KnB FanFiction [ Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei ] ‘LOVE’

*ฟิคเก่าย้ายจากDek-Dค่ะ

KnB FanFiction

Kiyoshi Teppei X Hyuuga Junpei

‘LOVE’

……

วันนี้ก็ยังคงเป็นหนึ่งวันธรรมดาๆสำหรับฮิวงะ จุนเปย์ นักเรียนปี2 กัปตันชมรมบาสเก็ตบอลเซย์รินที่ใช้ชีวิตเยี่ยงนักเรียนม.ปลายทั่วไป ผลการเรียนอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างดี เวลาว่างส่วนใหญ่ก็อุทิศให้กับกิจกรรมชมรม ไม่ต่างจากนักเรียนคนอื่นๆ

และแม้แต่เรื่องรักๆในวัยเรียนก็ยังธรรมดาได้อย่างน่าอัศจรรย์…

ไม่ใช่ความรักที่พระ-นางฐานะแตกต่างกัน ไม่ใช่ความรักของคนที่อยู่ไกลกันแต่กลับโคจรมาใกล้เพราะพรหมลิขิต แต่เป็นความรักแบบธรรมดาที่หาได้ทั่วไป…

‘…รักที่เกิดจากความใกล้ชิดและความเชื่อใจ…’

เสียงลูกบาสตกกระทบพื้นดังก้องไปทั่วโรงยิมของโรงเรียนมัธยมปลายเซย์ริน เหล่าสมาชิกชมรมบาสเก็ตบอลต่างมีสมาธิอยู่กับเกมส์ โดยมีเด็กสาวคนเดียวในชมรมยืนมองการฝึกซ้อมอยู่เงียบๆ ข้างๆกันนั้นมีนักเรียนชายสวมแว่นยืนกอดอกทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่…

ใช่ ทุกคนยกเว้นกัปตันทีมเซย์รินกำลังเล่นบาสกันอย่างสนุกสนาน…

“ให้ตายสิ! ทำไมฉันถึงลงไปเล่นกับพวกมันไม่ได้ล่ะฟะ ริโกะ!?”

“แล้วใครใช้ให้นายทำแว่นหายกันล่ะยะ!!! พอไม่มีแว่นปุ๊บส่งบอลก็พลาด ชู้ตก็ไม่ลง ทีมเสียกระบวนหมด!!!”

“นะ หนวกหูเฟ้ย!! ยังไม่หายซะหน่อย แค่ลืมเฉยๆว่าวางไว้ที่ไหน!!” ฮิวงะสวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้แม้ว่าจะมองไม่เห็นลู่ทางที่จะชนะก็ตาม

“ไม่เอาน่า ฮิวงะ อย่าอารมณ์เสียไปเลยนะ”

จู่ๆร่างสูงใหญ่ของผู้เล่นเบอร์7ก็เดินเข้ามาตบไหล่ของกัปตันเซย์รินอย่างคุ้นเคย เหงื่อที่ชโลมไปทั่วร่างของอีกฝ่ายทำให้ฮิวงะ จุนเปย์เลิกสนใจที่จะดังทุรังเถียงกับโค้ชสาวแล้วส่งผ้าขนหนูให้อีกฝ่าย

“เอ้า! รับไปสิคิโยชิ”

“อื้ม! ขอบคุณนะ” คิโยชิ เทปเปย์ยิ้มร่าขณะรับผ้าขนหนูมาจากร่างเล็กกว่าที่ไม่ใส่แว่นดังเช่นปกติ โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาเกือบสิบคู่คอยจ้องมองพวกเขาอยู่…ซึ่งเจ้าของสายตาเหล่านั้นก็คงหนีไม่พ้นสมาชิกในทีมรวมทั้งโค้ชริโกะเองด้วย

“พวกรุ่นพี่ยังสนิทกันดีเหมือนเดิมเลยนะครับ” คุโรโกะ เท็ตสึยะ หนุ่มน้อยม.ปลายผู้จืดจางที่สุดในทีม(และในเรื่อง)เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มๆสุภาพเรียบร้อย ขัดกับน้ำเสียงร้อนรนระคนตกใจของกัปตันไร้แว่นที่ดังขึ้นแทบจะในทันที

“คุโรโกะ?! นี่นายอยู่ตรงนี้ด้วยเรอะ!!!”

