KnB FanFiction [ Hyuuga Junpei x Aida Riko ] ‘Twinkle Twinkle Little Star’

KnB FanFiction

Hyuuga Junpei x Aida Riko

‘Twinkle Twinkle Little Star’

……….

ท่ามกลางความมืดของผืนฟ้ายามรามตรี ดวงดาวน้อยใหญ่ส่องประกายระยับระยับตัดกับท้องนภาสีดำนั้น เด็กหนุ่มและเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายเซย์รินเดินคุยกันอย่างออกรสออกชาติ สายลมอ่อนพัดผ่านแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนๆของสาวน้อยเรือนผมสีน้ำตาลฟุ้งกระจายไปทั่วถนนที่เงียบสงบเกินกว่าจะเป็นค่ำคืนวันคริสต์มาส คงเป็นเพราะแถวนี้เป็นแถวบ้านคน และเรียกได้ว่าเป็นเวลาที่ดึกพอควร หลายๆบ้านคงปิดไฟนอนกันหมดแล้ว

“อร่อยจังเลยน้าา อาหารฝีมือมิโตเบะคุงเนี่ย เป็นงานเลี้ยงคริสต์มาสที่อิ่มดีจริงๆ” เด็กสาวว่าพลางย้อนนึกถึงปาร์ตี้คริสต์มาสของชมรมที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่

“นั่นสินะ ดีกว่าฝีมือเธออี— โอ๊ย! ยัยบ้า! ทำอะไรของเธอฟะเนี่ย?!!”

ไอดะ ริโกะพ่นเสียง’ฮึ’เบาๆหลังจากที่ใช้มือเรียวฟาดเผียะไปยังต้นแขนของกัปตันเซย์รินผู้ถูกชาวโลกตัดสินว่าเป็นผู้ชายที่ไม่มีความละเอียดอ่อนเอาซะเลย

“ก็พูดความจริง..โอ๊ย! อย่าหยิกกก!”

“อีกหน่อยฉันต้องทำอร่อยกว่าแน่ ถึงเวลานั้นจะไม่แบ่งให้นายกินด้วย”

“เออๆ รู้แล้วน่า” ฮิวงะ จุนเปย์ลูบแขนที่ถูกทำร้ายด้วยใบหน้าเหยเก ริโกะหลุดขำเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มบทสนทนาใหม่

“วันนี้ดาวสวยจังนะ ฮิวงะคุง”

“จะวันไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เรอะ” ฮิวงะตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนัก ริโกะเลยฟาดเขาแรงๆอีกที

“เออๆ สวยก็สวย”

“ฉันใช่มั้ย”

“ดาว”

“ไป-ตาย-ซะ” ริโกะหันไปยิ้มหวานให้กัปตันทีม ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าชวนขนลุกเป็นอย่างยิ่ง

‘ก็ใครจะไปกล้าชมตรงๆล่ะฟะ…’ ฮิวงะพึมพำในใจเงียบๆ ก่อนจะเงยหน้ามองดวงดาวที่พร่างพราวตัดกับความมืด มันก็สวยจริงๆนั่นล่ะนะ แต่ก็ไม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจอะไรมากขนาดนั้นเสียหน่อย..

“Twinkle, twinkle, little star,
How I wonder what you are.”

เธอยังน่าสนใจกว่าซะอีก…

ฮิวงะเหลือบมองคนข้างตัวที่เริ่มร้องเพลงกล่อมเด็กชื่อดังด้วยสายตาที่ปนเปไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เห็นดาวบนท้องฟ้าบ่อยจนรู้สึกเบื่อ แต่เห็นหน้าไอดะ ริโกะทุกวันตั้งแต่สมัยก่อนกลับไม่ยักรู้สึกเบื่อ โลกนี้ก็ประหลาดดีเหมือนกัน…

โลกประหลาดหรือหัวใจของเขาเองนะที่ประหลาด…

“Up above the world so high,
Like a diamond in the sky.”

ฮิวงะฟังอีกฝ่ายร้องเพลงเงียบๆขณะที่ก้าวขาเดิน

จะมัวแต่ชื่นชมดวงดาวบนท้องฟ้าไปทำไม ในเมื่อคนข้างๆน่ะ สวยกว่าดาวบนท้องฟ้าอีกไม่ใช่เหรอ แต่จะให้พูดออกมาตรงๆก็ใช่ที่ เขาไม่ใช่คิโยชิซักหน่อยที่จะพูดเรื่องแบบนี้ออกมาง่ายๆ…

มันเขินนะเฟ้ย…!

แต่ก็…

“สวย”

“ดาวเหรอ?”

