Touken Ranbu FanFiction [ Nihongo x Heshikiri Hasebe ] ‘Drunk’

Touken Ranbu FanFiction

Nihongo x Heshikiri Hasebe

‘Drunk’

………………………..

“โย่ว ฮาเซเบะ ฮากาตะ”

“อ๊ะ พี่นิฮงโก”

“มีอะไร?”

ชายผมแสกในเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอสองเม็ดเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ข้างๆกันมีเด็กน้อยผมสีเหลืองอ่อนสวมแว่นแดงนั่งพับกระดาษรีไซเคิลเล่น

นิฮงโกเหลือบมองแผ่นอกของฮาเซเบะที่โผล่ออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติ ทำเป็นมองหนึ่งดาบหนึ่งมีดสั้นและเอกสารกองโตด้วยสายตาเวทนาจับใจ

“ดึกป่านนี้พวกเจ้ายังต้องมายุ่งกับเอกสารพวกนี้อยู่อีกเหรอ”

“ข้านั่งทำของข้าอยู่คนเดียว แต่ฮากาตะดันฝันร้ายเลยขอมานั่งด้วย” ฮาเซเบะถอนหายใจเฮือกใหญ่ หยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมาวางบนโต๊ะช้าๆ

“ฝ ฝันถึงนายท่านนากามาสะไม่ใช่ฝันร้ายซะหน่อยนะ พี่ฮาเซเบะ!” ฮากาตะโวยวายเสียงดัง ดาบหนุ่มทำหน้าเหยเกเล็กน้อยก่อนจะเขกหัวอีกฝ่ายเบาๆ เขาเป็นคนมือหนัก ทำแค่นี้ฮากาตะก็เจ็บแล้ว ไม่จำเป็นต้องเขกแรงๆก็ได้

“ถ้าเจ้าต้องร้องไห้เพราะเขา มันก็ถือว่าเป็นฝันร้ายนั่นล่ะ” ฮาเซเบะพึมพำ นัยน์ตาสีม่วงของชายหนุ่มหม่นลงเล็กน้อยก่อนจะกลับเป็นปกติดังเดิมอย่างรวดเร็ว ทั้งฮากาตะและนิฮงโกสังเกตเห็น แต่ก็ไม่มีใครกล่าวอะไรออกมา

“….”

ฮากาตะนิ่งไปไม่พูดไม่จา หอกหนุ่มในชุดหมีสีดำมองสถานการณ์บ้านคุโรดะอย่างสนอกสนใจ เจ้าของเรือนผมสีดำนั่งลงช้าๆ มือหนาหยิบขวดสุราประจำตัวขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า

“เอาอย่างนี้ ฮากาตะ ถ้านอนไม่หลับก็มาดื่มกับข้าสิ”

“เอ๋…”

“ไม่มีทาง” ฮาเซเบะเอ่ยขัดเสียงเข้ม นิฮงโกเอามือลูบคางเล็กน้อยก่อนจะเปิดขวดสุราออก

“งั้นเจ้ามาดื่มกับข้าแทน ฮาเซเบะ”

“ไม่”

“เอาน่าๆ ฮากาตะเป็นเด็กสินะเลยดื่มไม่ได้ แต่เจ้าไม่เด็กแล้วนี่ มาๆ ดื่มๆ” นิฮงโกขยับตัวไปนั่งข้างๆฮาเซเบะ วงแขนใหญ่โอบไหล่คู่สนทนาอย่างสนิทสนม

“ปล่อยเดี๋ยวนี้ ข้ามีงานต้องทำ”

“หืมม หรือว่าเพราะพี่ฮาเซเบะยังเด็กอยู่ ก็เลยดื่มไม่ได้อย่างนั้นเหรอ” ฮากาตะเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของฮาเซเบะก็หายซึม เด็กชายผมสั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ เตรียมหาคำพูดยั่วโมโหพี่ชายจำเป็นต่อ

สำหรับเด็กน้อยที่คอยกวนฮาเซเบะเป็นประจำ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาอยู่แล้ว

“ไม่ใช่อย่างนั้น เจ้าไม่เห็นรึไงว่าข้ามีงานต้องทำเยอะแยะ” ฮาเซเบะคิ้วกระตุกไปมา ถึงแม้ภายนอกจะดูเป็นคนเยือกเย็น แต่เขาก็ถือได้ว่าเป็นคนที่รักศักดิ์ศรีตัวเองมากเป็นอันดับต้นๆ เมื่อโดนกล่าวหาย่อมต้องตอบโต้ไปเป็นธรรมดา และนั่นคือจุดอ่อนที่ฮากาตะรู้ดี