“อยู่มาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ…ครับ!” คากามิ ไทกะ เด็กหนุ่มร่างใหญ่ผมสีเพลิงผู้เป็นเพื่อนสนิทกล่าวเสริม ตามมาด้วยอิสึกิ ชุน เด็กหนุ่มปี2ผมดำ เจ้าของฉายา’eagle eyes’ที่เดินมาตบบ่าเพื่อนสนิทเป็นเชิงปลอบแล้วเล่นมุขหน้าตายใส่

“แว่นตาหายน่ะไม่เป็นไร แต่ดูแลแว่นใจให้ดีๆด้วยล่ะ”

“แว่นใจอะไรของนายฟะ อิสึกิ!! นั่นมุขเรอะ..!”

“เอาน่า.. ฮิวงะ กลับกันดีกว่านะ” คิโยชิยิ้มร่าพลางโอบไหล่ร่างสูง(น้อยกว่าตน)อย่างสนิทสนม ฮิวงะได้แต่เหลือบมองแขนของร่างใหญ่อย่างเคืองๆแต่ก็ยอมยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายโอบ

“ให้เวลาเปลี่ยนเสื้อ5นาที! เกิน5นาทีฉันไม่รอ!”

สิ้นเสียงกัปตัยเซย์ริน สมาชิกทุกคนในทีมก็เห็นเซ็นเตอร์ร่างยักษ์รับคำอย่างลนลานแล้วรีบวิ่งเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อ ฮิวงะกระตุกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหันไปพูดกับสมาชิกในทีมที่เหลือ

“พวกนายเองก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ จะได้กลับกันซะที ความจริงฉันแกล้งไอ้คิโยชิมัน พวกนายจะเปลี่ยนกันกี่นาทีก็ได้แต่ขอให้เร็วๆหน่อย เดี๋ยวฉันรอ”

“วันนี้ผมกับคากามิคุงขอแยกกลับนะครับ กัปตัน” คุโรโกะเอ่ยขณะที่นั่งยองๆเล่นกับเบอร์2

“ทำไมล่ะ?” กัปตันเซย์รินถามงงๆ ขณะที่ลูกทีมคนอื่นเองก็เริ่มขอแยกกลับบ้าง

“วันนี้นายไม่ใส่แว่นน่ะฮิวงะ พวกเราจะกลับกับฮิวงะที่ใส่แว่นเท่านั้น เพราะงั้นกลับพร้อมกับคิโยชิไปเถอะ ฮิวงะที่ไม่ใส่แว่นน่ะยังไงก็เป็นได้แค่ฮิวงะเท่านั้น” อิสึกิพูดนิ่งๆ ขณะที่มิโตเบะพยักหน้าหงึกๆเป็นเชิงเห็นด้วย โคงาเนะร้อง’ใช่ๆ’แทรก

“ดะ เดี๋ยวเซ่! เหตุผลบ้าอะไรฟระ ก็แค่ไม่ใส่แว่น แล้วทำไม…?!!”

“กัปตันเซย์รินต้องมีแว่นครับ ถึงจะสมบูรณ์ สรุปก็คือพวกเราไม่กลับพร้อมกัปตันที่ไม่มีแว่นหรอกนะครับ” คุโรโกะเอ่ยนิ่งๆ มีเหล่าบรรดาปีหนึ่งในทีมพยักหน้าสนับสนุน

“เดี๋ยวสิ! ทำไมถึงกลายเป็นว่า ‘ไม่ใส่แว่น’ = ‘ไม่กลับด้วย’ไปซะงั้นละเฮ้ย!! ตรรกะบ้าบออะไรฟะเนี่ย!”

