Dàomù bǐjì AU FanFiction [ เซี่ยอวี่ฮัว x เฮยเสียจื่อ ] ‘ผู้กล้าตัวร้ายกับนายจอมมาร’

Dàomù bǐjì AU FanFiction

Xiè yǔ huā x Hēi xiā zi (ฮัวเฮย)

‘ผู้กล้าตัวร้ายกับนายจอมมาร’

…..

‘เจ้าจักถูกดาบศักดิ์สิทธิ์แทง สงครามแห่งผู้กล้าแลจอมมารจักยุติลงเมื่อเจ้าถูกแทงด้วยดาบแห่งผู้กล้าเซี่ย’

และนั่นคือคำทำนายที่ทายาทจอมมารรุ่นสุดท้ายอย่างผมได้รับจากญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งในวันที่ผมเกิด คำทำนายนั้นฝังอยู่ในหัวของผมตั้งแต่ในวัยที่ยังจำความไม่ได้จนกระทั่งตอนนี้อายุอานามก็ปาไปร้อยกว่าปีแล้ว ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจากยังดูหนุ่มแน่นอยู่ก็ตาม

ชื่อของผมคือเฮยเสียจื่อ เพราะเกิดมาพร้อมกับคำทำนายที่บ่งบอกถึงหายนะของวงศ์ตระกูลจึงถูกรังเกียจจากเครือญาติ ความอัปมงคลของผมนำมาซึ่งความตายของญาติๆที่พ่ายแพ้ในการต่อสู้กับเหล่าผู้กล้ารุ่นก่อน ในที่สุด ผมในวัยไม่กี่สิบปีก็ถูกนำไปทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

และถึงแม้ว่าผมจะผมเติบโตขึ้นในสังคมมนุษย์ แต่ผมก็ยังคงไม่ลืมชาติกำเนิดของตัวเอง ผมแยกตัวออกห่างจากผู้คน สร้างกำแพงให้ตัวเอง สวมใส่แว่นตาสีดำเพื่อปกปิดความรู้สึกต่างๆที่ไม่ควรมี บางทีผมอาจจะอยู่ร่วมกับมนุษย์มากเกินไปจนกลายเป็นว่าติดนิสัยใจอ่อนมาจากพวกมนุษย์แล้วก็เป็นได้ มันเป็นความรู้สึกที่ปีศาจไม่ควรมี โดยเฉพาะปีศาจที่เป็นทายาทจอมมารอย่างผม

จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าคำทำนายของผมนั้นเรียกได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าเป็นคำทำนายที่ดีหรือไม่ดีกันแน่ อาจจะไม่ดีสำหรับวงศ์ตะกูลของผม แต่พอลองมาคิดๆดูแล้ว สงครามระหว่างจอมมารกับผู้กล้าที่ยืดเยื้อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นนี่ถ้าจบลงได้ซะทีก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือไง ชีวิตหลังจากที่ถูกคมดาบของผู้กล้าจะเป็นยังไงผมก็ไม่อยากจะใส่ใจแล้ว 

ถึงแม้จะไม่ได้ติดต่อกับทางครอบครัวมานานแต่ผมก็จับสัมผัสได้ว่าพวกเขาถูกฆ่าหมดแล้ว ทว่า ทั้งๆที่เครือญาติทั้งหมดถูกเหล่าผู้กล้าฆ่ายกครัวแต่ผมกลับไม่รู้สึกอะไรมากเป็นพิเศษ ในใจรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่สายเลือดเดียวกันล้มตายไปกลับไม่มีความแค้นใดๆในจิตใจของผมเลย

ความรู้สึกเมินเฉยต่อความผูกพันเป็นหลักฐานชั้นดีที่ยืนยันว่าตัวผมยังคงเป็นปีศาจอยู่ และการที่จอมมารรุ่นก่อนหน้าถูกฆ่าแล้วก็หมายความว่าทายาทอย่างผมก็ได้รับตำแหน่งนี้ไปโดยปริยาย

