LH x SAO FanFiction *Special Fic* ‘Shiroe & Kirito’

LH x SAO FanFiction

*Special Fic*

‘Shiroe & Kirito’

………..

ก่อนหน้าที่Elder TalesและSAOจะกลายเป็นเกมปิดตายที่กักขังผู้เล่นไว้ในเกม มิตรภาพของนักดาบและจอมเวทก็ถือกำเนิดขึ้น ช่วงเวลาที่ได้ต่อสู้ร่วมกันและได้พูดคุยช่วยเหลือซึ่งกันและกันในโลกแห่งความจริงนั้นกลับกลายเป็นความทรงจำดีๆที่ตราตรึงอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของทั้งสองตลอดมา…

……..

“เยี่ยม!”

เด็กหนุ่มม.ต้นยิ้มกว้างเมื่อพบว่าศัตรูในเกมออนไลน์ชื่อดัง’เอลเดอร์เทลส์’ระเบิดกลายเป็นเพียงเศษพิกเซล และดรอปไอเทมมากมายไว้ให้เขาและคู่หู

“ทำได้ดีมาก คิริโตะคุง”

เสียงนุ่มๆอันเป็นเอกลักษณ์ของ’ชิโรเอะ’ดังผ่านเฮดโฟนของคิริงายะ คาสึโตะ เด็กหนุ่มผมดำเอ่ยชมกลับไปในลักษณะเดียวกัน

“ชิโระเอะซังเองก็สุดยอดไปเลยครับ ถ้าไม่ได้เวทฮีลเมื่อกี๊ผมเองก็คงไม่รอด ขอบคุณมากนะครับ”

“ฮะๆ ผมแค่ทำไปตามหน้าที่น่ะ”

เสียงจากอีกฝ่ายทำให้เจ้าของยูสเซอร์เนมคิริโตะยิ้มเมื่อจินตนาการภาพชายอ้วนขี้อายที่นั่งยิ้มดีใจอยู่หน้าคอมเมื่อได้รับคำชมที่ไม่ค่อยจะได้รับเมื่ออยู่ในโลกแห่งความจริง

เกมออนไลน์เป็นโลกเสมือนจริงที่เยียวยาคนไร้ประโยชน์ในชีวิตจริงให้มีความมั่นใจมากขึ้น ไม่แปลกที่ผู้คนมากมายต่างหลงใหลที่จะได้มีชีวิตโลดแล่นอยู่ในที่แห่งนี้ เช่นเดียวกับเพลเยอร์คิริโตะ และเพลย์เยอร์ชิโรเอะ

“เอ่อ ชิโรเอะซัง..”

“ว่าไง คิริโตะคุง”

“ความจริงแล้วอาจจะดูเสียมารยาทไปบ้าง แต่ผมอยากนัดเจอกับชิโรเอะซังน่ะครับ คือความจริงแล้วครูประจำชั้นของผมเขาอยากนัดคุยกับผู้ปกครองทุกคนตัวต่อตัว แต่ผมไม่กล้าบอกพ่อแม่…”

พะ…พูดไปจนได้!!

คิริโตะแทบจะเอาหน้าซบลงกับฝ่ามือ ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ซะหน่อย แต่ช่วงนี้เขาก็แค่ไม่อยากเจอหน้าพ่อแม่ไม่แท้ของเขาก็แค่นั้น…

“อืมม.. ได้สิ คิริโตะคุงอุตส่าห์ขอร้องมาทั้งทีนี่นา จะนัดกันวันไหนล่ะ?”

ชิโรเอะริมฝีปากกระตุกเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจตกปากรับคำ ยังไงช่วงนี้เขาก็กำลังว่างอยู่พอดี แถมยังไม่เคยนัดเจอกับเพื่อนในเกมซักครั้งในชีวิตเลยด้วย ถึงแม้ที่ผ่านมาจะปฏิเสธการนัดพบกับคนอื่นมาตลอดแต่ทว่าคนคนนี้น่ะ… คนคนนี้น่ะคือคิริโตะคุงเชียวนะ

คิริโตะคุง เพลย์เยอร์ยอดฝีมือที่เก่งทั้งเรื่องวางแผนกับเรื่องโจมตีเลยนี่นา… แถมนิสัยก็คล้ายๆกับเขา บางทีอาจจะได้เพื่อนดีๆเพิ่มมาก็เป็นได้

“อ๊ะ เอ๋ ดะ ได้เหรอครับ! งั้นวันเสาร์นี้เจอกันหน้าสถานีxxxนะครับ ประมาณสิบโมง ชิโรเอะซังสะดวกหรือเปล่า?”

