Dàomù bǐjì FanFiction [ เฮยเสียจื่อ x เซี่ยจื่อหยาง ] ‘ของมีตำหนิ’

เพิ่งนำฟิคจาก https://twishort.com/R95jc มาลงค่ะ

______

Dàomù bǐjì FanFiction

Hēi xiā zi x Xiè ziyáng (เฮยหย่าง)

‘ของมีตำหนิ’

#dmbjdailyquote #Day262 ‘น่าเสียดาย ผมเป็นพวกชอบของไม่มีตำหนิ’

……….

‘น่าเสียดาย ผมเป็นพวกชอบของไม่มีตำหนิ’

ผมนึกว่าเฮยเสียจื่อจะเอ่ยออกมาเช่นนั้นในขณะที่มองดูรอยร้าวและรอยบิ่นที่ขอบแก้ว แต่เขากลับเอ่ยในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่ผมคิด

“ดูสิครับคุณเซี่ย แก้วใบนี้มีทั้งรอยร้าวกับรอยบิ่นเลยล่ะครับ แถมยังอยู่ใกล้ๆกันอีกต่างหาก ยอดไปเลยแฮะ”

“จะ…จะตื่นเต้นไปทำไมวะนั่น เอ่อ ‘โทษทีนะอาเฮีย พอ…พอดีว่าแก้วของหมอนี่มันร้าวน่ะ ขอเปลี่ยน—” ผมยังเอ่ยกับบริกรร่างยักษ์ไม่ทันจบเฮยเสียจื่อก็เอื้อมมือมาปิดปากผม บอกปัดไปว่าตัวเขาไม่มีปัญหาอะไรกับแก้วใบนั้น  ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนก็ได้ หลังจากที่มองส่งแผ่นหลังของบริกร ผมก็ลากแก้วเหล้าของเขาออกมาให้ห่างจากอีกฝ่าย เลื่อนแก้วเหล้าของตัวเองส่งให้เขาแทน

“ถ ถ้า…ถ้าไม่อยากเปลี่ยนก็ดื่มแก้วนี้ไป แก้วแตกๆแบบนั้นขืนฝืนใช้ไปแล้วแตกบาดมือจะอันตราย”

“ฮะๆ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับคุณเซี่ย”

เฮยเสียจื่อยิ้มกว้าง เขารินเหล้าใส่แก้วของผมแล้วดื่มหนึ่งอึก ผมไม่รู้จะตอบเขาไปอย่างไรดีจึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดนั้น ผมเรียนรู้มาแล้วว่าการโกหกไม่ได้ช่วยอะไร อย่างไรผมก็ไม่เคยโกหกเฮยเสียจื่อได้สำเร็จเสียที ดังนั้น ทางออกที่ดีที่สุดเมื่อถูกทำให้เขินจัดก็คือทำเป็นไม่ได้ยิน หรือไม่ก็เปลี่ยนเรื่องคุย แน่นอนว่าเพื่อประสิทธิภาพที่ดีผมย่อมต้องเลือกใช้ทั้งสองวิธีนี้ควบคู่กันอย่างแน่นอน

“ท ทำไมนายถึงไม่เปลี่ยนแก้วล่ะ” ผมถาม

“ผมชอบของมีตำหนิ” เฮยเสียจื่อหัวเราะเบาๆขณะตอบคำถามของผม คำตอบของเขาทำเอาผมงุนงงไปชั่วครู่ แต่พอคิดได้ว่าตนเองเป็นของมีตำหนิเช่นเดียวกันก็ยิ้มเย้ยหยันตัวเอง

สิ่งที่เขาชอบที่สุดในตัวผมดันเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด…รอยตำหนิที่ไม่มีวันลบออกไปจากตัวและจากใจของผมได้

“ไม่น่าล่ะ เพราะอย่างนั้นนายถึงมาสนใจของมีตำหนิอย่างฉัน”

เฮยเสียจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอารมณ์ของผมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาทำท่าราวกับต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไป ยอมฟังผมพูดต่อไปเรื่อยๆ

“เพราะเป็นของก๊อปที่พ่วงด้วยโรคความจำเสื่อมใช่มั้ยล่ะ ความจริงแล้วนายก็แค่สงสารฉันเท่านั้นล่ะ”

“…อะไรที่มีตำหนิแสดงว่ามันไม่แกร่งพอที่จะป้องกันตัวเองไม่ให้มีรอยแผล ของอ่อนแอพรรค์นั้น….ฉัน…ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าทำไมนายถึงชอบ”

น้ำเสียงสมเพชและเย้ยหยันตัวเองของผมทำให้เฮยเสียจื่อวางแก้วเหล้าที่กำลังจิบลง เขาถอนถอนหายใจ ถอดแว่นกันแดดออกแล้วหันมาสบตากับผมตรงๆ

“ไม่หรอกครับคุณเซี่ย” เฮยเสียจื่อยิ้มบางๆ

“ผมชอบของมีตำหนิ ก็เพราะมันแสดงถึงประสบการณ์ ยิ่งผ่านอะไรมามาก มันก็ยิ่งมีเสน่ห์ น่าสนใจ สวยงามในแบบของมัน เป็นของที่ไม่มีของชิ้นไหนในโลกนี้เลียนแบบได้อีก”

เขากุมมือผมไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมไม่รู้หรอกว่าเซี่ยจื่อหยางที่แท้จริงเป็นยังไง เหมือนกับคุณมากแค่ไหน แต่สำหรับผมแล้ว คุณต่างหากที่เป็นเซี่ยจื่อหยางตัวจริง เป็นเซี่ยจื่อหยางที่ผมรู้จัก เป็นเซี่ยจื่อหยางที่ทำให้ผมอยากอยู่ข้างๆ…”

“เป็นเซี่ยจื่อหยางที่ผมรัก…”

เฮยเสียจื่อโน้มใบหน้าลง ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับหลังมือของผมอย่างแผ่วเบา จุมพิตซ้ำๆย้ำอยู่อย่างนั้นราวกับต้องการให้ผมมั่นใจว่าเขาคิดเช่นนั้นจริงๆ

“ในสายตาของคุณ คุณอาจเห็นตัวเองเป็นแค่สิ่งของสิ่งหนึ่งที่ไม่สมบูรณ์ แต่ในสายตาของผม ตัวตนของคุณในตอนนี้น่ะสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว” ว่าแล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ให้ผมที่กำลังหัวใจพองโตอย่างน่าประหลาด

“ขอบคุณ…”

ผมเอ่ยออกมาเบาๆ เฮยเสียจื่อหัวเราะร่า เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่กลวงเปล่าดังที่ผมเคยได้ยินในครั้งแรกที่พบกัน มันเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่โดยรวมแล้ว สามารถสรุปสั้นๆได้ว่า เขากำลังมีความสุข

พอมองเขาที่กำลังมีความสุข ในที่สุดผมก็เห็นด้วยกับคำพูดของเขา

ผมเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ แต่นั่นไม่ใช่เพราะผมเป็นของผมอยู่แล้ว เป็นเพราะว่า….ผมทำให้เขามีความสุขได้ต่างหาก

นั่นล่ะ…คือความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง ของเซี่ยจื่อหยางคนนี้

………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s