“อย่าเอาเรื่องงานมาอ้างกันเลย ดูก็รู้ว่าเจ้าคออ่อนเหมือนเด็กๆใช่มั้ยล่ะ” นิฮงโกยักคิ้วกวน หอกหนุ่มรินสุราใส่จอกก่อนจะยื่นให้ฮาเซเบะ

“ใครคออ่อนกัน บางทีคนคนนั้นอาจเป็นเจ้ามากกว่า” คนผมสีอ่อนรับจอกเหล้าแล้วเทของเหลวสีคล้ำเข้าปากรวดเดียว รสชาติฝาดคอของสุราทำให้ฮาเซเบะชะงักไปเล็กน้อย เขาดื่มเป็นก็จริง แต่นึกไม่ถึงว่าเหล้าของนิฮงโกจะฤทธิ์แรงขนาดนี้ ถ้าหากว่าตนไม่เคยดื่มมาก่อนคงสลบเหมือดไปแล้วแน่ๆ

แต่ของแค่นี้จะทำให้เขาเมาได้ยังไงกันเล่า รีบๆกินให้หมดแล้วรีบๆไล่เจ้าหอกน่ารำคาญนี่ดีกว่า แล้วก็ต้องลากฮากาตะไปส่งที่ห้องให้ได้ เขาจะได้ทำงานต่ออย่างมีความสุขเสียที

“นี่น่ะของชั้นดีเลยนะ เอาอีกจอกสิ” นิฮงโกรินเหล้าเพิ่มใส่จอก แต่ฮาเซเบะกลับไม่สนใจเหล้าจอกนั้น ชายหนุ่มคว้าขวดสุราของนิฮงโกมาแล้วเทเข้าปากไปทั้งหมด ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างของนิฮงโกและฮากาตะ

“เอ้า พอใจรึยัง ข้าจะทำงานต่อแล้ว” ฮาเซเบะยกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนขึ้นเช็ดปาก ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ หอกหนุ่มกับมีดสั้นกระพริบตาปริบๆ มองดาบมาตรฐานที่คว้าปากกาหมึกซึมหัวแหลมขึ้นมาเขียนตัวอักษรลงบนโต๊ะไม้ญี่ปุ่น

“เฮ้ๆ ฮาเซเบะ เจ้าไหวมั้ยเนี่ย” นิฮงโกเกาหัวแกรกๆ ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายจะเล่นเทใส่ปากหมดขวดขนาดนั้น ส่วนฮากาตะหัวเราะดังลั่น นานๆทีเด็กน้อยจะได้เห็นฮาเซเบะเมา พอมองๆไปก็อดขำคนตัวโตกว่าไม่ได้

“หนวกหูน่า เหล้าของเจ้ามันไม่ต่างอะไรจากน้ำเปล่าเสียด้วยซ้ำ ให้ข้าทำงานอยู่อย่างนี้ทั้งคืนก็ยังไหว”

“ข้าอยู่ทางนี้ต่างหากเล่า” นิฮงโกมุมปากกระตุกเมื่อเห็นว่าฮาเซเบะหันไปพูดกับอากาศที่ว่างเปล่า ฮากาตะระเบิดหัวเราะจนตัวงอ คิดในใจว่าวันหลังคงต้องแอบขอเหล้าจากนิฮงโกมาหลอกให้ฮาเซเบะดื่มบ่อยๆเสียแล้ว

“อย่างนี้นี่เอง เคลื่อนที่ได้รวดเร็วสมกับเป็นเจ้าดีนี่”

“ข้าอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่แรกแล้วต่างหากเล่า”

เป็นประเภทเมาแล้วเพี้ยนอย่างนั้นสินะ…นิฮงโกหลุดขำออกมาเล็กน้อย พอเห็นด้านที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นของคนที่จริงจังอย่างฮาเซเบะ หอกหนุ่มก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารักน่าเอ็นดูมากกว่าปกติ