“สะดวกสิ อ๊ะ เดี๋ยวต้องออกไปซื้อของหน่อย จะทิ้งเบอร์ไว้ให้ในแชทนะ”

“อ๊ะ ครับผม! ขอบคุณมากครับ!”

เสียงข้อความดังขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงที่บ่งบอกถึงการออกจากเกมของอีกคน คิริโตะบันทึกเบอร์นั้นไว้ด้วยมืออันสั่นเทา

เด็กหนุ่มผมดำลุกออกจากเก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง หลับตาลงช้าๆ และเฝ้ารอเวลาที่จะได้พบกับคู่หูในเกมที่อยู่ไกลออกไป…

……

10.00 นาฬิกา

คิริโตะยืนพิงเสาอยู่นอกสถานี ในมือกำโทรศัพท์ที่เปิดหน้าจอค้างไว้ที่เบอร์ของใครคนหนึ่ง ใครคนหนึ่งที่ยอมให้การช่วยเหลือเขา

“จะโทรดีมั้ยนะ…”

คิริโตะพึมพำเบาๆ แต่สุดท้ายก็กดโทรออก จู่ๆเสียงเพลงเปิดในเกมเอลเดอร์เทลส์ก็ดังขึ้นอีกด้านหนึ่งของเสา คิริโตะได้ยินเสียงลนลานของอีกฝ่ายที่รีบกดรับโทรศัพท์

“สวัสดี คิริโตะคุง”

เจ้าของชื่อรีบเดินอ้อมเสาไปหาอีกคน รูปร่างของชิโรเอะที่เด็กหนุ่มเห็นแตกต่างจากที่จินตนาการไว้มากโข

หนุ่มมหาลัยร่างผอมสูง ใส่แว่นตาทรงกลม ท่าทางเงียบๆสุภาพเรียบร้อย…

คนคนนี้คือชิโรเอะซัง…….?

“ชิโรเอะซัง ยินดีที่ได้เจอครับ”

“อ๊ะ.. เธอคือคิริโตะคุงสินะ” หนุ่มมหาลัยเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าสะพายก่อนจะหันมาถาม

“งั้นก็ไปกันเลยไหม?”

“ครับ วันนี้ขอฝากตัวด้วยนะครับ”

“อื้มม ทางนี้ก็เช่นกัน”

ทั้งคู่เดินคุยกันไปเรื่อยจนกระทั่งถึงโรงเรียนมัธยมต้นของคิริโตะ น่าประหลาดที่ทั้งสองคนดูเข้ากันได้ดีราวกับเป็นพี่น้องกันจริงๆ

……..

“คุณคือ…?”

“อ๊ะ พี่ชายของคาสึโตะน่ะครับ คิริงายะ เคย์”

ณ ตอนนี้ คุณพี่ชาย คุณน้องชาย กำลังนั่งประจันหน้ากับคุณครูที่ปรึกษา ชิโรเอะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายตามมารยาท

“งั้นคิริงายะซัง ครูขอถามถึงพฤติกรรมของคิริงายะคุงตอนอยู่บ้านหน่อยนะ ช่วยเล่าให้ฟังด้วย”

“ตอนอยู่บ้านคาสึโตะก็เล่นเกมด้วยกันกับผม แล้วก็มีออกไปเที่ยวด้วยกันบ้างครับ” ชิโรเอะท่องตามสคริปต์ที่เตี๊ยมกันมากับคิริโตะด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นธรรมชาติ

นี่มันระดับมืออาชีพชัดๆ!

