KnB AU FanFiction [ Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei ] ‘The Cupid’ (4)

KnB AU FanFiction

Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei

‘The Cupid’

……….

หมายเหตุ : ฟิคยาวเรื่องนี้เป็นฟิคยาวเรื่องแรก และเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน เนื่องจากเป็นเหตุการณ์ในอนาคตที่พวกพี่คิโยชิ พี่ฮิวงะ และตัวละครทุกตัวในเรื่องโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เพื่อความสมจริง จึงจำเป็นต้องบิดนิสัยตัวละครไปบ้าง (โดยเฉพาะ อาโอมิเนะ) ที่สำคัญ ฟิคนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยจุดประสงค์หลักๆคือติดซีรี่ส์สืบสวน (The Mentalist) และอยากเห็นพี่ฮิวงะลุคเข้มๆ เชิ้ตขาวถกแขนเสื้อขึ้นถึงศอก เนกไทหลวมๆ ปลดกระดุมคอสองเม็ดบน มีเสื้อนอกพาดไหล่///__/// จึงทำให้พล็อตคดีอาจมีจุดบกพร่องไปบ้าง นอกจากนี้ การอัปเดตเนื้อเรื่องในแต่ละตอนที่อาจจะช้ามาก แงงงง ขออภัยมา ณ ที่นี้จริงๆค่ะ

………

บทที่4

‘ฉันรักนาย’

ท่ามกลางแสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็น คิโยชิสารภาพรักกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง ฮิวงะนิ่งค้างไปชั่วครู่ เหตุผลที่คิโยชิ เท็ปเปย์พาเขาขึ้นมาบนดาดฟ้าก็เพราะอย่างนี้นี่เอง

‘…ฉัน…ฉันกลับบ้านก่อนนะ” ฮิวงะรีบหันหลังวิ่งหนีไปทันทีเมื่อตั้งสติได้ คิโยชิรีบวิ่งตามแต่ก็ตามไม่ทัน

……หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้เห็นหน้าฮิวงะอีกเลย……

อีกฝ่ายไม่มาโรงเรียน ไม่เข้าชมรม ไม่สามารถตามตัวได้เพราะอีกฝ่ายไม่ได้อยู่บ้าน และครอบครัวของฮิวงะเองก็ไม่ยอมบอกว่าลูกชายของพวกเขาไปพักอยู่ที่ไหน

จนกระทั่งถึงวันที่คิโยชิต้องไปรักษาตัวที่อเมริกา ถึงแม้ทั้งทีมเซย์รินจะมาส่งเขา แต่คนคนเดียวที่ไม่มาก็คือฮิวงะ จุนเปย์

‘ฮิวงะ…’

คิโยชิพึมพำชื่อนั้นเบาๆ เงยหน้ามองท้องฟ้าประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินขึ้นเครื่องบินไป นกยักษ์ตัวใหญ่ไต่ระดับความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ก่อนจะค่อยๆทรงตัวบิน และออกจากประเทศแม่ไปในที่สุด

………

คิโยชินั่งยืดขาอยู่ในห้องคุมขังชั่วคราว เหม่อมองผนังฝั่งตรงข้าม เหตุการณ์ในห้องสอบสวนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมอง รสชาติริมฝีปากของฮิวงะยังคงตราตึงอยู่ในใจเขา ถึงแม้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ฮิวงะก็ยังคงเป็นฮิวงะที่เขารู้จักอยู่เหมือนเดิม ใจดี เอาการเอางาน

แล้วก็…ยังคงหนีเขาอยู่เหมือนเดิม

“คิโยชิซัง”

“เอ๊ะ อ้าว มีอะไรเหรอ ยามาซากิซัง?” คิโยชิเงยหน้ามองเจ้าหน้าที่หนุ่มที่ผลักประตูเข้ามา เอ่ยถามออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์

“ฮิวงะซังบอกให้พาตัวคุณไปหาเขาน่ะครับ” เจ้าหน้าที่หนุ่มบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาอย่างสุภาพ

“เอ๋ แล้วปกติผมออกไปได้เหรอ หมายถึง..ตอนที่อยู่ในสถานะอย่างนี้น่ะ” คิโยชิเอียงคอถามอย่างนึกสงสัย

“ได้สิครับ” ยามาซากิยักไหล่ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา เปิดประตูห้องคุมขังให้อีกฝ่ายเดินออกมา

“ก็คุณต้องออกจากที่นี่แล้วนี่นา”

“เอ๊ะ?”