ปัจจุบันนี้ผมได้แต่ใช้ชีวิตโลดโผนรอวันที่สงครามจะจบไปวันๆ ผมรวมหัวกับพวกโจรขุดสุสานแล้วแบ่งสมบัติกับคนพวกนั้น นับญาติกับพวกเดนตายได้อย่างไม่คิดอะไรมาก มนุษย์พวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรไปจากปีศาจอย่างผม พูดให้ถูกก็คือมนุษย์ทุกคนก็ไม่ต่างอะไรไปจากปีศาจ เพียงแต่ว่ามนุษย์ที่ผมคลุกคลีอยู่ด้วยนั้นมีความเป็นปีศาจสูงกว่าคนทั่วไปมากจึงทำให้ผมเข้ากับพวกเขาได้ดีไม่เลว เพียงแค่รับด้านมืดในจิตใจของพวกเขาได้ก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขแล้ว

ผมยังคงรอคอยผู้กล้าเซี่ยอย่างสงบ ลางสังหรณ์ของผมบอกว่าอีกไม่นานนักพวกเราก็น่าจะได้พบกัน จะตายก็ได้ ไม่ตายก็ดี ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปจนกว่าจะหมดอายุขัย ผมเป็นคนที่ไม่มีเป้าหมายในชีวิตอะไร ดังนั้นอนาคตจะเป็นยังไงก็ขอยกให้ผู้กล้าเซี่ยเป็นคนตัดสินใจละกัน ถึงแม้ใจจะเอนเอียงไปที่ความตายมากกว่าก็เถอะ ชีวิตยืนยาวที่ไม่สามารถยึดติดอะไรไปตลอดชีวิตแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว

แต่เอาเป็นว่าจะเป็นหรือตาย ผมก็ยินยอมน้อมรับคำตัดสินของเขาแต่โดยดี

ชีวิตไร้จุดหมาย ไร้ซึ่งพันธะใดๆยึดเหนี่ยว หยุดนิ่งท่ามกลางกระแสเวลาที่เคลื่อนไปข้างหน้า นั่นล่ะคือจอมมารรุ่นสุดท้าย เฮยเสียจื่อ

ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ผมสูบบุหรี่ฟอดใหญ่ก่อนจะค่อยๆปล่อยควันออกมาอย่างไม่ใส่ใจป้ายห้ามสูบบุหรี่ของทางร้าน ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผมขยับแว่นกันแดดเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของใครคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ควันของบุหรี่ชั้นเลวไม่สามารถกลบกลิ่นหอมเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาได้ ในขณะเดียวกันนั้นลางสังหรณ์แห่งจอมมารของผมก็เริ่มทำงาน 

“คุณเป็นใคร? จะจ้างงานผมงั้นหรือ?” 

ทันทีที่เขาเปิดปากแนะนำตัว โลกของผมหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ทันทีที่ได้สติผมก็ส่งยิ้มบางๆพร้อมกับยื่นมือไปสัมผัสกับอีกฝ่ายอย่างมีมารยาท

“ถ้าอย่างนั้นก็…ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณชายเซี่ย”

……

เซี่ยอวี่เฉิน หรือชื่อที่คนส่วนใหญ่คุ้นชินกันก็คือเซี่ยอวี่ฮัวนั้นงดงามเหลือเกิน ถึงแม้ว่าการใช้คำว่างดงามบรรยายรูปร่างหน้าตาของผู้ชายด้วยกันจะทำให้ผมรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วผมก็คิดว่าเหมาะกับเขาดี

ความงามของเขาต่างจากโสเภณีคนอื่นที่ผมเคยรู้จักมาทั้งหมด ความสูงศักดิ์ในชาติสกุลของเขาทำให้ความงามของเขามีคุณค่า ถ้าเปรียบเทียบง่ายๆตามประสาคนบ้านๆก็คงเรียกได้ว่าสง่างามราวกับนางพญาหรือราชินี