คิริโตะนึกชื่นชมพี่ชายปลอมๆของตนอยู่ในใจ สมแล้วที่เป็นชิโรเอะซังคนนั้น!

“หืม แล้วเรื่องที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีครับ”

“อืม…..” ฝ่ายตั้งคำถามเหลือบมองสองพี่น้องชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าอย่างชั่งใจ

“ช่วงหลังๆเห็นคิริงายะคุงซึมๆไปก็เลยเป็นห่วงว่าครอบครัวจะมีปัญหาอะไรรึเปล่า แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีสินะ เพราะวันนี้หน้าตาสดชื่นเชียว”

“พวกเราทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะครับ แต่ตอนนี้คืนดีกันแล้ว” คำถามนี้ไม่ได้อยู่ในความคิดของคิริโตะ จึงไม่ได้เตรียมสคริปต์ให้อีกคน ดังนั้นเหตุผลนี้จึงเป็นเหตุผลที่ชิโรเอะตอบไปตามใจตัวเอง

ชิโรเอะซัง! สมจริงเกินไปแล้วนะครับ! พูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาๆเหมือนกับเรื่องนั่นเกิดขึ้นจริงเลย! แถมยังนิ่งซะ…. ไม่มีสะดุดเลย!

“อ๋อ… เข้าใจแล้วล่ะ งั้นก็เดินทางกลับกันดีๆล่ะ อย่าทะเลาะกันอีกล่ะ”

“ครับ” สองพี่น้อง(ปลอมๆ)รับคำอาจารย์ก่อนจะโค้งตามมารยาทแล้วเดินออกไปจากห้อง

“สุดยอดเลยครับชิโรเอะซัง!”

“ฮะๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า” ชิโรเอะเกาแก้มแก้เขิน ก่อนจะก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือของตน

“เสร็จเร็วกว่ามี่คิดแฮะ งั้นก็ไปหาอะไรกินกันมั้ยคิริโตะคุง รีบกลับหรือเปล่า?”

“ไม่รีบครับ อ๊ะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเองนะครับชิโรเอะซัง”

“จะดีเหรอแบบนั้นน่ะ”

“ชิโรเอะซังช่วยผมไว้นี่ครับ ไม่งั้นผมก็คงต้องมาที่นี่กับ….พวกเขา…” คำพูดของเด็กหนุ่มรุ่นน้องทำให้ชิโรเอะอดที่จะลูบหัวปลอบโยนอีกฝ่ายไม่ได้ ทั้งที่ปกติแล้วเขาจะไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใครก่อนแท้ๆ..

‘พวกเขา’ที่คิริโตะคุงหมายถึง น่าจะเป็น’พ่อแม่’ของเขา… คิริโตะคุงมีปัญหากับทางบ้านจริงๆสินะ?

“เอ่อ… คิริโตะคุง..”

“ผม…ไม่ใช่ลูกแท้ๆของพวกเขา”

ทำไมต้องหลอกลวงกันด้วยนะ….

ทำไม….

แล้วถ้าเกิดวันนึงทุกคนทิ้งเราไป… ทั้งพ่อ แม่ แล้วก็สึกุ…

อย่านะ..!

คิริโตะในวัย14ปีกำหมัดแน่น ชิโรเอะได้แต่ลูบหัวปลอบอีกคนเงียบๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจนปัญญา

“เอ่อ… คือฉันก็ปลอบคนไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ แต่ว่านะคิริโตะคุง”

“แค่ทุกคนรักแล้วก็เป็นห่วงคิริโตะคุงแค่นั้นก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ เอ้า! ไปกินข้าวกันเถอะ”

พี่ชายจำเป็นคว้าข้อมือของเด็กหนุ่มแล้วกึ่งจูงกึ่งลากออกจากโรงเรียนทันที

คิริโตะเหลือบมองใบหน้าลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูกของชิโรเอะแล้วก็ได้แต่แอบอมยิ้มน้อยๆ จะว่าไปก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด บางทีเขาก็กังวลเกินไปว่าซักวันหนึ่งทุกคนอาจจะเขี่ยเขาทิ้งจากครอบครัว เลยตีตัวห่างออกมาเพื่อไม่ให้เจ็บปวดมากไปกว่านี้เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ

“ชิโรเอะซังกลัวคำว่า’อนาคต’รึเปล่าครับ?”

