KnB FanFiction [ Kiyoshi Teppei , Hyuuga Junpei & Izuki Shun] “ใกล้แค่ไหนก็คือไกล”

KnB FanFiction

Kiyoshi Teppei , Hyuuga Junpei & Izuki Shun

“ใกล้แค่ไหนก็คือไกล”

…..

“อิซึกิ”

“ฮื่อ เดี๋ยวทำเวรเสร็จแล้วจะรีบไป ฝากบอกริโกะด้วยล่ะว่าไม่สายแน่ๆ” เจ้าของชื่อพยักหน้าก่อนจะลงมือกวาดขยะบนพื้นห้องเรียนต่อ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้าใจคำพูดของตนผิด ฮิวงะ จุนเปย์จึงรีบแก้ไขความเข้าใจผิดของเพื่อนร่วมทีมทันที

“ไม่ใช่อย่างนั้นเฟ้ย วันนี้ริโกะบอกว่าให้งดซ้อมตอนเย็นหนึ่งวัน” กัปตันเซย์รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติในแบบฉบับของตนพร้อมๆกับเดินไปนั่งที่โต๊ะนักเรียนว่างๆตัวหนึ่ง

“รีบๆเข้าล่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

ฮิวงะมองอิซึกิกวาดห้องต่อไปเรื่อยๆ ทักทายเวรในห้องคนอื่นๆบ้างเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มหลังเลนส์แว่นเหม่อมองไปยังร่างของรองกัปตันที่ไม่ว่าจะทำกริยาอะไรก็เรียกได้ว่างดงาม ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฮิวงะ จุนเปย์ไม่ได้มองว่าอิซึกิ ชุนเป็นแค่เพื่อนสนิทอีกต่อไป หากแต่มองในฐานะของคนที่กำลังมีความรัก…

ความรักเป็นสิ่งที่งดงาม แต่ยิ่งรักมากกลับยิ่งเจ็บมากเป็นเท่าตัว

อิซึกิ…ดวงจันทร์ของเขาอยู่ตรงนั้น อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับห่างไกลเหลือเกิน

ถึงแม้จะไม่มีใครมองเห็นในเวลาที่ท้องฟ้าเจิดจ้าและในคืนที่มืดมิด แต่ฮิวงะกลับมองเห็นดวงจันทร์ทุกเวลา มองเห็นอยู่เสมอ นีล อารม์สตรองเดินทางไปดวงจันทร์ ได้ไปสัมผัสพื้นผิวดวงจันทร์ทั้งๆที่ระยะทางไกลจากโลกมาก แต่อิซึกิ…ดวงจันทร์ที่อยู่ข้างๆกายเขา ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร เขากลับไม่เคยได้ย่างกรายเข้าไปในหัวใจของอีกคนเลย

นัยน์ตาคมสวยของอิซึกิจับจ้องไปที่แผ่นหลังของใครบางคนตลอดเวลา ใครบางคนที่ไม่ใช่เขา…

“อยู่ที่นี่เอง ฮิวงะ กลับกันเถอะ”

“คิโยชิ…”

“อ้าว อิซึกิ ทำเวรอยู่เหรอ อย่างนี้นี่เอง..” คิโยชิ เท็ปเปย์พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆฮิวงะ

“เย็นนี้เดินกลับด้วยกันทั้งหมดเลยนะ”

“นายกลับไปก่อนก็ได้นะเฟ้ย คงอีกนานล่ะมั้งนั่–”

ฮิวงะยังพูดไม่ทันจบอิซึกิก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ไม่หรอกๆ จะเสร็จแล้วล่ะ กลับด้วยกันก็ได้”

“……” ฮิวงะเหลือบมองนัยน์ตาของอิซึกิที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยตั้งแต่คิโยชิปรากฏตัว

นี่ไง สาเหตุหลักๆที่ทำให้เขาไม่ค่อยชอบขี้หน้าคิโยชิเท่าไหร่…

ก็อิซึกิน่ะ…ชอบคิโยชินี่นา…

บ้าชะมัด…คว้าไว้ไม่ได้อีกแล้ว…

ต่อให้ตั้งใจวิ่งแค่ไหนก็ไม่สามารถลดระยะห่างระหว่างหัวใจของทั้งเขาและอิซึกิลงได้….