จอมมารเดนตายกับผู้กล้าที่งดงามจนแม้แต่ดอกไม้ยังอายอย่างนั้นหรือ เป็นจุดจบของสงครามที่ไม่เลวเลยนี่นา แต่ก่อนตายผมก็อยากจะหาความสุขครั้งสุดท้ายใส่ตัวซะหน่อย

ว่ากันว่าการถูกจดจำเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีความสุขที่สุด ผมไม่ค่อยเข้าใจความหมายของมันหรอกแต่ถ้านั่นคือสิ่งที่ดีผมก็อยากจะได้รับมันบ้าง และถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของใครซักคนไปตลอดล่ะก็ ผมเลือกคุณชายเซี่ยแทนพวกเพื่อนลงสุสานของผมละกัน ขอแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะจดจำผม แค่คนเดียวก็พอ

ขอแค่ถูกจดจำ แค่นี้ชีวิตของผมที่เกิดมาก็น่าจะมีความหมายมากแล้ว

เฮยเสียจื่อถึงแม้จะแอบใจอ่อนกับเรื่องของคนดีๆในบางครั้งแต่ก็แค่ใจอ่อนยอมช่วยเหลือเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าจะมีจิตใจดีงามอะไร ก็แค่ความรู้สึกสมเพชเวทนาที่นานๆทีจะก่อตัวขึ้นมาในใจบ้าง ในกรณีของคุณชายเซี่ยก็เช่นกัน

ผมก็แค่อยากฉีกหน้ากากของเขาออกมา อยากทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสมกับที่เป็นคนรวย ใช้ชีวิตดีๆเผื่อในส่วนของผมบ้าง ขอของแลกเปลี่ยนนิดๆหน่อยๆเป็นการถูกจดจำก็น่าจะโอเค 

ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจที่จะแกล้งพูดคุยหยอกล้อเขา แล้วก็เฝ้ารอรับคมดาบแห่งความตายในภายหลัง 

หลังจากนั้นมาผมก็คอยกระเซ้าเย้าแหย่คุณชายเซี่ยมาโดยตลอด แรกเริ่มผมยังพอจะมีความเคารพอยู่บ้าง แต่ช่วงหลังๆนี้ผมก็ไม่ค่อยสนใจสิ่งที่เรียกว่ามารยาทเท่าไหร่แล้ว

“คุณชายยยย คิดถึงคุณจังเลยครับ” ผมวิ่งเข้าไปกอดคออีกคนอย่างสนิทสนม คุณชายเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับการกระทำของผม แต่เมื่อผมมองลึกเข้าไปในดวงตางดงามคู่นั้นแล้วก็อดยิ้มมุมปากนิดๆไม่ได้ ถึงจะทำท่ารำคาญผมแต่ก็กำลังชอบใจอยู่ไม่ใช่หรือไง

“ได้อาบน้ำบ้างหรือเปล่า เฮยเสียจื่อ ตัวเหม็นเชียว” 

ผมหัวเราะกับคำพูดของเขา ยิ้มบางๆแล้วตอบกลับไปว่า

“พอแบ่งเงินเสร็จผมก็รีบมาหาคุณชายที่ปักกิ่งเลยนะ น้ำเนิ้มอะไรไม่ได้อาบหรอก ว่าแต่ไปหาอะไรดื่มฉลองกันหน่อยมั้ยครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”

“ถ้าเป็นเหล้าถูกๆฉันไม่ดื่มนะ”

“คุณชายนี่ล่ะก็” ผมหัวเราะลั่น จากนั้นก็ชวนเขาคุยเรื่องเฮฮาไปตลอดทาง

ตอนแรกผมตั้งใจจะทำให้เขาลดกำแพงล่องหนระหว่างคนอื่นลง ฉีกกระชากหน้ากากของเขาออก แต่สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ที่ผมต้องการให้เกิดกับเขาดันย้อนกลับมาหาผมเสียเอง

