Dàomù bǐjì FanFiction [ เฮยเสียจื่อ x อู๋เสีย ] ‘Drunk’

เคยลงในทวิตแล้วค่ะ ลิงค์นี้ๆ http://twishort.com/Ii3ic


Dàomù bǐjì FanFiction

Hēi xiā zi x Wú Xié (เฮยเสีย)

‘Drunk’

……

“ข้าไม่ได้ติดใจในรสชาติของสุรา หากแต่ข้าชื่นชอบบรรยากาศของการร่ำสุรา ดื่มสุรากับสหายรู้ใจ แม้ดื่มพันจอกก็มิเมามาย”

“อะไรของนายเนี่ยเฮยเสียจื่อ อย่ามาทำเป็นโกวเล้งแถวนี้นะ คนจะค้าจะขาย”

พอโดนนายน้อยสามอู๋เสียตอบมาแบบนี้ผมที่เมื่อครู่เพิ่งดัดเสียงเข้มพูดคำคมของโกวเล้งก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“โธ่นายน้อยสาม ผมก็เอามาค้าขายเหมือนกันนะครับ นี่ไง คุณช่วยดูให้หน่อยสิว่าไอ้พวกนี้น่ะได้ราคาดีรึเปล่า” ผมพยักเพยิดไปยังข้าวของกองใหญ่ที่วางหลบๆอยู่บริเวณหน้าร้าน

“ก็แล้วทำไมไม่เอาเข้ามาข้างในล่ะ”

“ก็ผมถือไอ้นี่อยู่นี่นา ถ้าอย่างนั้นก็ฝากวางหน่อยได้มั้ยล่ะครับ” ผมว่าพลางวางของในถุงที่ถือไว้ลงบนเคานท์เตอร์ร้านอย่างทะนุถนอมโดยไม่รอคำอนุญาตจากอีกฝ่ายก่อนจะเดินตัวปลิวไปหอบกองวัตถุโบราณเขามาวางข้างในตามคำบอกของเจ้าของร้าน

“อะไรอยู่ในถุงนี่น่ะเฮยเสียจื่อ” นายน้อยเลิกคิ้วสงสัย

“ของดียังไงล่ะครับของดี” ผมล้วงมือหยิบกล่องยาวๆสองสามกล่องออกมาจากถุง นายน้อยมองตัวอักษรหรูหราบนตัวกล่องแล้วพึมพำออกมาเบาๆ

“เหมาไถ….”

“แพงซะด้วยนะครับเจ้านี่น่ะ” ผมเปิดฝากล่องเหล้าขึ้นชื่อของจีนแล้วหยิบขวดออกมาวางบนเคานท์เตอร์อย่างเบามือ

“นายเอามาทำไมเนี่ย…”

“ก็เอามาดื่มกับนายน้อยไงครับ นานๆทีผมจะได้ดื่มอะไรแพงๆอย่างนี้นา เดี๋ยวผมไปเอาแก้วมาให้”

“ฉันต้องทำงานนะ ดื่มตอนนี้ไม่ได้หรอก”

“ทั้งๆที่ไม่มีลูกค้าเนี่ยนะครับ”

“ไว้ปิดร้านแล้วเดี๋ยวฉันจะดื่มเป็นเพื่อน ถ้านายอยากดื่มจนรอไม่ไหวก็ไปดื่มคนเดียวเลยไป”

“ก็ได้ครับ รอก็รอ” ผมพยักหน้าอย่างจำยอม หอบเหล้าทั้งหมดไปเก็บไว้ในห้องพักหลังร้าน ปล่อยให้นายน้อยไปตีราคาของที่ผมเพิ่งได้มาสดๆร้อนๆจากสุสานล่าสุด ซึ่งคงจะใช้เวลานานพอสมควร ระหว่างนั้นผมก็นั่งคิดอะไรเพลินๆในใจ

ที่ผมมาที่นี่….เพราะต้องการดื่มเหล้ากับคนที่อยากลืมเพื่อให้ลืมคนที่อยากลืม

ถึงจะลืมไปได้แค่ชั่วคราว แต่ถึงยังไงก็อยากลืม……..

ไม่ได้อยากลืมเพราะนายน้อยไม่ดี แต่เพราะนายน้อยดีเกินไปถึงได้อยากลืม เพราะคิดถึงอีกฝ่ายมากจนเกินไปถึงได้อยากลืม เพราะรักมากเกินไปถึงได้อยากลืม….