“หนวกหูย่ะ!! ตาคนไร้แว่นอย่างนายน่ะกลับพร้อมกับเท็ปเปย์ไปเลยนะ! อ้าว นั่นไงออกมาพอดี” สิ้นเสียงริโกะ สมาชิกทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองผู้เล่นเบอร์7ในชุดนักเรียนที่เดินยิ้มร่าออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ ในมือใหญ่ถือกระเป๋าเรียนออกมาด้วยสองใบ

“กลับกันเถอะฮิวงะ ฉันเอากระเป๋าออกมาให้นายแล้วด้วย ตอนอยู่ในห้องได้ยินแล้วล่ะว่าพวกนายจะแยกกลับ งั้นฉันกับฮิวงะกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้” คิโยชิกล่าวลาสมาชิกคนอื่นด้วยรอยยิ้มใจดี(แต่ตอนนี้น่าจะเป็นรอยยิ้มดีใจมากกว่าใจดี…)ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงฮิวงะออกจากโรงยิมไปในทันที

ฮิวงะที่ถูกจูง(ลาก)ออกไปได้แต่อ้าปากพะงาบๆหมายจะเถียง แต่พอเหลือบไปเห็นสมาชิกในทีมรวมทั้งโค้ชต่างโบกมือบ๊ายบายเขากันอย่างพร้อมเพรียงก็พูดอะไรไม่ออก

ไอ้กลับพร้อมกับคิโยชิน่ะเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก! แต่คาใจเรื่องแว่นตามากกว่า! แล้วนั่นอะไร ถึงจะมองเห็นไม่ชัดแต่ก็เห็นนะว่าเจ้าพวกนั้นโบกมือได้พร้อมมาก!! อะไรจะรังเกียจกัปตันไร้แว่นได้ขนาดนี้ฟะ!!

“นี่ คิโยชิ ฉันที่ไม่มีแว่นนี่มันแปลกมากเรอะ…”
กัปตันเซย์รินที่ไม่ได้ตระหนักเลยว่าทุกอย่างเป็นเพียงแผนการของใครคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ ฝ่ายคนถูกถามได้แต่ยิ้มบางๆแล้วตอบกลับไปว่า

“ฮิวงะก็คือฮิวงะ ถึงจะไม่ใส่แว่นแล้วเปลี่ยนไปย้อมผมสีส้มกับถือดาบเล่มใหญ่ๆไล่ฟันฮอxโล่ว ฉันก็ยังชอบฮิวงะอยู่นะ ชอบมากที่สุดเลยล่ะ”

“ไม่มีทางเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้นหรอกโว้ย! ละ แล้วเมื่อกี๊ที่บอกว่าชอบนี่คืออะไรฟระ! อย่าพูดให้ชวนเข้าใจผิดอย่างนั้นเซ่!”

คิโยชิเหลือบมองคนข้างๆแล้วยิ้มกว้าง ไม่รู้ฮิวงะจะรู้ตัวหรือเปล่านะว่าใบหน้าที่ไร้แว่นนั้นแดงก่ำไปทั้งหน้า เห็นแล้วน่ากด… เอ่ย น่าแกล้งเป็นที่สุด

“ยะ ยิ้มอะไรของแกฟะ?! น่าหมั่นไส้!!” ร่างเล็กกว่าเอาศอกกระทุ้งอีกฝ่ายแรงๆก่อนจะก้าวเดินฉับๆทิ้งอีกฝ่ายไว้เบื้องหลัง แต่มีหรือที่เซนเตอร์ร่างยักษ์จะยอมยืนอยู่เฉยๆ คิโยชิเร่งฝีเท้าให้ทันชู้ตติ้งการ์ดของทีม มือแกร่งคว้าข้อมือของกัปตันไร้แว่น พร้อมๆกับที่รอยยิ้มจริงใจสไตล์คิโยชิปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

“ไม่ได้พูดชวนให้เข้าใจผิดนะ ฉันชอบนายจริงๆนะ ทั้งชอบทั้งรักทั้งหลง…”

“?!!!!” คนที่จู่ๆก็ถูกเพื่อนรวมทีมสารภาพรักชะงักค้าง ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก ร่างที่สูงกว่า193เซนฯไม่รอช้า ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายยังแน่นิ่งอยู่เลื่อนใบหน้าของตนเข้าใกล้อีกฝ่าย

ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ… จนกระทั่งกลีบริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน…

ลิ้นร้อนค่อยๆสอดเข้าไปในโพรงปากนุ่ม หนุ่มผมดำสะดุ้งกับการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะตั้งสติแล้วกระทืบเท้าคนฉวยโอกาสอย่างแรงจนอีกฝ่ายเผลอกัดลิ้นตัวเอง และเป็นฝ่ายผละออกไปในที่สุด

“..มันเจ็บนะ ฮิวงะ”

“กะ ก็กระทืบให้เจ็บไงเล่า! ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!! คิโยชิ!?!?”