กลายเป็นผมเปิดรับเขาเข้ามาในหัวใจโดยไม่ทันรู้ตัว

แย่ชะมัด รู้สึกไม่อยากตายซะแล้วสิ

ผมเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคุณชายพลางลอบยิ้มเศร้า จบทุกอย่างภายในคืนนี้เลยดีมั้ยนะ คุณชายเปลี่ยนไปแล้ว สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าเดิม มองโลกที่แสนโหดร้ายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาที่ว่างเปล่าชินชากับมัน แต่เป็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยประกายชีวิต บางทีภารกิจของผมอาจจะสำเร็จแล้วก็ได้ ภารกิจช่วยคนที่น่าสงสารเพื่อแลกกับการถูกจดจำ แค่นี้ก็น่าจะได้เวลาที่ต้องบอกลาเขาแล้ว

ผมกับคุณชายตัดสินใจไปดื่มกันที่ร้านอาหารในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง โชคดีที่ลงดินครั้งนี้ผมได้ส่วนแบ่งมาเยอะพอควร ดังนั้นจึงเดินยืดอกเข้าไปในร้านได้อย่างสบายใจ

“คุณชาย เชื่อเรื่องตำนานจอมมารกับผู้กล้าไหม” ผมลิ้มรสเหล้าชั้นดี เคลิ้มกับสัมผัสนุ่มลิ้นอยู่ครู่ใหญ่จึงถามอีกฝ่ายไปเช่นนั้น

“ทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนั้นล่ะ” คุณชายฮัวถามกลับ ผมได้แต่หัวเราะเบาๆแล้วเอ่ยต่อไปว่า

“ก็ถ้าผมอยากจะบอกคุณว่าผมเป็นจอมมาร คุณเป็นผู้กล้า คุณต้องฆ่าผม คุณจะเชื่อผมไหม?”

“เป็นนายจริงๆด้วย” 

ผมสะดุ้งเมื่อเห็นว่าเขาถอนหายใจแล้วเงยหน้ามองผม รอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน

“ฉันสงสัยมาตลอด นายเป็นจอมมารที่ฉันตามหาจริงๆด้วย เฮยเสียจื่อ”

“อะไรกัน คุณรู้เรื่องแล้วงั้นก็ค่อยคุยกันง่ายหน่อย” ผมหัวเราะพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ นั่นสินะ ถ้าผมรู้ว่าเขาสืบสายเลือดผู้กล้า ถึงแม้ผมจะปลอมตัวเป็นมนุษย์ยังไงเขาก็น่าจะสงสัยผมอยู่ดี

“โปรดอย่าลืมผม แล้วก็ช่วยฆ่าผมที คุณผู้กล้าสกุลเซี่ย”

………

“ก็แล้วทำไมฉันต้องฆ่านายด้วย?” 

“เอ๋ ก็คุณเป็นผู้กล้าไง จอมมารจะตายก็ต้องตายด้วยคมดาบผู้กล้าเท่านั้น ไม่อย่างนั้นผมต้องนั่งเซ็งรอวันหมดอายุขัยไปอีกพันปีเลยนะ” ผมพยักหน้าหงึกๆ

“นายอยากตายอย่างนั้นหรือ เฮยเสียจื่อ” คุณชายถามเรียบๆ “อยู่กับฉันไม่มีความสุขหรือไง”

“สุขที่สุดในชีวิตของผมเลยล่ะครับ” ผมหัวเราะ ขยับแว่นกันแดดเล็กน้อยก่อนจะพึมพำเบาๆ “สุขจนผมเริ่มไม่อยากตายแล้วล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงขอให้ฉันฆ่านายล่ะ?” 