ภาพของฮาเซเบะที่คอยจู้จี้เรื่องการดื่มของเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้า จิโร่ทาจิเองก็โดนเหมือนเขา แต่เห็นได้ชัดว่าฮาเซเบะจงใจปล่อยจิโร่ทาจิไปเพราะชอบเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง ในขณะที่คนอย่างเขากลับโดนเพ่งเล็งมากเป็นพิเศษในเรื่องของสุรา

‘นิฮงโก ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าระหว่างไปรบห้ามนำสุราไปดื่มด้วย’

‘หา? พูดอะไรน่ะ จิโร่ทาจิยังนำไปด้วยเลยไม่ใช่หรือไง เจ้าจะไม่ลำเอียงไปหน่อยเรอะ’

‘น หนวกหูน่า หมอนั่นน่ะ….’

‘หมอนั่นทำท่าเหมือนจะขืนใจเจ้า เลยต้องจำยอมเพราะกลัวจนทำอะไรไม่ถูก’

‘จะเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ไม่ว่ายังไงเจ้าก็ห้ามนำเหล้าของเจ้าไปสนามรบ!!’

ว่าแล้วก็เดินเชิดหน้าจากไป ในสายตาของนิฮงโก ฮาเซเบะเป็นคนที่ค่อนข้างดื้อรั้น เผด็จการ โมโหง่าย เจ้าระเบียบจนน่ารำคาญ แต่ก็มีเหตุผลในแบบของตัวเอง ที่สำคัญคือเป็นคนที่ซื่อสัตย์…และใจอ่อนกับผู้หญิงและเด็กมากทีเดียว ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ตระหนักรู้ถึงจุดนั้นของตัวเองก็ตาม

‘ฮากาตะ ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าเสื้อผ้าน่ะต้องพับเก็บให้เรียบร้อย’

‘บู่วว พี่ฮาเซเบะก็เก็บสิ’

‘ก็นี่มันเสื้อของเจ้าไม่ใช่รึไง ให้ตายสิ เจ้าเด็กคนนี้… นิฮงโก เจ้ารอข้าก่อน เดี๋ยวข้าจะสั่งงานเจ้าทีหลัง’

ฮาเซเบะหันมาพูดกับหอกหนุ่มที่ถือคราดอยู่ในมือก่อนจะนั่งลงพับเสื้อผ้าของฮากาตะพร้อมกับบ่นงึมงำไปด้วย

สุดท้ายก็เก็บให้ไม่ใช่รึไง… นิฮงโกยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วยิ้มขำๆ พอเขาเอ่ยปากแซวอีกฝ่ายไปก็โดนเอกสารปึกใหญ่ฟาดใส่

‘หุบปากน่า ใจดีใจอ่อนอะไรกัน ข้าแค่ทำตามหน้าที่ของข้า’

ฮาเซเบะว่าอย่างนั้น แต่ก็หันหน้าหนีไปมองทางอื่น

นิฮงโกในตอนนั้นกระตุกยิ้ม เช่นเดียวกับนิฮงโกในตอนนี้ที่กำลังมองฮาเซเบะยามเมาเถียงอะไรไร้สาระบางอย่างกับฮากาตะ

ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ ชายที่ชื่อว่าเฮชิคิริฮาเซเบะก็มักจะเผลอทำอะไรน่ารักอยู่เสมอ

“เฮ้ ฮาเซเบะ เจ้าไปนอนพักได้แล้วมั้ง..”

“หนวกหู.. เจ้าไม่ใช่นายท่านซานิวะ เจ้าสั่งข้าไม่ได้หรอก”

“ข้าอยู่ตรงนี้เฟ้ย เอาล่ะ มองหน้าข้าดีๆ ข้านี่แหละนายท่านของเจ้า ไม่ใช่นิฮงโก” จู่ๆนิฮงโกก็นึกสนุกอยากอำฮาเซเบะขึ้นมา ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ดาบมาตรฐานที่กำลังพยายามเพ่งสายตามองร่างนิฮงโกว่าใช่เจ้านายของตนหรือไม่

เดิมทีหอกหนุ่มไม่คิดว่าจะได้ผล ต่อให้เมาแค่ไหนก็ต้องแยกออกอยู่แล้ว ระหว่างหญิงสาวร่างบางกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ทว่า ฮาเซเบะกลับเบิกตากว้าง ก้มตัวคุกเข่าลงอย่างโงนเงน

“นายท่าน! นายท่านจริงๆด้วย นายท่าน…”

