั้น

‘ใช่ นายก็คือฉัน ฉันก็คือนาย พวกเราสนิทกันที่สุดแล้วนี่’ ผมตอบ

‘นั่นสินะ…’

‘อย่าเศร้าไปเลย ไม่ว่ายังไง นายยังมีฉัน ฉันไม่เคยทิ้งนาย เรื่องนั้นนายรู้ดีที่สุด’ ผมเอ่ยปลอบ หลังจากนั้น รอยยิ้มของเขาก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง

พร้อมๆกับหน้ากากใบเดิมที่ได้รับการซ่อมแซม

‘คารามัตสึเนี่ย พอส่องกระจกทีไรก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตลอดเลยนะ’ คำพูดนี้เป็นของพี่ใหญ่ในบรรดาแฝดหก มัตสึโนะ โอโซมัตสึ

‘น่าขยะแขยง…’ ส่วนคำพูดนี้เป็นของมัตสึโนะ อิจิมัตสึ น้องชายที่ต่อให้ทำร้ายคารามัตสึมากเท่าไหร่ คารามัตสึก็ไม่เคยเกลียดอีกฝ่ายลงเลยสักครั้ง

ในขณะที่ผม…คารามัตสึที่อยู่ในกระจกนั้นทั้งโกรธทั้งเกลียดหมอนั่น…เกลียดที่บังอาจมาทำร้ายคารามัตสึของผม

นี่อาจเป็นเพียงเรื่องเดียวที่ผมไม่เข้าใจเขา แต่ก็ไม่เคยพูดออกมาให้เขาได้ยิน เพราะกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเหมือนกับคนอื่นๆที่ไม่เข้าใจในตัวของคารามัตสึ…

ผมต้องไม่เหมือนกับคนอื่น คนอื่นที่เห็นแต่เพียงหน้ากากของคารามัตสึ

“….”

ผมหยุดคิดเรื่องในอดีต ลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“รู้เหตุผลที่ฉันเรียกนายออกมาใช่ไหม”

พอถูกคารามัตสึถามผมก็พยักหน้า

“รู้สิ คิดว่าฉันเป็นใครกัน”

ผมยิ้มบางๆ เดินเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายแล้วนั่งลง อ้าแขนกว้างๆ เซไปข้างหลังเล็กน้อยเมื่อร่างของคนฮู้ดน้ำเงินพุ่งเข้ากอด

ผมกอดเขาตอบ ลูบหัวลูบหลังของเขาเบาๆ

“รู้สึกดีจัง” คารามัตสึพึมพำเบาๆ ซุกหน้าลงกับอกของผม ผมหัวเราะ ไม่เอ่ยเอื้อนคำพูดอะไรออกมา ได้แต่กอดร่างของเขาไว้อย่างอ่อนโยน

ตัวตนของเขาอาจจะว่างเปล่าในสายตาของคนอื่น แต่ในสายตาของผม

ในสายตาของคนที่ได้แต่เฝ้ามองความทุกข์ใจของคารามัตสึ

เขาคือตัวตนเพียงหนึ่งเดียวที่ผมอยากปกป้อง

ตัวตนเพียงหนึ่งเดียวที่ผมรัก

……

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s