“………” ผมจุดบุหรี่ซองล่ะไม่กี่หยวนขึ้นสูบ สูบเอาควันชั้นเลวของมันเข้าไปแล้วค่อยๆปล่อยออกมาช้าๆ บริกรทำท่าจะเดินเข้ามาห้ามแต่คุณชายยัดเงินใส่มือเขาพร้อมกับไล่เขาไปไกลๆ 

ผมยิ้มขำๆกับการยัดเงินของคุณชายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มเศร้าๆให้เขา

“ยิ่งอยู่ใกล้คุณ ผมก็ยิ่งรักคุณ คุณคิดว่าถ้าเราอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ วันใดวันหนึ่งถ้าคุณตายไปต่อหน้าต่อตาผม คิดว่าผมจะทนอยู่ต่อไปอีกพันปีโดยไม่มีคุณได้ไหม?”

“สามปีมานี้ผมมีความสุขมามากเกินพอแล้ว ควรจะจบอะไรหลายๆอย่างได้แล้วล่ะ”

“ก็ได้ ฉันจะฆ่าจอมมาร ฉันจะเอาดาบศักดิ์สิทธิ์แทงนาย” คุณชายถอนหายใจโบกมือไปที่อาหารบนโต๊ะ “กินกันก่อนเถอะแล้วค่อยคุยเรื่องนี้ทีหลัง”

ผมหัวเราะพร้อมกับดับบุหรี่ลง เริ่มต้นหยอกล้อคุณชายต่อราวกับว่าเรื่องที่พวกเราคุยกันเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่นเรื่องหนึ่ง 

หลังจากที่จัดการอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จนเกลี้ยง คุณชายก็เดินไปเปิดห้องที่เคาท์เตอร์โรงแรม ผมเป่าปากแซวเขาว่าเลือกลานประหารได้หรูสมกับเป็นเขาดีแท้ คุณชายเพียงแค่ยิ้มบางๆกับคำแซวของผม

“จะว่าไปคุณชายนี่พกดาบติดตัวตลอดเลยเหรอครับ ผมนึกว่าพกแต่พลองซะอีก” ผมถามถึงอาวุธสังหารขณะเดินตามเข้าเข้าไปในห้องพักสุดหรู

“เฮยเสียจื่อ นายรู้หรือเปล่า ตอนที่ฉันรู้ว่านายเป็นจอมมารฉันดีใจมากเลย” คุณชายยิ้มบางๆพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ผม กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะอย่างไม่อาจควบคุมได้

“ทำไมถึงได้ดีใจขนาดนั้นล่ะครับ” ผมเขยิบถอยหลังไปเล็กน้อย 

“คำทำนายของฝั่งนายว่าไงบ้าง”

“เจ้าจักถูกดาบศักดิ์สิทธิ์แทง สงครามแห่งผู้กล้าแลจอมมารจักยุติลงเมื่อเจ้าถูกแทงด้วยดาบแห่งผู้กล้าเซี่ย” ผมท่องคำพูดที่ฝังอยู่ในหัวผมออกไปพร้อมกับยักไหล่ “ทำไมจู่ๆก็อยากรู้เรื่องแบบนี้ล่ะครับ? แล้วนั่นจู่ๆคุณถอดเสื้อผมทำไม…”

ผมมองมือเรียวขาวที่กำลังแกะกระดุมเสื้อผ้าผมแล้วกระชากมันออก ผลักผมที่กำลังมึนงงลงบนเตียงนิ่ม

“เจ้าจักใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งสกุลเซี่ยแทงจอมมารอย่างสุขสม น้ำแห่งผู้กล้าจักชำระล้างสายเลือดจอมปีศาจ” 

ผมเลิกคิ้วอย่างสงสัยในคำพูดของเขา แต่พอเห็นเขาเริ่มเปลือยท่อนล่างของเราทั้งคู่ผมก็ยิ้มแหย

“เฮ้ๆ คุณชายครับ อย่าบอกนะว่า…..” 

