Dàomù bǐjì FanFiction [ เฮยเสียจื่อ x เซี่ยจื่อหยาง ] ‘ข้อมูล’

เพิ่งนำฟิคจาก https://twishort.com/QI4jc มาลงค่ะ

____________

Dàomù bǐjì FanFiction

Hēi xiā zi x Xiè ziyáng (เฮยหย่าง)

‘ข้อมูล’

#dmbjdailyquote  #Day264  ‘อาศัยข้อมูลแค่นี้นายก็สรุปซะแล้ว ไม่รวบรัดเกินไปหรือ’

…………..

“ผมรักคุณ”

พอได้ยินเฮยเสียจื่อเอ่ยออกมาเช่นนั้นผมก็อึ้งไปเล็กน้อย ผมไม่คิดว่าเขาจะเมาเหล้าถูกๆที่วางอยู่บนโต๊ะ อย่างน้อยในช่วงระยะเวลาหนึ่งที่พวกเรารู้จักกัน  ถึงผมจะจำได้ไม่ทั้งหมด แต่ก็จำได้ว่าเขาไม่ใช่คนคออ่อนแน่นอน

บางทีเจ้าแว่นกันแดดนี่อาจจะกำลังล้อผมเล่นอยู่… แต่ที่แย่ก็คือผมดัน….ดันใจเต้นตึกตักไปกับคำพูดเล่นๆของหมอนั่นด้วย

“ไอ้หยา! อ อะไรของนายวะนั่น!”

“คุณแค่ขี้ลืม ไม่ได้หมายความว่าจะหูตึงซะหน่อย ผมหมายความตามที่พูดนั่นแหละครับคุณเซี่ย” เฮยเสียจื่อยักยิ้มมุมปาก เปิดขวดเหล้าขวดใหม่แล้วรินของเหลวสีเข้มลงในแก้วที่พร่องไปเล็กน้อยของผม แต่ผมไม่สนใจที่จะดื่มต่อแล้วจึงไม่หยิบมันขึ้นมา แค่นี้ก็มึนจะตายอยู่แล้ว อย่าให้เหล้าแก้วนี้เพิ่มภาระทางสมองให้ผมมากไปกว่านี้อีกเลย

“ก ก็แล้วทำไมนายมารักฉันได้ล่ะโว้ย ฉัน ฉันงง!”

“ผมก็งงเหมือนกัน มันเกิดขึ้นตอนไหนกันนะ”

“…..”

ผมฉวยโอกาสที่ต่างคนต่างเงียบไปนึกย้อนกลับไปในสมัยกับที่เพิ่งเคยเจอเขาครั้งแรก

เซี่ยจื่อหยางกับเฮยเสียจื่อรู้จักกันครั้งแรก ณ ร้านเหล้าถูกๆแห่งหนึ่ง ซึ่งก็คือร้านนี้ที่พวกเรากำลังนั่งดื่มด้วยกันในปัจจุบัน

ในตอนนั้นผมก็นั่งดื่มของผมไปเงียบๆอยู่ที่มุมอับของร้าน ปล่อยใจไปกับฤทธิ์สุราราคาถูก จู่ๆ หมอนั่น…เฮยเสียจื่อก็เดินเข้ามาทัก ชวนผมคุยเรื่องต่างๆ เขาทักผมทุกครั้งที่เดินเข้ามาในร้านเหล้า นั่งดื่มเหล้าโต๊ะเดียวกับผม พูดนู่นนี่นั่นไปเรื่อยไม่รู้เบื่อ ในช่วงแรกผมจำชื่อเขาไม่ได้ จำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าเมื่อหลายๆคืนก่อนหน้านั้นพวกเราเคยคุยกันอย่างสนิทสนม

ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะไม่เปลี่ยนไป หมอนั่นยังคงยิ้มแล้วบอกปัดว่าไม่รังเกียจที่จะต้องแนะนำตัวใหม่ทุกครั้ง แต่ลึกๆแล้วผมรู้สึกว่าเขาเองก็คงเสียความรู้สึกน่าดู ไม่มากก็น้อย

