Dàomù bǐjì FanFiction [ เฮยเสียจื่อ x เซี่ยจื่อหยาง ] ‘เชือก’

เพิ่งนำฟิคจาก https://twishort.com/nDGjc มาลงค่ะ

________

Dàomù bǐjì FanFiction

Hēi xiā zi x Xiè ziyáng (เฮยหย่าง)

‘เชือก’

#dmbjdailyquote #Day232  ‘แม่งทำไปได้ เหล่าอู๋ เรื่องเชือกนี่ช่างมันก่อน’

…………

เชือกแห่งความสัมพันธ์เส้นนี้ขาดไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

บางที…อาจจะตั้งแต่ตอนที่เขารู้ว่า เซี่ยจื่อหยางตัวจริงตายไปแล้วก็เป็นได้….

‘เชือกขาดแล้ว….ไม่คิดจะผูกหน่อยหรือไง’

‘ผูกไปก็ไม่เรียบเหมือนเดิม’ เหล่าอู๋ตอบ ผมพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ ทั้งที่ความจริงแล้วไม่เข้าใจเลยสักนิด

เพราะเป็นตัวปลอมอย่างนั้นหรือ…เพราะเป็นแค่ของปลอม แต่ของปลอมที่มีความทรงจำของตัวจริงเองก็เจ็บปวดเป็นเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้น…

‘นายแม่งทำไปได้… เย็นชาชะมัด แต่เอาเถอะ เหล่าอู๋ เรื่องเชือกนี่ช่างมันก่อน ฉันขอแค่อย่างเดียว ก่อนที่เราจะจากกัน’

‘อะไร?’

‘ยิ้มให้ฉันหน่อย…ฉันคนนี้ ไม่ใช่หมอนั่น’

เหล่าอู๋นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะฉีกยิ้มร่าเริงให้ผม ผมมองรอยยิ้มที่ฝืนธรรมชาติของเขาแล้วถอนหายใจออกมา ตราบใดที่ผมไม่ใช่หมอนั่น ไม่ใช่เซี่ยจื่อหยางตัวจริง รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติของเหล่าอู๋ ชาตินี้ผมคงไม่มีทางได้เห็นมัน

‘ขอบคุณ…ลาก่อน’

เหล่าอู๋พยักหน้าให้ผมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินถือเชือกทางฝั่งของตนจากไป อีกไม่นาน เขาคงทิ้งเชือกเก่าๆเส้นนั้นไว้ แล้วถือเชือกเส้นใหม่เส้นอื่นๆเดินตามทางของเขาไปเรื่อยๆ ส่วนผมยังคงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด อยู่ในโลกที่มืดมิดของตัวเอง ถือเชือกเก่าๆที่แท้จริงแล้วไม่ใช่ของตน

เชือกที่ผมไปแย่งชิงมาจากเซี่ยจื่อหยางตัวจริง

เชือกเพียงเส้นเดียวที่เคยเชื่อมโยงตัวผมกับโลกใบนี้

ผมมองเชือกที่ขาดสะบั้นลง ตัดสินใจนำส่วนที่เหลือก้มผูกกับขาของตัวเองอย่างเงอะงะเพราะในมืออีกข้างยังมีเชือกอีกเส้นหนึ่งที่เป็นสีดำสนิท เมื่อผูกเสร็จผมมองเชือกสีดำอีกเส้นที่ถืออยู่ในมือ สัมผัสของมันเบาบาง ราวกับว่าอีกไม่นานจะสลายหายไป

ผมมองไปยังสุดปลายเชือกนั้น หญิงสาวคนหนึ่งถือปลายเชือกสีดำนั้นไว้ ส่งยิ้มงดงามให้กับผม

อีกไม่นาน…ทั้งเชือกสีดำและแม่เองก็คงหายไป และในท้ายที่สุด เชือกที่ผมขโมยเซี่ยจื่อหยางมาก็คงหายไปเช่นกัน

ผมค่อยๆเดินไปหาแม่ที่อยู่สุดปลายเชือก แม่มองผมอย่างอ่อนโยน

‘ผมรักแม่’

‘แม่ก็รักลูกจ้ะ’

แม่ยิ้ม

ผมเองก็ยิ้มเช่นกัน

จากนั้นร่างของแม่จึงสลายหายไป….

เส้นเชือกสีดำหายไปแล้ว สัมผัสของเส้นเชือกที่พันอยู่รอบข้อเท้าของผมเองก็เริ่มเบาบางลง

ผมมองไปข้างหน้า ก้าวเดินต่อไป แม้จะไม่รู้ว่ากำลังเดินไปที่ไหน กำลังมุ่งหน้าหรือถอยหลัง อย่างไรเสีย การเดินย่อมดีกว่าการหยุดนิ่ง ดีกว่าการปล่อยใจให้ฟุ้งซ่านอยู่กับความสูญเสียจนควบคุมตัวเองไม่ได้

เชือกที่ครูดกับพื้นส่งเสียงเบาๆช่วยแก้เหงาได้เล็กน้อย ผมยังคงเดินต่อไปไม่หยุด ไม่รู้ทิศ ไม่รู้ทาง ไม่รู้ที่หมาย ไม่รู้อะไรเลย

ทว่า

‘คุณครับ’

‘?’

ผมเงยหน้ามองเจ้าของเสียง เขามีรูปร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีดำ แต่งกายด้วยชุดดำทั้งตัว นอกจากนี้อีกฝ่ายยังสวมแว่นกันแดดสีดำอีกต่างหาก

‘อะไร..’ ครั้นเอ่ยถามออกไป ชายหนุ่มเบื้องหน้าก็ยิ้มกว้าง ยัดบางอย่างใส่มือผมอย่างรวดเร็ว

‘ผมให้’

‘นี่มัน…’ ผมก้มลงมองเชือกเส้นใหม่ที่อยู่ในมือ และเมื่อมองไปยังมือของฝ่ายตรงข้ามก็พบว่า เขาเองก็ถือส่วนปลายของเชือกเส้นนั้นอยู่เช่นกัน

‘ผมเฮยเสียจื่อ ยินดีที่ได้รู้จักครับ จากนี้ไปก็มาสนิทกันเถอะ’

‘…เซี่ยจื่อหยาง ยินดีที่ได้รู้จัก..’ ผมตอบ

และในวันนั้นเอง วันที่เชือกเส้นเก่าเริ่มเปื่อยยุ่ย

ผมได้รับเชือกเส้นใหม่

เชือกที่เป็นของผมอย่างแท้จริง

เชือกที่ไม่ได้แย่งชิงมาจากใคร

เชือกที่ผมสัญญากับตัวเอง ว่าจะปกป้องดูแลมันให้ดีที่สุด

เชือกแห่งความสัมพันธ์…ที่ได้รับมาจากเฮยเสียจื่อ

……

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s