“พร้อมให้ผู้กล้าแทงหรือยังจอมมาร” คุณชายเอ่ยยิ้มๆพลางกดข้อมือผมทั้งสองข้างไว้ เฮ้ย นี่คุณชายแรงเยอะขนาดนี้เลยเรอะ แถมพอแก้ผ้าแล้วยังรู้สึกเลยว่าร่างกายเขาหนากว่าที่ผมคิดมาก

พวกซ่อนรูปสินะ…

“ดะ เดี๋ยวนะคุณชาย คุณจะบอกว่าดาบแห่งผู้กล้าในคำทำนายคือฮัวน้อยของคุณ แล้วน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านั่น…………”

“ผู้ใหญ่ที่บอกคำทำนายเล่าให้ฉันฟังอย่างนั้น เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้ดีใจที่นายเป็นจอมมารไง”

“เอ่อ เดี๋ยวสิคุณชาย ผมขอกลับคำได้ไหม แบบว่าคุณไม่ต้องแทงผมแล้ว เดี๋ยวผมแทงคุณแทน”

“ฉันไม่อนุญาต”

“เฮ้ย คุณชายครับ ใจเย็นๆนะ คือผมยังไม่ได้อาบน้ำ….”

“ฉันชอบกลิ่นของนายที่เป็นแบบนี้” 

คุณชายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กับผม ใช้ปากคาบแว่นกันแดดออกก่อนจะจูบผม

ฉิบหาย ทำไมเรื่องมันกลับตาลปัตรได้ขนาดนี้กันวะเนี่ย….

นี่มันวิธีปราบจอมมารของคัมภีร์ฉบับไหนกัน ถ้าผมรู้ที่มาผมจะไปเผามันให้ไหม้เลยคอยดู

ผมสาปแช่งเจ้าของคำทำนายอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อยๆคล้อยตามลีลาของคุณชายไปเรื่อยๆ เสียงก่อนด่าในใจถูกแทนที่ด้วยเสียงครางอย่างสุขสม

และแล้ว ชีวิตของจอมมารเดนตายของผมก็ยุติลงนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แต่ถูกแทนที่ด้วยตำแหน่งมนุษย์ธรรมดาที่เป็นแฟน(สาว)ของคุณชายเซี่ยอวี่ฮัว…

ในตอนแรกผมอยากตายเพราะรู้สึกเบื่อการใช้ชีวิตอยู่อย่างไร้เป้าหมาย หลังจากที่ได้เจอกับคุณชายผมก็ไม่อยากตาย อยากอยู่กับเขา แต่ก็ไม่อยากเห็นเขาตายก่อนผม จึงตัดสินใจจะตายก่อนเขา ผมเตรียมใจรับความตายมาเนิ่นนาน แต่สุดท้ายสิ่งที่จบสงครามยืดเยื้อนี่กลับกลายเป็นฮัวน้อยของคุณชายงั้นเรอะ…

แม่ง…..หักมุมจนผมพูดอะไรไม่ออกเลย ให้ตายเถอะ

………

จบแล้วแบบงงๆค่ะแงงง555555 คือเรื่องนี้เขียนค้างไว้ตอนดึกๆกะว่าจะดราม่าแว่นระทม ผ่านไปสองวันก็รู้สึกว่าอยากเขียนอะไรรั่วๆมากกว่า ก็เลยหักมุมจบอย่างนี้ #เกลียดตัวเองมากแงงง5555555 ผ่านไปสองวันนี่ต่ออารมณ์ไม่ถูกไปพักใหญ่ๆเลยค่ะ ใจเรานึกแต่จะจบแบบนี้55555 อ่านย้อนไปก็งงไปว่าตาเฮยจะดราม่าไปทำไมฟฟฟฟ นางเอกมากเหรอออ อยากโละแก้แต่ก็เขียนมากลางเรื่องแล้ว ต่อก็ต่อฟฟฟฟฟ สุดท้ายก็เลยกลายมาเป็นแบบนี้ค่ะ อ่านแล้วรู้สึกว่าเฮยนางเอกมาก /ยื่นน้ำส้มให้—- 

