LH FanFiction [ Naotsugu x Shiroe ] ‘Lonely White’

LH FanFiction

Naotsugu x Shiroe

‘Lonely White’

……

สีขาว

หมอนั่นน่ะ…สีขาว

สีขาวที่เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงสว่างสดใสจะจืดจางไป แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางความมืดกลับเปล่งประกายอย่างน่าหลงใหล

และเป็นสีขาว…ที่โดดเดี่ยว

…..

ผมเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง คิ้วของชิโระขมวดกันเป็นปมจนน่ากลัว ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องแบบไหนกันที่ทำให้เขาเครียดได้ขนาดนี้

“คิดอะไรอยู่งั้นเหรอ ชิโระ”

“นิดหน่อยน่ะ เกี่ยวกับเรื่องกลับโลกเดิม…” ชิโระ หรือที่คนอื่นๆเรียกกันว่าจอมวายร้ายสวมแว่นตาตอบเบาๆ 

ขณะนี้พวกผม นาโอทสึกุและชิโรเอะแห่งกิลด์ล็อกฮอไรซอนกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของตึกกิลด์ เครื่องดื่มที่ร้อนจนควันขึ้นวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าพวกผมคนละแก้ว 

“นั่นสินะ จากข้อมูลของโรเอะ2อะไรนั่นก็ทำให้เรื่องนี้ดูลึกลับกว่าเดิมเยอะเลย” ผมพึมพำ

“…..” ชิโระไม่ตอบ หมอนั่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ

“จะว่าไปนะชิโระ น่าแปลกใจชะมัดที่คนอย่างนายสร้างอีกไอดีเป็นร่างผู้หญิงน่ะ สร้างตามสเป็คผู้หญิงที่ชอบรึเปล่า?”

ชิโระสำลักกาแฟอึกใหญ่หลังจากที่ผมพูดจบ โฮ่ยๆ แซวเล่นๆแต่ดันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอเนี่ย ผมมองคนที่กำลังไอค่อกแค่กสลับกับร้องลั่นเพราะความร้อนของเครื่องดื่มแล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนอย่างสำนึกผิด

“ใช่ที่ไหนกันเล่า! คิดอะไรของนายเนี่ย นาโอทสึกุ”

“จ้าๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แต่ก็นะ ร้ายไม่เบาเลยแฮะ สมกับที่เป็นโรคจิตแบบแอบๆ”

“ก็บอกว่าไม่ใช่— เฮ้ย! จู่ๆทำอะไรของนายเนี่ย…?” ชิโระผงะถอยหลังหนีผมเล็กน้อยเมื่อจู่ๆผมดันยื่นหน้าเข้าไปใกล้หมอนั่น ผมยิ้มกว้างขณะมองคนที่กำลังงุนงง ก่อนจะเอื้อมสองมือไปจับหมับเข้าที่ไหล่บางทั้งสองข้างของอีกฝ่าย บีบนวดไปมาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“นายน่ะ เผลอแบกอะไรไว้คนเดียวอีกแล้วนะรู้ตัวมั้ย”

“…..” 

“ถ้าแบกอะไรไว้มากๆคนเดียวอีกล่ะก็ เดี๋ยวไหล่ก็ได้พังจริงๆหรอก” ผมเตือนเขาด้วยความหวังดี ชิโระเงียบไปซักพักก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ 

ผมละมือข้างหนึ่งจากไหล่ของเขาแล้วเปลี่ยนไปขยี้เรือนผมสีน้ำเงินเข้มนั้นอย่างเอ็นดู 

ชิโระน่ะ เหมาะกับสีขาวสมชื่อจริงๆ

สีขาวที่จืดจางในเวลาปกติ เด่นชัดในยามที่เผชิญกับปัญหาที่มืดมิด แต่ไม่ว่าจะเวลาไหนก็โดดเดี่ยว 

เป็นคนที่ไม่อยากสนิทสนมกับใคร แต่กลับช่วยเหลือคนที่ไม่อยากสนิทสนมเหล่านั้น เอาเหตุผลทางศีลธรรมมาบังหน้า ทั้งๆที่ความจริงแล้วลึกๆก็แค่เหงาและอยากเป็นเพื่อนกับคนอื่นๆ แต่ก็หวาดกลัวที่จะไว้ใจหรือพึ่งพาใคร สร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นไว้ระหว่างตนกับผู้อื่น