“เอ้า อย่าชักช้าสิครับ ไปกันเถอะ ฮิวงะซังรอพวกเราอยู่”

……….

‘จุนเปย์ แม่อยากให้ลูกคิดเรื่องอนาคตได้แล้ว’

‘อา…’ ฮิวงะขานรับผู้เป็นแม่อย่างล่องลอย หลังจากที่ถูกสารภาพรักมา เขาก็ไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้น

คิโยชิบอกว่ารักเขา…แล้วเขาล่ะ? รักคิโยชิรึเปล่า….

เขาเป็นผู้ชาย เขาจะไปรักอีกฝ่ายได้ยังไงกัน? แต่ถึงอย่างนั้น…

สับสน….

‘จุนเปย์ ฟังแม่นะ แม่อยากให้ลูกเข้ามหาวิทยาลัย อยากให้เลิกเล่นบาสฯได้แล้ว’

‘…….’ ฮิวงะเงียบไป หญิงสาววัยกลางคนเตรียมคำพูดไว้มากมายเพื่อโน้มน้าวลูกชายผู้รักบาสเกตบอลยิ่งชีพ แต่สุดท้าย เธอก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะฮิวงะไม่ได้เถียง เขาทำเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ เอ่ยคำพูดออกมาเบาๆ

‘ผม….ขอไปอ่านหนังสือที่บ้านป้าซักสองอาทิตย์นะแม่’

‘เอ๋?!’

‘ถ้าพวกคิโยชิมาถามว่าไปไหนก็ไม่ต้องบอกไปนะ ผมต้องการสมาธิ’

ฮิวงะอ้างกับครอบครัวว่าอย่างนั้น ทว่า ใจจริงแล้วเขาไม่ต้องการสมาธิ เขาแค่กำลังสับสน ก็เลยพยายามหนี… เขาแค่อยากหนี เรื่องมันก็เท่านั้น

ทั้งหนีหน้าคิโยชิ รวมไปถึงหนีหัวใจของตัวเอง…

ฮิวงะในอดีตนั้นวิ่งหนี ฮิวงะในตอนนี้เองก็พยายามหนีอยู่ต่อไปเช่นกัน

ตำรวจหนุ่มผมดำถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เสียงพลิกกระดาษของอาโอมิเนะดังขึ้นเตือนสติ ไม่ได้สิ ในตอนนี้ต้องคิดแต่เรื่องงานเท่านั้น ขนาดแม้แต่คนอย่างอาโอมิเนะยังทำงาน….

“………..”

“………..”

“ทำบ้าอะไรของแกฟะไอ้โง่อาโอมิเนะ!” ฮิวงะแหกปากลั่นพร้อมกับเขกหัวนายตำรวจรุ่นน้องที่กำลังอ่านนิตยสารแฟชั่นชุดว่ายน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ

“โอ๊ย!! โกรธที่ผมไม่แบ่งให้อ่านเหมือนคราวที่แล้วใช่มั้ย!”

“จะบ้าเรอะ จริงจังหน่อยสิเฟ้ย! ให้ตายสิ งานการไม่ทำ ถ้าไม่มีฉันซักคนนายคงไม่มีทางเป็นผู้เป็นคนได้แน่ๆเลยใช่มั้ยเนี่ย” ฮิวงะโยนนิตยสารใส่ถังขยะข้างๆโต๊ะทำงาน เหลือบมองตำรวจรุ่นน้องที่พุ่งลงไปคุ้ยถังขยะทันที

“โฮ่ยๆ ฟังอยู่มั้ยเนี่ยเจ้าบ้า”

“คร้าบๆ ฟังอยู่คร้าบ ว่าแต่ทีหลังอย่าโยนสิรุ่นพี่ ถ้าเกิดรอยยับตรงหน้าอกเต่งตึงล่ะก็— โอ๊ย!”