เพราะเป็นรักข้างเดียว ถึงแม้จะรู้สึกดีที่ได้รัก….แต่ก็อยากลืม

ความรักเป็นเรื่องที่ดี เป็นเรื่องที่ทำให้ผมมีความสุข แต่เรื่องดีๆเช่นนี้กลับทำให้ผมเจ็บปวด….ก็เลยอยากลืม แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ลืมไม่ได้ซะที

อยากลืม….แต่ทำไม่ได้

หัวใจมันไม่ยอมให้ลืม…จนผมเริ่มสงสัยตัวเองแล้วว่าตกลงผมอยากลืมหรือไม่อยากลืมกันแน่

“ฉันให้ราคาของทั้งหมดประมาณนี้นะ นายสนใจจะขายรึเปล่า”

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆนายน้อยก็เดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมกับยื่นเครื่องคิดเลขให้ดูราคา ผมพยักหน้ายินยอมอย่างไม่ใส่ใจนัก หลังจากที่มองส่งแผ่นหลังขนายน้อยที่ผละจากผมไปหยิบเงิน ผมลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยเพื่อเรียกสติเตรียมปั้นหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง

“เอ้านี่” นายน้อยกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเงินในมือ ผมรับเงินนั้นมาอย่างว่องไวแล้วกรีดแบงค์นับจำนวนเงินพร้อมๆกับฮัมเพลงไปด้วย

“อีกไม่กี่ชั่วโมงฉันก็จะเก็บร้านแล้ว นายออกไปเดินเล่นก่อนก็ได้ นั่งรออยู่ในนี้คงเบื่อแย่”

“อืม…ถ้าอย่างนั้นคุณเก็บร้านเร็วกว่าปกติซักหน่อยก็ได้นี่ครับ อีกไม่นานก็จะปิดแล้วไม่ใช่เหรอ” ผมยื่นข้อเสนอพลางส่งยิ้มบางๆให้เขา นายน้อยลังเลเล็กน้อย แต่พอมองนาฬิกาข้อมือเขาก็ตัดสินใจนั่งลงตรงข้ามกับผม ผมยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินไปหยิบแก้วมาจากครัวเล็กๆหลังร้านอย่างคุ้นชิน รินเหล้าขาวชั้นดีลงในแก้วใส

ผมสูดดมกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเหมาไถอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดื่มหมดแก้ว เจ้าเหล้าขาวชั้นดีนี้ไม่ได้หอม ไม่ได้หวานในครั้งแรกที่ดื่ม แต่เมื่อมีแก้วที่สองและแก้วที่สาม รสชาติของมันนั้นวิเศษยิ่งกว่าอะไรทั้งมวล

โดยเฉพาะ เมื่อได้นั่งดื่มมันกับคนที่แอบรัก ถึงแม้ว่าคนที่ผมรักคนนั้นจะเป็นคนเดียวกับคนที่ผมอยากลืมก็ตาม

“เป็นไงบ้างครับนายน้อย”

“ใช้ได้” นายน้อยพยักหน้า “ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงมาชวนฉันดื่มล่ะ”

“….ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่อยากดื่ม”

“เหรอ จะว่าไปตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรกน่ะ….”

ผมกับนายน้อยนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่ครู่ใหญ่ คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้พวกเราขุดเรื่องราวแทบทุกอย่างในชีวิตมาเปิดประเด็นคุยกันได้อย่างสนุกสนาน และคงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อีกเช่นกันที่ทำให้ผมเผลอพูดอะไรออกมา

“มีคนเคยบอกผมว่าการดื่มจนเมาหลับไปช่วยให้ลืมเรื่องไม่ดีที่ไม่มีวันลืมไปได้พักนึง”

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นนายในตอนนี้ก็กำลังพยายามจะลืมเรื่องไม่ดีอยู่งั้นสินะ~” นายน้อยถามอย่างสนอกสนใจ

“ผมไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรให้ลืมหรอกครับนายน้อย มีแต่เรื่องดีๆที่อยากลืม”

“ประหลาดคนนะนาย~ ไม่มีใครอยากลืมเรื่องดีๆของตัวเองหรอก”

“….”

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะที่แกว่งแก้วในมือไปมา ของเหลวใสในแก้วกระฉอกเบาๆตามแรงแกว่ง นัยน์ตาเบื้องหลังแว่นกันแดดสีชามองความเคลื่อนไหวของเหล้าในแก้ว ขณะเดียวกันก็เอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“นั่นสิ แปลกจริงๆนั่นล่ะนะ….”

“ช่ายๆ นายนี่บ้าชะมัดเลย เรื่องดีๆมันก็ต้องจำเอาไว้เซ่”

“แต่เรื่องดีๆมันทำให้เจ็บนี่ครับ ว่าแต่นายน้อยเริ่มเมาแล้วสินะครับ…”

“เฮ้ย ยังไม่เมาโว้ย บ้าป่าวว เหล้าแค่นิดเดียวใครจะไปมาวว้าาา”

“…….” ผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เคยได้ยินว่าเหล้าเหมาไถดื่มแล้วเมายาก แต่นี่ทั้งผมกับนายน้อยก็นั่งดื่มกันมาหลายชั่วโมงแล้ว เวลาแห่งความเพลิดเพลินมักผ่านไปเร็วเสมอ

“เฮยเสียจื่อออ”