ฮิวงะหน้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวก็ฝืนสีหน้าด้วยการหันมาเขม่นใส่คิโยชิชั่วครู่ก่อนจะหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซนเตอร์ร่างยักษ์กระพริบตาปริบๆ ฮิวงะเนี่ยน้า…ทำไมชอบทำให้เขากลุ้มใจอยู่เรื่อย..

แต่ถึงอย่างนั้น…

น่า…รัก…

แต่ว่านะเป็นไปไม่ได้หรอก… ไม่ว่าจะยังไงก็เป็นไปไม่ได้…

คิโยชิตระหนักได้ดีถึงเรื่องนี้ ขนาดNASAยังไม่สามารถทำโครงการลงจอดบนดวงอาทิตย์ แล้วอย่างเขาจะเขาไปอยู่ในใจของคนที่สว่างจ้าเหมือนพระอาทิตย์อย่างฮิวงะได้อย่างไร ถึงแม้จะได้สัมผัสกับความอบอุ่นของดวงอาทิตย์อยู่ทุกวัน แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจของเขาก็ต้องทนหนาวเหน็บอยู่กับความหวังลมๆแล้งๆที่ไม่มีวันเป็นไปได้…

ก็เพราะฮิวงะน่ะ…ชอบอิซึกินี่นา…

เพราะว่าฮิวงะชอบอิซึกิ เขาถึงได้รู้สึกหนาวเหน็บอยู่อย่างนี้ ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลาแท้ๆ แต่ใจของฮิวงะกลับมีแต่อิซึกิตลอดเวลา..

หนาวเหลือเกิน…

หนาว…

คิโยชิฝืนยิ้มเศร้าๆปลอบใจตัวเอง โดยที่ไม่รู้ตัวแม้แต่นิดว่ามีนัยน์ตาคมคู่หนึ่งกำลังแอบมองตนอยู่ ทุกอากัปกิริยาที่แสดง ทุกหน่วยอารมณ์ที่สื่อผ่านใบหน้า ดวงตา ริมฝีปาก…

ความรู้สึกที่ไม่ต่างอะไรไปจากอิซึกิในตอนนี้…

น่าแปลกนัก…

ทั้งๆที่ต้นไม้ใหญ่ไม่มีวันเคลื่อนที่ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา อิซึกิกลับพบว่าต้นไม้ไม่ได้อยู่กับเขาเลย เขายืนอยู่ในเงาของร่มไม้มาโดยตลอด แต่เขาไม่ได้ยืนอยู่ใต้ร่มไม้สีเขียวขจี ราวกับต้นไม้นั้นยืดเงามาบังแสงให้เขาเพียงอย่างเดียว…

ไม่เคยได้รับรู้ถึงความสดชื่นและความมีชีวิตชีวาที่แผ่ออกมา

สัมผัสได้เพียงแต่ความว่างเปล่าและความเจ็บปวดในหัวใจของตนเอง…

นั่นก็เพราะว่าคิโยชิน่ะ…ชอบฮิวงะ…

ทำไมคนที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ถึงเป็นฮิวงะ ทำไมถึงไม่ใช่เขา…

อยากจะเล่นมุกตอนนี้ให้ตัวเองขำ แต่ตอนนี้สมองของเขาตื้อตันเหลือเกิน…

“เสร็จแล้วล่ะ”

ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดเพราะสมาขิกทีมเซย์รินทุกคนล้วนจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆของอิซึกิวางมือจากอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วพากันแยกย้ายกลับบ้านไปตามปกติ คิโยชิได้สติก่อนเป็นคนแรกจึงสะกิดฮิวงะเบาๆแล้วเรียกชื่ออิซึกิ อิซึกิรีบเก็บของแล้วจึงเดินตามฮิวงะและคิโยชิที่เดินออกมารอข้างนอกห้องอยู่ก่อนแล้ว

“เอ้า กลับกันเถอะนะ”

“ฮื่อ”

เสียงฝีเท้าของสามสหายค่อยๆเบาลงเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือเพียงแต่ความเงียบ และความเจ็บปวดของความรักที่ไม่มีวันเป็นจริงได้

คิโยชิ ฮิวงะ และอิซึกิ ภายใต้หน้ากากที่ปกปิดความเจ็บปวด พวกเขายังคงทำตัวไปตามประสาเพื่อนรักเยี่ยงปกติ ถึงแม้จะอยู่ใกล้กันแค่ไหน แต่ความจริงแล้ว…ความรู้สึกของพวกเขา…ช่างห่างไกลกันเหลือเกิน…

……….

จบไปแบบงงๆนะคะฟฟฟฟฟ เป็นฟิคที่ได้ไอเดียมาจากวิชาโลกและดาราศาสตร์ค่ะ.____. ช่วงที่คิดได้เป็นช่วงที่กำลังอยู่ในมรสุมแกทแพทแต่ที่โรงเรียนก็ดันสอบย่อยวิทย์ค่ะ ก็เลยต้องวางหนังสือแล้วมานั่งอ่านแทน แล้วพออ่านๆไปเรื่อยๆก็เริ่มเกิดจินตนาการฟุ้งซ่านค่ะ แล้วก็แตกแขนงมาเรื่อยๆจนกลายเป็นฟิค…ไม่สิ อาจจะไม่ใช่ฟิค เหมือนกับเป็นการนำเสนอแง่มุมความเจ็บปวดของแต่ละคนมากกว่า ทำไมมันช่างเวิ่นเว้อขนาดนี้ฟฟฟฟฟฟ

ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับ..เอ่อ เรื่องเวิ่นเว้อในช่วงแกทแพทที่ดองเค็มมาเขียนช่วงหลังกีฬาสีนะคะ:)

Advertisements

3 thoughts on “KnB FanFiction [ Kiyoshi Teppei , Hyuuga Junpei & Izuki Shun] “ใกล้แค่ไหนก็คือไกล”

  1. เจ็บตับเจ็บไตจังค่ะฟฟฟฟฟฟฟ โอยยยยย ถึงจะอ่านไปเจ็บไปแต่ก็นั่นแหละค่ะสนุกดี เพราะงั้นก็เลยชอบแบบสา——– #เปล่านะใครบอกชอบ3P #ไม่มีจริงๆ #… ปล.ตอนนี้กำลังนึกภาพพี่อิซึกิชอบพี่คิโยชิจริงจัง ฟฟฟฟฟฟฟ ฟิคสนุกค่ะ ขอบคุณที่เขียนมาให้ก

  2. แงงงงงงงง กำลังเม้นท์พอมีคนโทรเข้ามันตัดส่งเม้นท์ไปเลย ขอต่ออีกนิดนะคะ *ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านกันนะคะ* ฟฟฟฟฟฟ ต้องขอโทษจริงๆค่ะ

    • แงงงขอบคุณนะคะบีซังงงง;////; รู้สึกดีใจมากเลยค่ะฟฟฟฟอุตส่าห์มาคอมเมนต์ด้วยยยยฟฟฟฟฟฟฟ ดีใจที่ชอบนะคะะะะะ นี่เขียนไปก็กุมตับไปค่ะฟฟฟฟฟ บ้าจริงงงงง รู้สึกเหมือนเข้าสู่โลกใหม่ยังไงก็ไม่รู้ฟฟฟฟฟฟ ยังไงก็ขอบคุณมากๆสำหรับคอมเนต์นะคะะ/////// ❤️

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s