“ห หา? เอาจริงดิ…” นิฮงโกหันไปมองหน้าฮากาตะ ฝ่ายเด็กหนุ่มมีดสั้นที่กำลังตกตะลึงเองก็มองหน้านิฮงโกเช่นกัน

เมาหนักขนาดไหนกันเนี่ย…

“ฮึก…”

จู่ๆน้ำตาของฮาเซเบะก็ไหลออกมา นิฮงโกทำหน้าเหรอหรา อะไรกัน แค่เห็นท่านซานิวะก็ร้องไห้อย่างนั้นหรือ? ทำไมล่ะ แถมยัง…ร้องไห้ด้วยท่าทีที่ทรมานขนาดนั้น…

“ฮากาตะ…” นิฮงโกร้องขอความช่วยเหลือจากเด็กน้อย แต่ฮากาตะเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

“ม ไม่เคยเห็นพี่ฮาเซเบะร้องไห้มาก่อนเลย…”

“ให้ตายสิ…” นิฮงโกถอนหายใจก่อนจะค่อยๆเข้าไปพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้นของฮาเซเบะขึ้นมาประคองไว้ในอ้อมกอด คนเมากำเสื้อของนิฮงโกแน่น ริมฝีปากบางเอ่ยพึมพำเบาๆ

“นายท่าน…นายท่านอย่าทิ้งข้า อย่าทิ้งข้าไปนะขอรับ”

“ฮาเซเบะ เฮ้ นี่ข้าเองนะ ข้าขอโทษ ข้าไม่ใช่…”

“นายท่านโอดะ….”

“…..” นิฮงโกก้มลงมองดวงตาเศร้าหมองที่ถูกเส้นผมบดบังไปข้างหนึ่ง ฮาเซเบะในตอนนี้ช่างเหมาะสมกับคำว่าอ่อนแอและเปราะบางเหลือเกิน เปราะบางเสียจนแทบจะแหลกสลายคามือของเขาได้หากเขากอดอีกฝ่ายรุนแรงเกินไป

“ข้าไม่ดีตรงไหนกัน ข้าขอโทษ ข้ามันอ่อนแออย่างนั้นหรือ ฮึก…” ร่างของฮาเซเบะสั่นน้อยๆ นิฮงโกย้อนนึกถึงชายหนุ่มผู้พยายามทำตัวแข็งแกร่งออกคำสั่งกับทุกคนในฮงมารุ ชายหนุ่มผู้ทำให้หลายๆคนยอมรับและเคารพในตัวเขาอยู่ลึกๆในด้านของความขยันและความรับผิดชอบภาระงานทั้งหมด

“ข้าไม่ใช่นายท่านโอดะของเจ้า ข้าคือนิฮงโก ฮาเซเบะ เจ้าได้ยินข้ามั้ย ข้าคือนิฮงโก”

“นิ…นิฮงโก…”

“ใช่ ข้าคือนิฮงโก… นิฮงโกไง”

“นิฮง…โก…”

“และข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน ข้าจะอยู่ชวนเจ้ากินเหล้าจนเจ้าเหม็นขี้หน้าข้าไปตลอดชีวิตเลย”

“….”

“เฮ้ ฮาเซเบะ?”

“ล หลับไปแล้ว…” ฮากาตะกระพริบตาปริบๆ นิฮงโกยักยิ้มบางๆ ลูบไล้เรือนผมสีอ่อนของคนในอ้อมกอดเบาๆ

“เอ้า ไปส่งคนเมาเข้านอนกันเถอะ”

ท่ามกลางความมืดมิดของคำคืนที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์ หลังจากที่พาฮากาตะไปส่งหน้าห้องนอนแล้ว นิฮงโกก็อุ้มฮาเซเบะเดินต่อไปเงียบๆ เสียงฝีเท้าหนักๆของหอกหนุ่มสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินไม้ขัดเงาในฮงมารุ

“อย่าทิ้งข้า…”

“รู้แล้วน่า” ชายชุดหมีสีดำพึมพำเมื่อได้ยินเสียงละเมอของอีกฝ่าย แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้กำลังหมายถึงตัวเองก็ตาม

“ลูกผู้ชายน่ะไม่คืนคำหรอก ที่สำคัญ…”

นิฮงโกเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ถึงจะไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน…แต่ข้ารักเจ้าไปแล้วนี่นา…”

………..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s