เฮยเสียจื่อเคยบอกว่าผมแปลกดี น่าสนใจ แต่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนอย่างที่หมอนั่นพูด ถ้าตัวผมน่าสนใจจริงเพื่อนสนิทที่เคยนุ่งกางเกงตัวเดียวกันของผมก็ต้องไม่ลืมผม ไม่ลืมชื่อจริงของผมสิ พอผมเถียงกลับไปประมาณนั้น เฮยเสียจื่อก็หัวเราะดังลั่นร้านจนคนอื่นๆหันมามองโต๊ะของพวกเราเป็นตาเดียว

‘ผมชอบมองคุณตอนดื่มเหล้า แสดงว่าผมคงชอบของแปลกสินะ’ เขาเอ่ยเสียงสั่น พยายามกลั้นขำสุดชีวิตขณะที่เอ่ย

แทนที่จะโกรธหรือด่าเขากลับไป ผมในตอนนั้นกลับกระพริบตาปริบๆ จ้องมองใบหน้าของเขาไม่วางตา

‘อะไรเหรอครับ’ เขาคงรู้สึกได้ว่าผมจ้องเขานานเกินปกติ ผมส่ายหน้า เอ่ยออกไปตามตรง

‘เปล่า ก ก็…คิดว่าไม่เคยเห็นนายทำตัวได้ดูเป็นธรรมชาติ…ขนาดนี้มาก่อนน่ะสิ’

พอเห็นเฮยเสียจื่อนิ่งไปราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ ผมก็รีบเอ่ยต่อไปทันที

‘ม ไม่ได้หมายความว่ามันไม่ดี ฉันแค่…แค่คิดว่านายน่าจะทำตัวอย่างนี้บ่อยๆ’

‘ถ้าคุณชอบล่ะก็…ผมจะพยายาม’

‘แค่แสดงความรู้สึกออกมาตรงๆก็..ก็ต้องพยายามด้วย?’ พอผมถามกลับไป นายแว่นกันแดดก็ถอนหายใจ ส่งยิ้มจางๆให้ผม

‘นั่นสิครับ ผมคงเคยชินกับการใส่หน้ากากไปแล้ว…’

ในตอนนั้นผมฟังแล้วก็ได้แต่คิดว่า เขาเองก็เป็นคนที่แปลกเหมือนกัน…

‘ต้องพยายามทำในสิ่งที่คนอื่นทำได้ง่ายๆ นาย…นายเองก็เป็นคนที่แปลก…’

‘แต่คนที่แปลกกว่าก็คือคุณนะครับ คนอื่นเค้าดื่มเพื่อฉลอง หรือไม่ก็ดื่มย้อมใจ ดื่มเพื่อลืมเรื่องแย่ๆ มีแต่คุณเท่านั้นล่ะนะที่ดื่มเพื่อให้ตัวเองจำเรื่องที่ลืมไปแล้วได้’

‘จะบ้าหรือไง นายแปลกกว่าสิ’

‘คุณต่างหากครับ’

จำไม่ได้แล้วว่าต่อจากนั้นพวกเราคุยอะไรกันบ้าง บางทีอาจจะเถียงกันเรื่องความต่างอยู่ แต่หลังจากนั้น สิ่งที่ผมจำได้แม่นคือผมกับเขาหัวเราะกันเสียงดังมาก ต่างฝ่ายต่างตลกที่อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว แต่ดันเถียงกันไร้สาระไม่ต่างไปจากเด็กๆ…

การย้อนความทรงจำของผมจบลงแค่นั้นเพราะถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดของเฮยเสียจื่อ

“อืมมม ถ้าจะให้ขยายความประโยคก่อนหน้านี้ล่ะก็ ตอนแรกผมแค่สนใจคุณเพราะคิดว่าคุณดูแปลกไปจากคนอื่น เพราะการดื่มเหล้าของคุณมันแปลก ก็เลยคิดว่าน่าสนใจดี อยากรู้เหตุผลของคุณ ในขณะเดียวกันก็อยากให้คุณจำผมได้ด้วย ไม่เคยมีใครเคยลืมผมมาก่อน คงจะอยากเอาชนะคุณด้วยล่ะมั้ง…แต่พอคุยไปคุยมาก็สนุกดี ทำเอาผมลืมไอ้สาเหตุก่อนหน้านี้ไปหมดเลย คุณเป็นคนง่ายๆ ทำความเข้าใจง่าย ตรงไปตรงมา มองๆแล้วก็ตลกดี”