“หือ? อนาคตน่ะเหรอ ไม่กลัวหรอก” ชิโรเอะยิ้มน้อยๆก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

“ก็แค่หาทางควบคุมมันให้ได้ก็สิ้นเรื่องแล้วนี่นา เนอะ คิริโตะคุง”

“แต่ว่า.. ถ้าเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการควบคุมล่ะครับ..?”

“อืม.. มันก็อธิบายยากเหมือนกันแฮะ แต่เอาเป็นว่าถ้าในกรณีของคิริโตะคุงล่ะก็ อนาคตที่คิริโตะคุงกลัวน่ะ มันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกนะ เชื่อฉันสิ!”

ถึงแม้ชิโรเอะจะไม่ยอมอธิบายเหตุผล แต่คิริโตะกลับถูกคำพูดของเขาชักจูงให้คล้อยตามอย่างง่ายดาย

“หือ ราเม็งร้านนั้นน่าอร่อยแฮะ กินร้านนั้นกันมั้ย”

“ครับ!”

ขณะที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปที่ร้าน เสียงของคนเรียกลูกค้าหน้าร้านก็ดังขึ้น

“โปรโมชั่นพิเศษคร้าบ! สั่งอาหารมากกว่าสองอย่างขึ้นไปรับไปเลย รูปถ่ายโพราลอยด์2ใบ ทางเราจะถ่ายให้ฟรีๆ!”

“….”

“….”

“ผม..ไม่ค่อยชอบถ่ายรูป..”

“ฉันเองก็ด้วย…”

ทว่า เสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เพื่อเก็บเป็นความทรงจำสุดพิเศษของพวกคุณ!!”

“จะว่าไป..ลองดูก็ดีนะครับ”

“ช่วยไม่ได้นะ…”

ทั้งสองเดินก้าวเข้าไปในร้าน เมื่อถูกกระตุ้นด้วยวลี’ความทรงจำอันแสนวิเศษ’

นานๆที จะถ่ายรูปบ้างก็ไม่เลวนักหรอก..

………

หลายปีต่อจากนั้น

“พี่คะ ลงมาทานข้าวได้แล้วค่ะ”

“อื้ม! เข้าใจแล้วล่ะสึกุ!” เด็กหนุ่มผมดำปาดเหงื่อหลังจากที่นั่งจัดข้าวของเก่าๆอยู่ในห้องนอนส่วนตัว คิริงายะ คาสึโตะในวัย16ปีที่เพิ่งกลับมาจากSAOวางกองนิตยสารเกมลงบนพื้น ตั้งใจว่าจะมาจัดต่อ แต่ทว่า รูปใบหนึ่งที่คั่นอยู่กลางเล่มหนังสือกลับหลุดปลิวออกมา เด็กหนุ่มหยิบมันขึ้นมาดูอย่างสงสัย รูปถ่ายโพลาลอยด์ที่มีเด็กหนุ่มม.ต้นกับเด็กมหาลัยนั่งอยู่ด้วยกันในร้านราเม็ง คนนึงยิ้มเกร็งๆ คนนึงยิ้มบางๆ

คิริโตะยิ้มให้กับชายใส่แว่นในรูป ชายที่รู้จักกันผ่านเกมออนไลน์ จนกระทั่งจับพลัดจับผลูไปนัดเจอกันในชีวิตจริง ชายประหลาดผู้ยังไม่ได้บอกคำตอบเลยว่าเขาจะจัดการอย่างไรกับอนาคตที่อยู่เหนือการควบคุม

คนประหลาดที่เพียงแค่พูดก็ทำให้เขาคลายความกลัวทุกอย่างลงได้…

“จะว่าไปก็ลืมถามชื่อจริงชิโรเอะซังไปเลยแฮะ… เราเองก็ขาดการติดต่อไปนานเหมือนกัน เขายังจะจำเราได้อยู่มั้ยนะ”

คิริโตะสอดรูปลงในนิตยสารเอลเดอร์เทลส์ดังเดิม ก่อนจะแยกไปเก็บในลิ้นชัก ปิดผนึกความทรงจำดีๆไว้ในใจเช่นที่ผ่านมา

…….

