Dàomù bǐjì FanFiction [ เซี่ยอวี่ฮัว x เฮยเสียจื่อ ] ‘Cloud’

Dàomù bǐjì FanFiction

Xiè yǔ huā x Hēi xiā zi (ฮัวเฮย)

‘Cloud’

……

ผมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอดแทนนิโคตินที่เคยสูดเป็นประจำขณะที่เหม่อมองกลุ่มเมฆสีขาวเหล่านั้นโดยไร้ซึ่งแว่นกันแดดคู่ใจ กลิ่นของพื้นหญ้าใต้ร่างโชยแตะจมูก สายลมและแสงแดดอ่อนๆที่ไม่ได้พบเจอได้บ่อยชวนให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

ชื่อของผมคือเฮยเสียจื่อ มีอาชีพเป็นโจรขุดสุสานที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงโด่งดังพอควร ด้วยความที่อาชีพของผมต้องคลุกคลีอยู่กับความมืด ผีดิบ และอันตรายต่างๆมากมาย โอกาสที่จะได้นอนเล่นมองท้องฟ้าสีครามเป็นวันๆจึงหาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง

โบราณท่านว่าไว้ เมื่อมีโอกาสต้องรีบคว้าไว้ ผมจึงอุทิศวันหยุดของผมหนึ่งวันให้กับท้องฟ้าที่ไม่ค่อยได้มีโอกาสได้เห็น ถึงกับยอมถอดแว่นกันแดดสุดรักสุดหวงออกเพื่อให้ได้มองเห็นความสวยงามสดใสนั้นอย่างชัดเจน โจรขุดสุสานบางคนจะมีบางเวลาที่มีความสุขกับการจ้องมองท้องฟ้าเงียบๆ สูดอากาศสดชื่นที่ไม่ค่อยได้เจอ ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับก้อนเมฆ แน่นอนผมเองก็เช่นกัน

“ได้ยินมาว่าพวกชอบมองท้องฟ้ามักเป็นพวกขี้เหงา”

ผมสะดุ้งเล็กน้อย หลังจากนั้นจึงรีบตั้งสติควานหาแว่นกันแดดคู่ใจ ทว่า มือเรียวบางของผู้มาใหม่นั้นว่องไวกว่า เขาก้มลงหยิบแว่นกันแดดได้ก่อนในขณะที่ผมคว้าได้แต่อากาศเท่านั้น

“ไปจำมาจากไหนล่ะครับนั่น คุณชาย”

เซี่ยอวี่ฮัวไม่ตอบ เขานั่งลงข้างๆผมที่กำลังนอนเอกเขนกเอาแขนรองหนุนแทนหมอน ผมเหลือบมองคุณชายเชิ้ตชมพูเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับท้องฟ้าเบื้องบนต่อ

“เมฆก้อนนั้นเหมือนแมวเลยนะครับ” ผมชวนอีกฝ่ายคุยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

คุณชายฮัวเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยุดเล่นแว่นกันแดดในมือ เขามองผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ไม่ยักกะรู้ว่าคนอย่างนายจะชอบดูเมฆดูท้องฟ้า”

“ตอนเด็กๆผมไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อน แล้วก็ไม่มีเงิน เวลาว่างๆก็เลยชอบนอนมองท้องฟ้าอย่างนี้อยู่คนเดียวจนติดเป็นนิสัย” ผมยิ้มน้อยๆขณะมองเมฆแมวก้อนนั้นก่อนจะเอ่ยต่อไป

“มันทำให้รู้สึกสบายใจน่ะครับ”

“ก้อนเมฆมองแล้วสบายใจ แต่นายมองแล้วเร้าใจ”

“…….” พอได้ยินคำพูดของเขาหัวสมองของผมก็ว่างเปล่าไปชั่วครู่ ทันทีที่ดึงสติกลับมาได้ผมก็ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“เมฆก้อนนั้นเหมือนขนมปังเลย น่าอร่อยนะ”

“นายอร่อยกว่า” คุณชายตอบกลับมาสั้นๆแต่ทำเอาผมต่อบทสนทนาไม่ถูก

“ไม่โยงเข้าเรื่องพวกนี้ซักวันหุ้นคุณจะตกเหรอครับ…” ผมยิ้มแหย ทั้งๆที่ตั้งใจจะมาพักผ่อนทำจิตใจให้สงบแต่ทำไมถึงกลายเป็นว่าจิตใจของผมถึงได้ว้าวุ่นกว่าเดิมอีกล่ะเนี่ย คุณชายพูดเกริ่นนำมาแบบนี้จะมีอะไรตามมาเหมือนทุกทีมั้ยนะ ผมรักวันหยุดยาวก็จริง แต่ผมไม่อยากได้วันหยุดเพิ่มนะ…

จู่ๆผมก็คิดถึงผีดิบขึ้นมากะทันหัน ที่เค้าว่ากันว่าคนน่ากลัวกว่าผีนี่คงเป็นเรื่องจริง โดยเฉพาะคนอย่างคุณชายฮัว…

“ฉันก็แค่คุยกับนายเฉยๆเองนะ” คุณชายตอบพร้อมรอยยิ้มงดงาม รอยยิ้มที่ล่อลวงให้ผมตกหลุมกับดักที่ลึกจนไม่สามารถปีนขึ้นมาได้

หลุมรัก…

“ยังไงก็เถอะ คำพูดเมื่อกี๊ผมถือว่าเป็นการคุกคามทางเพศครับ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยอีกรอบ

“ว่าแต่คุณชายไม่ลองจินตนาการก้อนเมฆพวกนี้ดูล่ะครับ สนุกนะ”

“อืม…” คุณชายพยักหน้าก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า ผมลอบยิ้มที่เห็นอีกคนทำตามอย่างว่าง่าย เซี่ยอวี่ฮัวถึงจะเป็นคนร้ายกาจแต่ก็ยังมีมุมที่น่ารักอยู่เหมือนกัน

“ว่าไงครับ มีอะไรลอยอยู่บนฟ้าบ้าง”

“ฉันว่าฉันเห็นอู๋เสีย” คุณชายพึมพำเบาๆ ผมคิ้วกระตุกเล็กน้อย ทั้งๆที่วันนี้อากาศดีแต่ผมกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างน่าประหลาด

“ก้อนไหนครับ” ผมถามด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเช่นเคยตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริง คุณชายชี้นิ้วเรียวไปยังก้อนเมฆก้อนก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง ผมเพ่งอยู่สองนานแต่ก็ยังดูไม่ออกว่าเหมือนนายน้อยสามตรงไหน บางทีพลังจินตนาการของคุณชายก็ช่างยากเกินความเข้าใจ

“เหมือนใช่มั้ยล่ะ”

“ขอโทษทีเถอะครับคุณชาย ผมยังมองไม่เห็นความเหมือนนั่นเลยครับ… ไม่ทราบว่าเหมือนายน้อยตรงไหน…”

“พุง”

ทันทีที่คุณชายเฉลยคำตอบผมก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ คอยดูเถอะผมจะฟ้องนายน้อย ถึงจะมั่นใจว่ายังไงเขาก็คงแก้แค้นอะไรได้ไม่มากหรอก อาจจะแค่ด่าพ่อคุณชาย แต่หน้าหนาอย่างคุณชายคงไม่สะทกสะท้านอะไรล่ะมั้ง

คุณชายมองผมที่นอนตัวงอกุมท้องหัวเราะจนน้ำตาไหลแล้วยิ้มบางๆ เขารอจนผมเงียบแล้วจึงเริ่มพูด

“เมื่อกี๊ตอนที่ถามว่าก้อนไหนน่ะ นายหึงฉันใช่มั้ยเฮยเสียจื่อ”

ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปฏิเสธไปอย่างแนบเนียน “ใช่ซะที่ไหนล่ะครับ นี่คุณชายมองผมเป็นคนยังไงเนี่ย ผมใจกว้างพอน่า”

“หึงจริงๆด้วย”

“เดี๋ยวครับ อะไรที่ทำให้คุณเข้าใจผิดไปอย่างนั้นไม่ทราบครับ”

จู่ๆคุณชายก็จับมือผม ผมเหลือบตามองไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ เจ้าของนัยน์ตาสีสวยขยับเข้ามานั่งใกล้ผมกว่าเดิม

“เฮยเสียจื่อ ความจริงแล้วฉันไม่เคยเห็นนายอยู่ในสายตาเลย”

ผมถลึงตามองคุณชาย นี่มันวิธีการง้ออะไรของคุณ ถึงแม้จะอยากถามออกไปอย่างนั้นแต่พอหันไปเห็นสีหน้าจริงจังของอีกคนผมก็รู้สึกเจ็บหน่วงๆในอก

แว่นกันแดด แว่นกันแดดของผมอยู่ไหน

จะให้เผลอแสดงความรู้สึกเจ็บปวดให้เขาเห็นไม่ได้

จะให้เห็นความอ่อนแอของผมไม่ได้

ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ตั้งใจจะแย่งแว่นกันแดดมาจากคุณชายแต่เขาไวกว่า คุณชายโยนแว่นกันแดดของผมไปอีกทาง ฉวยโอกาสที่ผมไม่ทันระวังตัวผลักผมลงบนพื้นหญ้าอีกครั้ง

“นายไม่เคยอยู่ในสายตาของฉัน”

“เพราะนายอยู่ในใจฉัน”

“……..”

เฮยเสียจื่อชอบมองท้องฟ้า ทุกครั้งที่มองก็จะรู้สึกสบายใจจนต้องยิ้มออกมา

เพราะว่าชอบ ผมจึงยิ้ม

ผมมองใบหน้างดงามของคุณชายฮัว ถึงแม้จะเป็นคนที่อันตราย(ต่อบั้นท้ายของผม) แต่ถึงอย่างนั้น ในขณะที่เราสบตากัน…

….ผมยิ้ม

ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

…….

อรั่กกก จบแบบหาทางลงไม่ได้ ความจริงตั้งใจจะให้เป็นแดรบเบิลแต่รู้สึกว่าช่วงนี้มัวแต่ติดเกมจนไม่ค่อยเขียนฟิค ก็เลยพยายามยืดให้มันยาวค่ะ(….) ช่วงนี้ขุดการ์ตูนตบมุกขึ้นมาอ่านก็เลยอยากเห็นพี่เฮยตบมุกบ้าง พอมาย้อนอ่านก็รู้สึกถึงความไม่ได้เรื่องโชยออกมาเลยค่ะ ||||Orz มันเขียนไม่ออกเลยต้องตัดอะไรในหัวออกไปเยอะเหมือนกัน;-;สั้นกว่าที่คิดเยอะเลย ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ:)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s