“ก็จูบไง หรือว่าถ้านายไม่ชอบที่ปากเดี๋ยวฉันเปลี่ยนที่ก็ได้นะ ตรงซอกคอนายเป็นไง”

“ตรงไหนก็ไม่เอาเฟ้ย!!! เดี๋ยวปั๊ดต่อยเลยนี่!” ฮิวงะโวยวายเสียงดังพร้อมกับชูกำปั้นขู่อีกฝ่าย แต่คิโยชิกลับมองร่างเล็กกว่าอย่างนึกสนุก ไม่ได้เกรงกลัวคำขู่ของอีกฝ่ายเลยซักนิด

“ฉันรักนายนะฮิวงะ”

“ตะ แต่ฉันไม่ได้รักแกเฟ้ย!!”

“ฉันรักนายมากๆเลยนะ”

“กะ ก็บอกว่าฉันไม่ได้รักแก!!!”

“อยากทำอย่างอื่นกับนายด้วยนอกจากจูบ”

“เงียบไปเลยเฟ้ย!!”

“ไม่เงียบหรอก จนกว่านายจะยอมรับความจริงว่านายก็รักฉัน” คิโยชิยิ้มระรื่น ฝ่ายฮิวงะที่ลนลานเพราะเขินก็ยังคงปากไม่ตรงกับใจ เถียงอีกฝ่ายต่อไปเรื่อยๆ

“อย่าคิดไปเองสิฟะ!! ใครจะไปชอบไอ้โง่อย่างแกได้เล่า!!!”

“ก็นายไง~ แล้วถ้ายังปากแข็งอยู่อย่างนี้ฉันก็จะพูดต่อไปเรื่อยๆนะ”

“ไอ้บ้า!!! ไปตายที่ไหนก็ไปเลยไป!!”

“ไม่เอาอะ อยากอยู่ข้างๆนายมากกว่า อยู่แล้วมีความสุขยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์อีก”

“ไอ้บ้าคิโยชิ!!!!฿&@@{#%^**$~~||+=={}#%€€$$>>฿&&!!!!!!!!!”

ท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยตัวปกคลุมเมืองทั้งเมือง แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องเริ่มดับลง มีเพียงแสงสีนวลจากเสาไฟข้างทางที่ยังคงมอบความสว่างไสวให้กลับตรอกซอกซอยต่างๆ เสียงบอกรักของใครคนหนึ่งดังขึ้นสลับกับเสียงโวยวายของใครอีกคนเป็นระยะๆ จนกระทั่งกัปตันทีมเซย์รินเริ่มหมดแรงจะเถียง ตรงกันข้ามกับเซนเตอร์ร่างใหญ่ใจดีที่ยิ่งพูดยิ่งคึก…

“กะ ก็ได้!! ฉันยอมแล้ว!! แต่นั่นก็เพื่อให้แกเงียบปากนะเฟ้ย!!! ฉันไม่ได้ชอบไม่ได้รักนายเลยซักนิด!!!” ในที่สุดฮิวงะก็ยอมยกธงขาวยอมแพ้ สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆอ้าปากพูดอย่างยากลำบาก

“ฉะ..ฉันรักนาย คิโยชิ..” ร่างสูง(น้อยกว่า180เซนฯ)งึมงำเบาๆพร้อมกับก้มหน้างุดคิโยชิยิ้มอ่อนโยนก่อนจะลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

“ฉันก็รักนายนะ ฮิวงะ”

“เฮอะ.. คิดว่าฉันจะเชื่อนาย100%รึไงกัน”

