Touken Ranbu Drabble [ Oda Nobunaga x Heshikiri Hasebe ] ‘นายและทาส’

Touken Ranbu Drabble

 

[ Oda Nobunaga x Heshikiri Hasebe ]

 

‘นายและทาส’

…..

 

‘ได้เวลาบดขยี้ศัตรูแล้ว ดาบแห่งข้า’

 

เสียงของชายผู้นั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ข้าก้มหน้าน้อมรับคำสั่ง ก้าวเดินตามแผ่นหลังของผู้เป็นนาย ภายในใจนั้นอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกยินดีที่มากล้น

 

ยินดีเหลือเกินที่ได้รับใช้ท่าน….

 

ยินดีเหลือเกินที่ได้ฟาดฟันศัตรูเพื่อท่าน…

 

ทว่า

 

“เฮชิคิริ ข้าได้ยกเจ้าให้แก่คุโรดะ นากามาสะแล้ว จงไปจากข้าเสียเถิด”

 

“นายท่านขอรับ! ได้โปรดเถิด ขอให้ข้าได้ฟาดฟันศัตรูเพื่อท่าน ได้ปกป้องคุ้มครองท่าน ขอให้ข้าได้อยู่ใกล้ๆท่าน…!”

 

“เฮชิคิริ”

 

นายท่านเรียกชื่อข้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ ท่านโอดะ โนบุนางะแห่งแคว้นโอวาริโอบกอดร่างของข้าไว้อย่างแผ่วเบา ข้าซบหน้าลงกับแผ่นอกของผู้เป็นนาย ผ้าเนื้อดีของผู้เป็นนายบัดนี้ได้กลายเป็นผ้ารองรับน้ำตาของข้าไปเสียแล้ว

 

“เจ้าไม่จำเป็นต้องสู้เพื่อข้าอีกต่อไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องฟาดฟันใครอีกต่อไป จงมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขเสียเถิด ข้ามั่นใจว่าคุโรดะ นากามาสะต้องดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

 

“นายท่าน ความสุขของข้าคือการได้รับใช้ท่าน ได้โปรดเถิด ได้โปรดให้ข้าได้อยู่เคียงข้างท่าน…”

 

“เฮชิคิริ…” ท่านโอดะถอนหายใจ มือข้างหนึ่งของท่านลูบหัวข้า อีกข้างหนึ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

ข้าเงยหน้ามองผู้เป็นนายด้วยสายตาอ้อนวอน เจ้าของใบหน้าคมคายที่ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งจากการกรำศึกมานับไม่ถ้วนเองก็กำลังจ้องมองข้าอยู่เช่นกัน

 

“นี่เป็นคำสั่งสุดท้ายจากข้า จงไปอยู่กับคุโรดะ นากามาสะเสีย เฮชิคิริ”

 

“นายท่านขอรับ! นายท่าน!”

 

นายท่านเลิกกอดข้า ความอบอุ่นจากอ้อมกอดจางหายไปอย่างรวดเร็ว ข้าได้แต่ทรุดนั่งอยู่บนพื้นอย่างหมดแรง มองตามแผ่นหลังของนายท่านไปด้วยหัวใจที่กำลังแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

 

นายท่าน…

 

หยดน้ำมากมายไหลออกจากดวงตาสีม่วงของข้าอย่างควบคุมไม่อยู่ ข้าฟุบหน้าลงกับพื้นห้อง ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับคนบ้า

 

ข้าเชื่อฟังทุกคำสั่งของนายท่าน… ยินดีทำตามคำสั่งของนายท่านทุกประการ

 

แต่คำสั่งสุดท้ายของนายท่าน…ข้าไม่รู้สึกยินดีเลย

 

ได้โปรดยกเลิกคำสั่งอันแสนเจ็บปวด ได้โปรดสั่งให้ข้าเดินตามแผ่นหลังท่าน รับใช้ท่านตลอดไปด้วยเถิด

 

หากท่านต้องการให้ข้ารอ…ข้าพร้อมที่จะรอ ขอเพียงแค่ให้ท่านกลับมารับข้า รับข้าเป็นทาสของท่านดังเดิม…

 

แม้ว่าท่านจะไม่ต้องการข้า..

 

ข้าจะรอ

 

รอนายท่านของข้าตลอดไป

 

……

#ความกาวมีอยู่จริง #มโนหนักมาก

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s