Touken Ranbu [ Drabble ] (Heshikiri Hasebe x Shokudaikiri Mitsutada) ‘Rain’

กาวล้วนๆไม่มีน้ำผสม


Touken Ranbu [ Drabble ]

[ Heshikiri Hasebe x Shokudaikiri Mitsutada ]

‘Rain’

……….

ในวันนั้น…ข้าได้กลับมาเจอกับเขาอีกครั้งที่เรือนของท่านซานิวะ…

‘เห….เตี้ยลงนะ ฮาเซเบะคุง’

‘หุบปาก’

โชคุไดคิริมิทสึทาดะยังคงเหมือนกับเมื่อก่อน ไม่ว่าจะเป็นผ้าปิดตา ใบหน้า เรือนผม รูปร่าง เสื้อผ้า รวมไปถึงนิสัยใจคอ ทุกอย่างของคนคนนี้ยังคงเหมือนเดิม ไม่ต่างไปจากช่วงที่เรายังอยู่ด้วยกันภายใต้การดูแลของนายท่านโอดะ

‘ถ้าอย่างนั้น…จากนี้ไปก็ฝากตัวด้วยอีกครั้งละกันนะ ฮาเซเบะคุง’

‘……’

ในตอนนั้นข้าไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่มองหน้าอีกฝ่ายเงียบๆเท่านั้น มิทสึทาดะก็ยังเป็นมิทสึทาดะ มิทสึทาดะที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเหมือนกับในสมัยก่อน มิทสึทาดะที่โบกมือลาข้าไปอยู่กับดาเตะ มาซามุเนะอย่างไม่คิดอะไร มิทสึทาดะที่ถึงแม้จะมีนิสัยตีสนิทกับคนอื่นไปทั่ว แต่ความจริงแล้วก็ไม่เคยสนใจจะสนิทกับใครจริงจัง

มิทสึทาดะเป็นคนใจดี เขามักรู้สึกไม่ดียามเมื่อได้ฟาดฟันผู้คน ผิดกับข้าที่ขอเพียงแค่เป็นคำสั่งของนายท่านโอดะข้าก็ยอมทำตามทุกอย่าง และความใจดีที่มิทสึทาดะมอบให้กับข้าอยู่บ่อยๆก็ทำให้หัวใจของข้าแปรเปลี่ยนไป ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าเขามองข้าเหมือนเป็นเพื่อนสนิทแก้เหงายามต้องมาอยู่ในที่แห่งใหม่ แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็หักห้ามความรู้สึกในใจตนไม่ได้อยู่ดี…

“ฮาเซเบะคุง ฮาเซเบะคุง”

ข้าสะดุ้งเล็กน้อย พอหันไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นมิทสึทาดะยืนอยู่ข้างหลัง ในมือเรียวใต้ถุงมือดำมีกระดาษโน้ตเล็กๆถูกถืออยู่

“ไปตลาดกับข้าไหม”

ข้าที่ในตอนนี้กำลังนั่งห้อยขารับลมอยู่ ณ บริเวณชานเรือนเงยหน้ามองท้องฟ้า ขมวดคิ้วเล็กน้อนก่อนจะเตือนอีกฝ่ายเบาๆ

“ฟ้าครึ้มขนาดนี้อีกเดี๋ยวฝนก็คงจะตก เจ้ารออยู่ในเรือน เดี๋ยวข้าออกไปซื้อให้เอง ขืนให้เจ้าออกไปซื้อสุดท้ายนอกจากจะเดินเลือกของนานแล้วก็อาจจะติดฝนทำให้นานยิ่งขึ้นไปอีก ข้าไม่อยากให้นายท่านรอนาน มันไม่ดีต่อกระเพาะของนายท่าน”

“ไม่เอาล่ะ ขืนให้ฮาเซเบะคุงไปก็คงเลือกวัตถุดิบที่ไม่ดีๆมาน่ะสิ” มิทสึทาดะยิ้มเผล่ก่อนจะตบบ่าข้าเบาๆ

“ถ้าไม่อยากให้ข้าเดินตลาดเพลินเจ้าก็ตามมาด้วยสิ จะได้มีคนคอยเตือนข้า”

“ก็ได้…งั้นก็รีบไปรีบกลับเถอะ ก่อนที่ฝนจะตก”
.
.
.
.
.
.
.
.
ฝนตกจนได้

“ข้าบอกแล้วว่าให้เจ้าหยุดเลือก จะมันหัวไหนก็เป็นมันเหมือนกันนั่นแหละ”

“ได้ไงเล่าฮาเซเบะคุง ถ้าเลือกวัตถุดิบดีๆทำอาหารก็จะได้อาหารรสเลิศ นี่น่ะเพื่อความสุขในการกินข้าวของท่านซานิวะและทุกคนเชียวนะ”

“….” ข้าเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดที่ไม่สามารถหาคำพูดใดๆมาเถียงอีกฝ่ายได้ พวกเรายืนเถียงกันอยู่ในหลังคาที่ยื่นออกมาจากตัวร้านเพียงเล็กน้อย ฝนยังตกอยู่เลย จะให้รอจนฝนซาท่านซานิวะคงต้องทรมานเพราะความหิวเป็นแน่ คงจะปล่อยให้เจ้านายคนใหม่รอไม่ได้เสียแล้ว

“มิทสึทาดะ ถือของพวกนี้ซะ” ข้ายื่นกับข้าวทุกอย่างที่ช่วยอีกฝ่ายถือ

“อะไรกันฮาเซเบะคุง มันหนักนา จะให้ข้าถือคนเดียวหมดได้ยังไงล่ะ อีกอย่างนะ ถ้าถืออะไรแบบนี้เยอะๆมันก็ไม่เท่น่ะสิ”

“หนวกหูน่า ถือไว้ซะ แล้วก็ก้มหน้าลงมาด้วย”

พอเห็นว่ามิทสึทาดะยอมทำตามคำสั่งของข้าอย่างงงๆ ข้าถอดเสื้อคลุมตัวยาวของตนออกแล้วเอาไปคลุมหัวอีกฝ่ายแทน

“อะไรของเจ้าน่ะ ฮาเซเบะคุ– เฮ้ย?!”

มิทสึทาดะเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆข้าก็อุ้มหมอนั่นขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าสาว รวบเอาเสื้อคลุมของข้าห่อหมอนั่นไว้ ถึงแม้จะไม่สามารถช่วยกันฝนได้เต็มที่ ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรคลุมเลย

หนัก ตัวหนักกว่าที่คิด ถ้าหากเป็นตัวข้าในสมัยก่อนก็คงอุ้มได้สบายๆแท้ๆ

“เดี๋ยวก่อนฮาเซเบะคุง หรือว่า…คิดจะวิ่งฝ่าฝนไป”

“ใช่ ให้ข้าวิ่งคนเดียวน่าจะเร็วกว่าต่างคนต่างวิ่ง”

“แต่เจ้าจะไหวเหรอฮาเซเบะคุง เฮ้! ฮาเซเบะคุง!!”

ข้าไม่ฟังคำเตือนของอีกฝ่ายรีบวิ่งออกจากที่หลบฝนชั่วคราวทันที

หนวกหูน่า แค่อุ้มเจ้าทำไมข้าจะทนไม่ไหว ข้ารู้ว่ามันหนัก แต่ไม่ว่ายังไงถ้ายังไม่ถึงจุดหมาย ข้าก็ไม่วางเจ้าลงหรอก

ก็เหมือนกับรักข้างเดียวของข้า ถึงมันจะทำให้ข้าเจ็บปวด แต่ก็ใช่ว่าข้าจะยอมตัดใจ

เจ้าน่ะ…สำคัญพอๆกับนายท่าน

หากนายท่านต้องการให้ข้ารอ…ข้าพร้อมที่จะรอตลอดไป ขอเพียงแค่ให้นายท่านกลับมารับข้า รับข้าเป็นทาสของนายท่านดังเดิม…

เจ้าก็เหมือนกับนายท่าน เป็นคนสำคัญของข้า เป็นเพื่อนสนิทคนแรกของข้า เป็นรักแรกของข้า ในเมื่อข้ารอนายท่านให้กลับมารับข้าได้ ข้าก็รอให้เจ้ารักข้าได้เหมือนกัน

“ถ..ถึงแล้ว”

ข้ารีบวิ่งเข้าไปในเขตตัวเรือนของท่านซานิวะ หลังจากที่เข้ามาอยู่ในที่ร่มแล้วก็วางมิทสึทาดะลง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางหอบแฮ่กๆ หยดเหงื่อกับเม็ดฝนผสมปนกันจนเปียกโชกไปทั่วร่าง

การวิ่งฝ่าฝนจากตลาดกลับมาถึงเรือนภายในเวลาอันรวดเร็วช่างเป็นการกระทำที่บ้าบิ่นยิ่งนัก และเป็นการกระทำที่คนอย่างข้าไม่น่าจะทำมากที่สุด

“ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยนะ ฮาเซเบะคุงเนี่ยล่ะก็…” มิทสึทาดะถอนหายใจขณะนั่งยองๆมองข้าที่กำลังหอบ

“มองอะไร รีบไปอาบน้ำล้างหัวซะจะได้รีบไปทำอาหาร เดี๋ยวนายท่านรอนาน”

“เรื่องนั้นน่ะข้าต้องทำอยู่แล้ว แต่ฮาเซเบะคุงน่ะดูเหนื่อยน่าดูเลยนะ เจ้าเดินไหวมั้ย เดี๋ยวข้าช่วยพยุง” มิทสึทาดะเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆอย่างอ่อนโยน

ข้ารู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงผ่าว ไม่ว่าเมื่อไหร่ ความอ่อนโยนของมิทสึทาดะก็ละลายหัวใจของข้าได้เสมอ

“…เอาของมาสิ ถือของแบบนั้นจะพยุงข้าได้ยังไง……”

“ฮึๆ ให้ตายสิ ฮาเซเบะคุงเนี่ยล่ะน้า… ความจริงไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้แท้ๆ วันหลังข้าจะอุ้มเจ้าบ้าง ดีมั้ยล่ะ?”

“หนวกหูน่า เดินไปเงียบๆ ข้ารำคาญ”

บางที…เหตุผลลึกๆที่ข้าอุ้มเจ้าน่ะ….. ถึงแม้เหตุผลนั้นจะไม่มีวันเป็นไปได้ แต่ข้าก็กลัว กลัวเหลือเกิน…

ถ้าต่างคนต่างวิ่งล่ะก็ เจ้าอาจจะทอดทิ้งข้าไปอีกครั้งก็เป็นได้…

ข้าก็แค่กลัว

กลัวว่าเจ้าจะจากข้าไป

กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีก…

………

แงงงงพระรองเกินนนนน ตบตีฟิลเตอร์พระรองของตัวเองแปปค่ะฟฟฟฟฟ ความจริงจะมองเป็นฮาเซมิทหรือมิทฮาเซก็ได้นะคะ ชอบทั้งคู่เลยยยอร่ากกกกกกก

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s