“เอ่อ อะไรครับนายน้อย”

“เรื่องดีๆของนายคืออาราย ทำมายต้องอยากลืมด้วยยย”

ผมเหลือบมองคนเมาก่อนจะยิ้มบางๆ “ก็นายน้อยไงครับ ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกก็น่าจะเป็นความรักที่ผมมีต่อนายน้อยมากกว่า ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอ”

นายน้อยนิ่งไปเล็กน้อยราวกับว่ากำลังแปลงสารของผมให้ซับซ้อนน้อยลง

“คุณดูไม่สนใจผม อาจจะเป็นเพราะมีคนอื่นอยู่ในใจ เพราะงั้นความรักของผมก็เลยกลายเป็นรักข้างเดียว…. มันเจ็บนะครับ ถ้าลืมได้มันก็ดีไม่ใช่เหรอ…”

“ฉันรักนายว่ะ”

“……คุณเมาหนักแล้วนะครับนายน้อย” ผมว่าพลางยกแก้วเหล้าซดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดฝาขวดแล้วรีบกวาดขวดที่เหลืออยู่มาเก็บไว้ใกล้ตัวมากที่สุด นายน้อยทำท่าเหมือนจะโวยวายแต่ก็เปลี่ยนใจ มือสองข้างของนายน้อยตบโต๊ะไม้ดังปึ้ง คนเมาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ผม ใบหน้าของเขาแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของเหมาไถ

“ฉันบอกว่าฉันรักนาย ชัดเจนมั้ยเฮยเสียจื่อ!”

“….”

“ที่ทำเป็นไม่สนใจก็เพราะเขินโว้ย!! แต่เล่นละครเนียนไปหน่อย โอเคป้ะะะ”

“เฮะ…….”

นายน้อยอาศัยจังหวะที่ผมกำลังกระพริบตาปริบๆด้วยความมึนงงเขย่าตัวผมไปมา “อย่าลืมฉันสิฟะไอ้บ้าแว่นกันแดด อยากลืมงั้นเรอะ ถึงนายจะอยากลืมมากแค่ไหนแต่ฉันก็ไม่ยอมหรอกโว้ยย คิดว่าจะหยุดท่านอู๋เสียคนนี้ได้รึไงฮะะ?!!!”

“ด เดี๋ยวครับนายน้อย ใจเย็นๆก่อนครับ!!”

“ต้องเอานายมาเป็นของฉันให้ได้โว้ยยยย….คร่อก”

หลังจากที่อาละวาดจนหนำใจแล้วนายน้อยก็สลบคาอกผม ส่งเสียงกรนดังคร่อกท่ามกลางความเงียบในห้องพัก ผมหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง นายน้อย คุณว่าผมบ้า แต่คุณต่างหากที่บ้าของแท้เลย

แต่แบบนี้ก็น่ารักดีน่ะนะ…

บางทีที่ผมอยากมาดื่มกับคนที่ผมอยากลืมที่สุดก็คงเป็นเพราะลึกๆแล้วผมยังไม่อยากลืมเขา อะไรบางอย่างในตัวผมกำลังสับสน อยากลืมแต่ลึกๆข้างในก็ไม่อยากลืม

อืม…ต่อจากนี้ไปก็คงไม่สับสนอีกแล้วล่ะนะ…

ผมถอนหาย ค่อยๆพยุงอีกคนไปนั่งที่เก้าอี้ ก่อนอื่นคงต้องจัดการกับขยะพวกนี้ก่อนแล้วค่อยพานายน้อยไปส่งที่บ้าน

ผมเก็บขยะไปยิ้มไปด้วยหัวใจที่ชื่นบาน สงสัยว่าจะเป็นฤทธิ์เหล้าที่ทำให้ร่าเริงขนาดนี้….

ไม่สิ

ฤทธิ์รักมากกว่าล่ะมั้ง….

……….

ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารั—- #แค่กกกก กลับมาเขียนฟิคหลังจากที่ไม่ได้แตะมานานค่ะ พอเห็นหัวข้อเดย์ลี่Drunkแล้วสมองก็เชื่อมโยงถึงเหล้า->อกหัก->พระรอง->พี่เฮย สุดท้ายก็ออกมาเป็นเฮยเสียแบบงงๆ(….) ตอนแรกว่าจะให้จบแบบดราม่า พี่เฮยพร่ำเพ้ออเกนแอนด์อเกน แต่จู่ๆก็อยากเห็นนายน้อยเมา…. ก็เลยกลายเป็นอะไรงงๆอย่างที่ทุกคนได้อ่านไปนี่แหละค่ะแงงง555555 ขอบคุณที่แวะมาอ่านกันนะคะ❤️

ปล.ขอบคุณข้อมูลเหล้าเหมาไถจาก http://topicstock.pantip.com/wahkor/topicstock/2006/11/X4841816/X4841816.html คห.ที่7
http://m.pantip.com/topic/31597976?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s