ปล.ช่วงนี้ภาษาอาจจะงงๆกว่าเดิมเพราะไม่ค่อยได้แต่งฟิคอ่านนิยายอะไรแล้วค่ะ ติดเกมเต้ามู่นั่นแหละแงงง55555 บ้าจริง หากอ่านแล้วสับสนต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ปลล.เพิ่งอ่านภาคหลักจบสิบเล่มไม่นานมานี้ คาร์หลักๆเราเลยยังมโนเองและไม่คงที่ ใครมีข้อมูลอะไรมาดิสคัสเพิ่มเติมกันได้นะคะ กำลังอยู่ในช่วงเก็บข้อมูล55555

Advertisements

4 thoughts on “Dàomù bǐjì AU FanFiction [ เซี่ยอวี่ฮัว x เฮยเสียจื่อ ] ‘ผู้กล้าตัวร้ายกับนายจอมมาร’

  1. โอยหัวเราะลั่นเลยคะช่วงแรกอ่านไปลุ้นไป เฮยจะตายไหมม แต่พออ่านมาข้างล่างเราจะเม้มอะไรเราลืมไปแล้วเราหัวเราะแบบสมเพชเฮยอย่างบ้าคลั่งมาก
    โอยยยยยยย คำทำนายอะไรค่า
    ที่ฝั่งเฮยพูดไม่เคลียร์นี่เพราะคนพูดเขากระดากปากสินะ
    โอยดาบศักดิ์ศิทธิตระกูลเซี่ยท่าจะแน่นแรงดี แรงดีนะคะ แล้วน้ำ..น้ำเอิ่ม ก๊ากกท่าจะน้ำเยอะแตกเลย
    โอยอิเฮยจะถอนตัวก็ไม่ทันเสียแล้ว
    ชอบหักมุมแบบนี้จังคะ บัดซบดี ก๊ากกกกกกกกกก ภาวนาให้ทำออกมาอีกนะคะ

    • ขอบคุณที่อ่านค่ะแงงงง55555 ตอนที่พิมพ์ตอนท้ายๆก็ขำหนักมากเหมือนกันค่ะ เป็นการหักมุมที่ทำร้าย(ก้น)พี่เฮยมากและเสื่อมมากฟฟฟฟ ตอนที่คิดจะหักมุมตอนแรกๆแอบใส่คำใบ้ว่าน้ำศักดิ์สิทธิ์ในคำทำนายของพี่เฮยตอนเริ่มเรื่อง แต่คิดอีกทีเอาออกดีกว่า ปล่อยให้หักมุมแบบนี้น่าจะโอเคกว่าแงง555555 แต่ดีใจนะคะที่มีคนอ่านแล้วขำ แอบกลัวว่าจะแป้กมากอยู่เหมือนกันฟฟฟฟ ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ค่า*////*

  2. 5555555555555+ / นั่งขำตัยยยยย

    โอยยยย จอมมารโดนผู้กล้าฆ่าตายด้วยดาบ…. อื้มมมม ดาบใหญ่ไหมจอมมาร แอ้กกก / โดนบีบคอเขย่าๆๆ

    จบชีวิตจอมมารมาเป็นอีหนู แค่กๆ แฟนสาวของผู้กล้าแทนก็ไม่เลวไม่ใช่เหรอ? อะไรนะ… แฟนหนุ่ม? ดราม่ายิ่งกว่านางเอกน้ำส้มเป็นแฟนสาวน่ะถูกแล้ว / โดนบีบคออะเกน

    สนุกมากค่ะ แซะพี่เฮยวันละนิดจิตแจ่มใสมากค่ะ

    • ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะแงงง555555 ดีใจที่อ่านแล้วขำนะคะ นึกว่าจะแป้กฟฟฟฟฟ เป็นผู้กล้าสมัยนี้ต้องร้ายกว่าจอมมารค่ะฮืออ55555 ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์นะคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s