“…จะว่าไปฮิวงะยังไม่เก็ตมุขแว่นตาแว่นใจสินะ” จู่ๆคิโยชิก็พูดถึงมุขที่อิสึกิเล่นกับตนช่วงเย็น กัปตันเซย์รินเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาหมั่นไส้เหลือประมาณ

“จะอวดว่านายเข้าใจไอ้มุขนั่นว่างั้นเหอะ”

“ก็ฉันเป็นคนคิดเองนี่นา ก็ต้องเข้าใจอยู่แล้วสิ” ร่างสูงใหญ่เอ่ยยิ้มๆ ทำเอาฮิวงะถึงกับอ้าปากค้าง

“นะ… นี่แกเองเรอะ!!! เจ้าของมุขแป้กที่แท้จริงน่ะ!!!”

“นั่นไม่ใช่แค่มุขหรอกฮิวงะ มันมาจากความรู้สึกของฉันเชียวนะ” เจ้าของมุขยิ้มบางๆก่อนจะคุ้ยของบางอย่างในกระเป๋าแล้วบรรจงสวมให้อีกฝ่ายเบาๆ

“…นี่มันแว่นตาฉันนี่!!!! ฝีมือนายเองเรอะ?!!!” เจ้าของแว่นเริ่มโวยวายใส่เพื่อนร่วมทีมเสียงดัง เพราะหมอนี่ทำให้เขาอดเล่นบาส แถมยังมองเห็นไม่ชัดทั้งวันอีกต่างหาก!!! แถมยังทำให้เขาโทษตัวเองอยู่ได้ตั้งนานว่าไปวางลืมไว้ที่ไหน

“ทีนี้ก็ใส่แว่นตาเรียบร้อยแล้วนะ นายมองเห็นหน้าฉันชัดเจนแล้ว ส่วนแว่นใจ…” คิโยชิก้มหน้าลง ประทับจุมพิตลงบนแผ่นอกข้างซ้ายของฮิวงะ ทำเอาหนุ่มแว่นผมดำยืนแข็งเป็นหิน

“แว่นใจน่ะ… ใส่แล้วจะได้มองเห็นอะไรหลายๆอย่างด้วยหัวใจชัดเจนขึ้น หัวใจนายจะได้มองเห็นความรู้สึกของฉันที่มีต่อนายได้ชัดๆซะทีนะ ฮิวงะ”

“ถึงแม้ตอนนี้นายจะยังไม่เชื่อ แต่ฉันจะค่อยๆทำให้นายเชื่อเอง… ทั้งเชื่อในตัวฉัน แล้วก็เชื่อใจนายเองด้วย…. อย่าปฏิเสธใจตัวเองอีกเลยนะ ฮิวงะ”

“……….”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากฮิวงะ คิโยชิกลับมายืดตัวตรงเหมือนเดิม เซ็นเตอร์ร่างสูงใหญ่ยืนรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น จนในที่สุด กัปตันเซย์รินก็เริ่มขยับตัว ร่างสูง178เซนฯกอดอีกฝ่ายแน่น ซุกหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งของอีกฝ่าย

“…รักนายนะ คิโยชิ”

เสียงของฮิวงะเบาหวิว ถึงจะซุกหน้าเพื่อซ่อนหน้าแดงๆของตัวเองไว้แต่ก็ซ่อนหูที่เป็นสีแดงแจ๋ไว้ไม่มิด ฝ่ายถูกสารภาพรักได้แต่กอดตอบอีกฝ่ายแน่นแล้วยิ้มกว้าง

ท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยตัวปกคลุม มีเพียงแสงไฟและแสงจันทร์เท่านั้นที่ยังทำหน้าที่ให้ความสว่างในค่ำคืนที่เงียบสงัด เด็กหนุ่มม.ปลายสองคนที่เพิ่งสารภาพรักกันไปเดินจับมือกันแน่น คนหนึ่งยิ้มหน้าระรื่น อีกคนหน้าแดงแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ถึงแม้ว่าจะแสดงออกในท่าทีที่แตกต่างกัน แต่กลับทั้งคู่กลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง ที่เปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจของทั้งคู่…

‘รัก..’

……………………

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s