Dàomù bǐjì FanFiction [ เฮยเสียจื่อ x เซี่ยจื่อหยาง ] ‘ไดอารี่ของเซี่ยจื่อหยาง’

เพิ่งนำฟิคจาก https://twishort.com/l48jc มาลงค่ะ

______

Dàomù bǐjì FanFiction

Hēi xiā zi x Xiè ziyáng (เฮยหย่าง)

‘ไดอารี่ของเซี่ยจื่อหยาง’

……………..

ท่ามกลางแสงสว่างจากโคมไฟตัวเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เซี่ยจื่อหยางขยับปากกาไปมา ตวัดลากเส้นตัวอักษรหวัดๆลงบนหน้ากระดาษอย่างไม่ใส่ใจนัก รีบจดบันทึกเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ก่อนที่จะลืมมันไปในไม่ช้า

…….

วันที่11/12/ปี20XX

ไม่ยักรู้ว่าคนอย่างเฮยเสียจื่อจะเล่นไวโอลินเป็นด้วย

นายเล่นไวโอลินเป็นด้วยหรือ ผมถามเขาเช่นนั้น เขายิ้ม หยุดบรรเลงเพลงแล้ววางไวโอลินลง ที่แท้แล้ว มือหยาบกร้านของเขาที่กำลังกุมมือของผมอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้จับอาวุธเป็นเพียงอย่างเดียว

คุณชอบไหม พอถูกถามก็ตอบกลับไปตามตรงว่าฟังยาก แต่ถ้านายจะเล่นให้ฟังก็อยากฟังอีก เฮยเสียจื่อหัวเราะ ผมไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าขำ เลยได้แต่ชกแขนอีกฝ่ายไปเบาๆ เขาจึงหยุดหัวเราะในที่สุด

คุณเซี่ยชอบฟังเพลงแนวไหนครับ เฮยเสียจื่อถาม ผมนิ่งคิดเล็กน้อย แต่ในเมื่อจำไม่ได้ ผมจึงตอบอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมาว่าลืมไปแล้ว พอเขาฟังแล้วก็นิ่งไป ราวกับว่ากำลังใช้ความคิด ครู่หนึ่งจึงดีดนิ้วดังเป๊าะ

คุณเป็นคนง่ายๆ น่าจะชอบเพลงแนวๆนี้ ทำนองแบบนี้ เข้ากับคุณดี ว่าแล้วเขาก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

เพลงอะไร ผมฟังเขาร้องจนจบจึงเอ่ยถาม เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายร้องเพลงกล่อมเด็กให้ฟังก็แทบจะหยิบไวโอลินที่ถูกวางลืมอยู่บนพื้นฟาดหัวเขาที่เห็นชายวัย…วัยประมาณสามสิบอย่างผมเหมาะกับเพลงกล่อมเด็ก

……………………………………..

เซี่ยจื่อหยางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษเอสี่ไม่ใช่แล้วแผ่นหนึ่งบนโต๊ะ เขียนคำว่า ‘อายุ30’ ลงบนนั้นแล้วจึงติดสก็อตเทปใสแปะกับผนังห้อง

จากนั้นจึงจรดปากกาลงบนหน้าสมุดบันทึกเล่มเดิมที่เขียนค้างไว้

……………………………………….

ผมหมายถึงว่าเป็นเพลงง่ายๆเหมาะกับคนนิสัยง่ายๆอย่างคุณต่างหาก เฮยเสียจื่อแก้ตัวเป็นพัลวัน ระหว่างนั้นก็แอบดันไวโอลินให้ห่างจากมือผมที่สุด  ในเมื่ออาวุธสังหารอยู่ไกลเกินเอื้อม ผมจึงเลิกสนใจมัน ปล่อยให้หมอนั่นเอ่ยถึงเพลงที่ได้ร้องไป

T..Tw.. น่าจะใช่ Twinkle Twinkle Little Star เขาบอกผมว่านี่คือชื่อเพลงที่เขาร้องเมื่อครู่

เฮยเสียจื่อถามผมว่าอยากฟังอีกรอบไหม ผมพยักหน้า เขาจึงหยิบไวโอลินขึ้นมาสี พร้อมกับร้องเพลงนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ผมนั่งฟังไปเงียบๆ จนกระทั่งเขาถามว่าชอบไหม ผมจึงตอบว่าชอบ ชอบมากๆ พอได้ยินอย่างนั้น เขาก็ยิ้ม

ความจริงแล้วผมรู้สึกเฉยๆกับเพลงนั้น แต่ผมชอบตอนที่เขาร้องเพลงคลอเสียงไวโอลิน ชอบที่เขาดูมีความสุข

ก็เลยตอบไปว่าชอบ และแน่นอนว่าเรื่องนี้ผมไม่ได้บอกเขา

สรุป วันนี้ผมคิดว่าผมจะสามารถจำเนื้อเพลงทั้งหมดนั้นได้นานถึงสองวัน

และวันนี้

………

เซี่ยจื่อหยางยิ้มบางๆ ตวัดปากกาเขียนประโยคสุดท้ายลงบนหน้ากระดาษก่อนจะปิดไฟนอน

………

ผมมีความสุขดี

#End#

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s