ฮิวงะเขกหัวรุ่นน้องอีกรอบ ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเอือมระอา แต่หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ทำในสิ่งที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึง

“เอาน่า ขอโทษนะ แต่จะไม่ลงโทษนายอีกแล้วล่ะ” ฮิวงะลูบหัวรุ่นน้องอย่างแผ่วเบา ส่งยิ้มบางๆให้อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน อาโอมิเนะตัวแข็งเป็นหิน รุ่นพี่ที่เคยเข้มงวดคนนั้นกำลังลูบหัวคนอย่างเขา?!

“ร รุ่นพี่ เกิดอะไรขึ้น….”

“อาโอมิเนะ นายเกลียดฉันมาตลอดใช่มั้ยล่ะ” จู่ๆฮิวงะก็ถามออกมาอย่างนั้น คนถูกถามเกาหัวแกรกๆ

“พูดอะไร…”

“ก็นะ ทั้งๆที่อายุห่างกันแค่หนึ่งปีแต่ดันทำตัววางอำนาจ เป็นใครมันก็ต้องเกลียดทั้งนั้น” ฮิวงะยังคงลูบหัวอีกฝ่ายต่อไปอย่างไม่สนใจสายตาของคนทั้งแผนกที่กำลังมองมาทางพวกตน

“แต่วางใจเถอะ มันจะไม่มีอะไรแบบนั้นอีกแล้วล่ะ” ตำรวจรุ่นพี่ละมือออกจากหัวของฝ่ายตรงข้าม เก็บกวาดข้าวของส่วนตัวที่มีอยู่เล็กน้อยลงกระเป๋าสะพาย แฟ้มเอกสารสองสามแฟ้ม แล้วจึงคว้าเสื้อนอกขึ้นพาดไหล่หันหลังให้รุ่นน้องผิวเข้มผู้กำลังจับต้นชนปลายไม่ถูก

“จากนี้ไปก็ทำตัวให้มันดีๆล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้าย โบกมือไหวๆก่อนจะเดินจากไปอย่างเป็นปริศนา

“เอ๋ เดี๋ยวสิรุ่นพี่! ก เกิดอะไรขึ้น?!”

อาโอมิเนะยืนงงเป็นไก่ตาแตก ครั้นพอหันไปมองเพื่อนร่วมแผนกคนอื่นเพื่อขอคำอธิบายก็ไม่มีใครตอบคำถามของเขาได้สักคน

ฮิวงะเดินออกจากแผนก ตรงดิ่งมาเรื่อยๆจนถึงหน้าตึกสำนักงานตำรวจ ข้างๆรถตำรวจที่จอดอยู่นั้น ยามาซากิและคิโยชิรอเขาอยู่แล้ว นอกจากนี้ยังมีตำรวจอีกสองคนที่ฮิวงะไม่รู้จักยืนประกบคิโยชิอยู่เช่นกัน

อดีตคนก่อตั้งชมรมบาสฯเซย์รินยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นอดีตเพื่อนร่วมทีม ตำรวจสองคนคุมตัวคิโยชิขึ้นรถ ยามาซากิก้าวขึ้นไปนั่งเก้าอี้คนขับ ส่วนฮิวงะนั่งเก้าอี้หน้าข้างๆเจ้าหน้าที่หนุ่ม

“ออกรถเถอะ ยามาซากิซัง”

“ครับ”

“เอ่อ นี่ฮิวงะ พวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอ…?”

คิโยชิถามออกมาอย่างงุนงง ฮิวงะถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาความรู้สึกไม่ได้

“เรือนจำไงล่ะ…กามเทพ”

……….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s