“…….” ฮิวงะเงียบไปนาน ริโกะจึงเลิกสนใจแล้วหันไปร้องเพลงต่อ ฮิวงะเหลือบมองไปทางอื่น สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเรียกชื่ออีกคนเบาๆ ชื่อที่ไม่ได้เรียกมานานแสนนาน ชื่อที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด เพราะความรู้สึกขณะที่เรียกชื่อนั้นในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปจากสมัยก่อน

“ริโกะ”

“เฮะ? อะไร ว่าไงเหรอ”

“…..เปล่า”

“อะไรของนายเนี่ย เสียอารมณ์จริงๆ” ริโกะตบต้นแขนของอีกคนป้าบใหญ่ก่อนจะฮัมเพลงต่อ โดยไม่ได้นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้เลย

‘สวย’

‘ดาวเหรอ?’

‘ริโกะ’

“Twinkle, twinkle, little star,
How I wonder what you are.

When the blazing sun is gone,
When there’s nothing he shines upon,

Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, through the night.”

พอร้องถึงท่อนนี้โค้ชสาวก็หยุดร้องรวมถึงหยุดเดิน เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลหันมาเริ่มต้นบทสนทนาใหม่กับกัปตันเซย์ริน

“ดาวพวกเนี้ย…ความจริงแล้วก็มองพวกเราอยู่ตลอดเลยสินะ”

‘ฉันเองก็…มองเธออยู่ตลอดเหมือนกัน’ ฮิวงะงึมงำในใจ รู้สึกล้มเหลวแปลกๆเมื่อริโกะให้ความสำคัญกับหมู่ดาวมากกว่าคนที่เดินอยู่ข้างๆอย่างเขา

“ช่างจินตนาการเหลือเกินนะเธอ ดาวมันไม่มีชีวิตซะหน่อย

‘มีแต่ดาวที่มีชีวิตและเปล่งประกายงดงามในใจฉัน…ดาวอย่างเธอนั่นแหละ…’

“ฮิวงะคุงเนี่ย…เป็นผู้ชายที่ห่วยแตกที่สุดในโลกเลย”

“ไหงงั้นล่ะเฮ้ย?!”

ริโกะไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายแล้วหันไปฮัมเพลงต่ออย่างร่าเริง

“Twinkle, twinkle, little star,
How I wonder what you are.

Then the traveller in the dark,
Thanks you for your tiny spark,

He could not see which way to go,
If you did not twinkle so.”

สายลมอ่อนๆพัดผ่านกายของคนทั้งสอง เสียงเพลงเงียบลงแล้ว ทว่า เสียงหัวใจของฮิวงะยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ภาพของโค้ชเซย์รินที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าแล้วยิ้มกว้างนั้นงดงามราวกับภาพวาดฝีมือจิตรกรชื่อดังก้องโลก

“ดาวน่ะมีเยอะนะ” จู่ๆกัปตันเซย์รินก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ริโกะเอียงคอมองอีกคนอย่างนึกสงสัย

“แล้วมันทำไมเหรอ ฮิวงะคุง” โค้ชสาวถาม

“ถามดาวเอาเองสิ แต่มันก็คงไม่รู้หรอก” ฮิวงะยักคิ้วกวนๆก่อนจะเริ่มออกเดินอีกครั้ง เสียงโวยวายของริโกะดังขึ้นทันที ต่อจากนั้นเสียงฟาดฝ่ามือลงบนผิวหนังของมนุษย์ดังขึ้นเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ตามด้วยเสียงร้องโอดโอยโวยวายของกัปตันทีม

‘ดาวน่ะเยอะ…แต่คงเยอะไม่เท่าความรักที่ฉันมีให้เธอหรอก

ดาวคงตอบอะไรเธอไม่ได้ มีแต่หัวใจของฉันเนี่ยแหละที่ตอบเธอได้…’

……………..

จบแบบงงๆก๊ากกก555555 เป็นฟิคมี่เขียนขึ้นช่วงคริสต์มาสค่ะ แต่ไม่ได้เกี่ยวกับคริสต์มาสเลยยย เอาจริงๆแนวคิดก็มาจากดาวบนต้นคริสต์มาสนั่นแหละว่าอยากบองเขียนอะไรดาวๆ(?) + ช่วงนี้ติดอนิเมะดนตรีด้วยค่า มีฉากนึงในเรื่องshigatsu wa kimi no usoที่พระ-นางเดินกลับบ้านแล้วดูดาวด้วยกัน นางเอกร้องเพลงนี้แล้วพระเอกก็ร้องด้วย เป็นฉากที่มุ้งมิ้งมากฮือออ;/////; ช่วงนี้คิดพล็อตได้เยอะมากแต่เขียนไม่ออก ภาษาอาจจะดูห้วนๆหน่อยนะคะ คงเพราะมีหลายๆเรื่องเกิดขึ้นนั่นแหละ|||Orz

ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ❤️

แล้วก็เมอรี่คริสต์มาสค่า❤️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s