“เจ้าหนูชิโระ!”

“หวา!”

ร่างในชุดคลุมสีขาวสะดุ้งโหยงจนแทบเกือบตกจากเก้าอี้ ดีที่อาคัทสึกิมาช่วยจับเก้าอี้ไว้ทัน

“ทำเป็นนั่งเท้าคางหลับตา นึกว่านั่งใช้สมาธิอยู่ซะอีก ที่ไหนได้ แอบหลับซะงั้น!”

“เอ่อ..ขอโทษครับทุกท่าน เมื่อคืนผมคงตรวจเอกสารดึกเกินไปหน่อย” ชิโรเอะเกาท้ายทอยแก้เขิน

“ให้ตายสิ! งั้นเมื่อกี๊ฉันก็ต้องรายงานให้ฟังอีกรอบใช่ไหม!” ไอแซคทุบโต๊ะอย่างหมดความอดทน ชิโรเอะก้มหน้าจ๋อยอย่างรู้สึกผิด

“เอาน่าๆ ปล่อยให้ได้นอนบ้างก็ดีนะ เผื่อชิโรเอะคุงจะคิดอะไรดีๆได้” ครัสตี้ยิ้มบางๆให้เอนแชนท์เตอร์หนุ่มที่มองเขาด้วยสีหน้าซาบซึ้ง ไอแซคจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ส่วนโซจูโร่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความโกลาหลที่เริ่มก่อตัวขึ้นเล็กน้อย

“เพื่อเป็นการลงโทษ บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเมื่อกี๊ฝันถึงเรื่องอะไร!”

“ไหงงั้นล่ะครับ?!”

“จะว่าไปฉันเองก็อยากรู้ฟ่ะ! คนอย่างแกคงฝันว่ากำลังครองโลกนี้ใช่ไหม!”

“ฉันเองก็อยากรู้นะ ชิโรเอะคุง ความฝันของคนที่คาดเดาไม่ได้อย่างชิโรเอะคุงเนี่ย”

“เซมไป! ผมเองก็ด้วยครับ! ต้องเป็นฝันที่สุดยอดมากแน่ๆ!”

“เดี๋ยวสิครับทุกคน! เอ่อ..ความจริงแล้วฝันถึงน้องชายน่ะครับ”

ชิโรเอะยิ้มบางๆ

น้องชาย…ที่ชื่อว่าคิริโตะ….

……………………

จบแล้วค่าาาาฟฟฟฟฟฟ บอกเลยว่ามาจากมโนล้วนๆ มโนแบบตาต่อตาฟันต่อฟันมาก มโนไปเขียนไปไม่มีร่างพล็อต ช่วงนี้จะกล่าวถึงคิริโตะที่ยังไม่ติดอยู่ในSAO จะออกแนวนิสัยเด็กๆหน่อย ตามที่เราคาดเดานิสัยจากการอ่านLNเอา ส่วนชิโรเอะก็เป็นตอนที่ยังไม่ติดอยู่ในเอลเดอร์เทลส์ค่ะ คิดว่าโดยรวมๆแล้วช่วงอายุของทั้งคู่น่าจะห่างกันประมาณนี้ พอคิริโตะออกมาจากSAOได้ ชิโรเอะก็เข้าไปติดอยู่ในเกมแทนค่ะ สุดท้ายแล้วก็เลยไม่ได้เจอกัน แต่ก็ยังไม่ลืมกันอยู่ดีล่ะเนอะ:) ความจริงอยากใส่ดีเทลตอนอยู่ด้วยกันให้มากกว่านี้ |||Orz ไว้โอกาสหน้าฟ้าใหม่จะแวะมาแก้นะคะฟฟฟฟ ขอให้สนุกกับฟิคค่ะ~!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s