และนั่นคือชิโระ…ชิโรเอะที่ผมรู้จักตั้งแต่ตอนที่เอลเดอร์เทลส์ยังเป็นแค่เกมปกติ เขาเป็นคนที่พึ่งพาได้ คนที่ไม่พึ่งใคร คนที่ร้ายกาจ แต่ก็ไร้เดียงสา 

เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ผมมองว่าเขาน่ารัก…

“ผมยุ่งหมดแล้วน่า” ชิโระบ่นงึมงำแต่ก็ยอมให้ผมลูบหัวเขาต่อไป ผมหัวเราะเสียงดังก่อนจะดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดแน่น 

“นี่ ชิโระ ตอนเข้ามาอยู่ในโลกนี้แรกๆนายบอกว่าร่างนี้สูงกว่าร่างจริงๆของนายสินะ”

“อืม ตอนเจอกันในโลกจริงนายก็ดูสูงกว่าตอนอยู่ในโลกนี้ คงเพราะตอนนี้ฉันสูงขึ้นสินะ ว่าแต่ปล่อยฉันเถอะ นาโอทสึกุ” ชิโระทำเสียงลำบากใจ ดูท่าว่าคงกลัวใครมาเห็นเข้าสินะ อายอะไรกันล่ะนั่น ก็เรื่องของพวกเราน่ะ ไม่ว่าใครก็ดูออกไม่ใช่เหรอ

ความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนสนิท…

“เปล่า ก็แค่คิดว่าจะสูงแค่ไหนก็น่ารัก กอดถนัดมือดี” ผมว่าพลางซุกหน้าลงแถวซอกคอของอีกฝ่าย ชิโระสะดุ้งน้อยๆ เขาบ่นงึมงำอะไรซักอย่างที่ผมไม่ได้ยิน แต่ถึงผมได้ยินผมก็ไม่ปล่อยเขาไปหรอก

ชิโระน่ะ…ถึงแม้ว่าช่วงนี้จะเปิดใจกับทุกคนมากขึ้น ลดกำแพงล่องหนนั่นลง แต่นิสัยเดิมที่ชอบจัดการอะไรคนเดียวเป็นอะไรที่แก้ไขได้ยาก 

ถ้าชิโระมีความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมก็มีความตั้งใจที่จะช่วยเขาอย่างเต็มที่ 

“ปล่อยได้แล้วน่า” 

“เอ้าๆ ยอมแค่นี้ก็ได้” ผมบ่นอย่างเสียดาย ค่อยๆคลายอ้อมกอดปล่อยให้อีกคนเดินหนีกลับเข้าไปในห้องทำงาน แล้วสุดท้ายผมก็อดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีไม่ได้เมื่อเห็นว่าหลังหูของชิโระนั้นขึ้นสีแดงจางๆ

ที่สำคัญ ผมรู้สึกว่าเขาเดินตรงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ดูผ่อนคลายมากขึ้น ราวกับว่าภาระบางอย่างบนบ่านั้นเบาลง

ชิโระน่ะ เหมาะกับสีขาว

สีขาวที่จืดจางในเวลาปกติ เด่นชัดในยามที่เผชิญกับปัญหาที่มืดมิด 

แต่ตอนนี้เขาไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว

เป็นสีขาวที่น่ามองและสวยงามยิ่งกว่าสีใดๆ

เป็นสีขาวที่ผมรัก

………..

ฟิคนี้มันเริ่มมาจากแนวความคิดที่ว่า ‘สีขาวเป็นสีที่โดดเด่น แต่ก็ดูโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก’ ค่ะ เกิดจากการมองภาพแผ่นหลังของพี่ชิโระนานๆแล้วก็รู้สึกว่ามันดูโดดเดี่ยวยังไงก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ทนไม่ได้จับมาเขียนฟิคซะเลย ซึ่งเป็นฟิคในมุมมองของนาโอทสึกุค่ะ 

ฟิคนี้อาจจะสั้นไปหน่อย อาจจะเรียกได้ไม่เต็มปากว่าเป็นฟิค ดูเป็นอะไรที่มโนเวิ่นเว้อซะมากกว่า ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกและเข้าใจกับเจ้าสิ่งที่เราพยายามจะสื่อนะคะ:)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s