“อ อา…อาศัยข้อมูลแค่นี้นายก็สรุปซะแล้ว ไม่…ไม่รวบรัดเกินไปหรือ”

“ไม่รู้สิครับ แต่เรื่องบางเรื่องก็คงไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลมากมายหรอก แค่ผมรู้สึกว่าอยากอยู่กับคุณ ได้คุยกันไปตลอดชีวิต อยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ แค่นี้ก็น่าจะสรุปได้แล้วนี่”

เฮยเสียจื่อยิ้มบางๆ ยิ้มในแบบที่ผมอยากให้เขายิ้ม ยิ้มจากใจจริง….

บ๊ะ! จะยิ้มตามทำไมวะเซี่ยจื่อหยาง ต้องเก๊กหน้าเฉยเข้าไว้ แล้วก็ห้ามหัวใจเต้นแปลกๆเด็ดขาด

“ความจริง…ก็ไม่อยากจะเสียมารยาทพูดถึงเท่าไหร่หรอกครับ แต่หน้าของคุณแดงมาตั้งแต่ตอนที่ผมบอกรักคุณแล้ว ทั้งที่ตอนแรกก็เป็นปกติแท้ๆ”

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงเริ่มเมาแล้วน่ะสิ…”

“ไม่ใช่ว่าเขินหรอกเหรอครับ” เฮยเสียจื่อหัวเราะร่า แต่ก่อนที่ผมจะได้แก้ตัว เขาก็ชิงเอ่ยออกมาก่อน

“จะว่าไป ผมเพิ่งสารภาพรักคุณไปเมื่อกี๊นี้เองนะครับ ไม่คิดจะตอบอะไรผมหน่อยเหรอ?”

“น นายคาดหวังคำตอบยังไงล่ะ…”

“คำตอบที่ทำให้พวกเราทั้งคู่ดีใจครับ” เฮยเสียจื่อตอบ เขาถึงกับถอดแว่นกันแดดออกเพื่อสบตากับผมโดยตรง

ผมหยิบแก้วเหล้าของเฮยเสียจื่อขึ้นมา ดื่มเหล้าราคาถูกลงไปหนึ่งอึก วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะแล้วเช็ดปากด้วยแขนเสื้อลวกๆ

“แค่นี้…พอใจหรือยัง”

“เป็นคำตอบที่ดีครับ” เขาว่า ยกแก้วเหล้าทางฝั่งของผมขึ้นดื่มบ้าง

“ง งั้นก็…จ เจอกันพรุ่งนี้” ผมบอกลาอีกฝ่ายอย่างตะกุกตะกัก รีบลุกออกจากเก้าอี้ วางเงินไว้พอดีค่าเหล้าแล้วจึงเดินออกไป เฮยเสียจื่อคว้ามือผมไว้ นัยน์ตาที่ไร้ซึ่งแว่นกันแดดบดบังของเขาจ้องเข้ามาในดวงตาของผม

“ผมชอบคำตอบของคุณนะครับ ชอบจริงๆ วิธีการอ้อมๆก็น่ารักดี แต่คราวหลังเราใช้วิธีที่ได้สัมผัสกันตรงไปตรงมากว่านี้เถอะครับ”

“หนวกหูน่า…” ใบหน้าของผมร้อนผ่าว เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายสื่อเป็นอย่างดี

ผมรีบเดินออกไปจากร้าน ท่ามกลางอากาศหนาวของบรรยากาศยามค่ำคืน ผมซุกมือเข้าในกระเป๋ากางเกง นึกถึงแก้วเหล้าที่เคยถูกริมฝีปากของเฮยเสียจื่อทาบทับ แล้วอดใช้นิ้วแตะเบาๆที่ริมฝีปากของตนไม่ได้

ถึงแม้ผมจะความจำสั้น แต่ถึงอย่างนั้น…ก็คงลืมการจูบทางอ้อมครั้งนี้ไม่ลงไปชั่วชีวิต

……….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s