LH FanFiction [ William x Shiroe ] ‘Inspiration’

LH FanFiction

William x Shiroe

‘Inspiration’

……….

หมายเหตุ: ควรดูSS2ตอนที่9และ10มาก่อนนะคะ

……….

นานแค่ไหนแล้วที่ผมเอาแต่ยืนเหม่อมองโลกจากมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ท่ามกลางฝนดาวตกความทรงจำที่โปรยปรายไปทั่ว

ม้านั่งตัวเดิมๆ และตัวผมที่ยังเหมือนกับในสมัยก่อน…

ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ทั้งสถานที่ต่างๆในความทรงจำ ม้านั่งคู่ใจ และตัวผมที่ยังคงหนีห่างจากผู้คน ตัดสินใจทำอะไรด้วยตัวคนเดียว

ผม…ควรจะเปิดใจมากกว่านี้สินะ..

“ชิโรเอะ”

ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เสียงคุ้นเคยของชายหนุ่มผมยาวเผ่าเอล์ฟอย่างวิลเลียมดังขึ้น นั่นสินะ จะว่าไปเขาเองก็เป็นคนที่ตายก่อนหน้าผมนิดหน่อยเองนี่นา ได้มาเจอกันในที่แบบนี้ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

“วิลเลียมซัง” ผมพยักหน้าเป็นเชิงทักทาย เขาหยุดยืนข้างๆผม ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวติดกระดุมกับกางเกงสีดำที่ถูกคลุมด้วยโค้ทสีเขียว ผมกระพริบตากับภาพลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคยของอีกฝ่ายอยู่ซักพักก่อนจะหันไปสนใจกระแสความทรงจำต่อ

“พอตายแบบนี้แล้วได้เรียนรู้อะไรขึ้นบ้างรึยังล่ะ” วิลเลียมถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ครับ ถึงจะต้องสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป แต่ถ้าแลกกับสิ่งที่ได้เรียนรู้วันนี้ละก็..ถือว่าคุ้มค่ามาก”

วิลเลียมยิ้มบางๆเมื่อผมพูดจบ

“ฉันเองก็คิดอะไรได้เยอะแยะเหมือนกัน”

“ดีจังเลยนะครับ”

“นั่นสินะ…”

ผมกับเขาต่างคนต่างนิ่งเงียบ ผมรู้สึกเหมือนกับว่าถูกจ้องมองอยู่จึงหันกลับมามองด้านข้างของตัวเอง จะว่าไงดีล่ะ ถูกจ้องอยู่จริงๆด้วย…

“เอ่อ…มีอะไรรึเปล่าครับ วิลเลียมซัง”

“ก็แค่คิดว่า…คนอย่างนายนี่มันลึกลับจริงๆ”

ผมกระพริบตาปริบๆพลางฟังเขาพูดต่อไป

“ฉันไม่เคยเข้าใจความคิดของนายเลย ไม่เคยเข้าใจการกระทำ ไม่เคยเข้าใจอะไรซักอย่าง”

“….”

“แต่ฉันกลับเชื่อใจนาย กลับมองว่านายเป็นคนที่ต้องเอื้อมให้ถึง ต้องไขว่คว้ามาให้ได้….”

“….” ผมยังคงเงียบ รอให้อีกฝ่ายขยายความคำพูดของตัวเองให้จบก่อน

“นายกล้าทำในสิ่งที่มันไม่มีทางสำเร็จ นายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ นาย… นายเป็นทั้งความฝันและแรงบันดาลใจของฉัน ฉันอยากเป็นอย่างนาย”

“วิลเลียมซัง ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ยอดเยี่ยมอะไรขนาดนั้—-”

“เลิกถ่อมตัวได้แล้ว! ทั้งๆที่นายเจ๋งมากแท้ๆ แต่กลับพยายามทำตัวเองให้ไม่โดดเด่น แถมตอนนี้ยังพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวอีก!! เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงไม่เคยเข้าใจนาย!!”

“…..” ผมตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายคว้าข้อมือผมแล้วกระชากให้เผชิญหน้ากัน ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในอก ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ไม่ว่าเวทฮีลหรือโพชั่นที่ไหนก็ไม่สามารถเยียวยาได้ ความรู้สึกสำนึกผิดต่อการเมินเฉยความอ่อนโยนของผู้อื่นไหลทะลักเข้ามาจนผมไม่อาจเก็บใันไว้ได้อีกต่อไป

“ผม…ขี้ขลาดกว่าที่คุณคิดนะครับ”

ผมเงยหน้าขึ้นพยายามบังคับตัวเองให้สบตาแล้วพูดโต้ตอบเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น น้ำตาของผมไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างอย่างควบคุมไม่ได้

“ผมคงอยู่คนเดียวนานไปหน่อย ก็เลยทำตัวงี่เง่า ไม่กล้าเปิดใจกับคนอื่น… ขอโทษนะครับ”

“ชิโรเอะ…” เจ้าของกิลด์ซิลเวอร์ซอร์ดพึมพำชื่อของผมเบาๆ ผมส่ายหน้าแล้วยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตา วิลเลียมมองผมอยู่ซักพักก่อนจะคว้าร่างผมเข้าไปกอด ผมลังเลเล็กน้อย ซักพักนึงจึงตัดสินใจปล่อยตัวตามสบายอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ฉันรักนาย”

จู่ๆวิลเลียมก็พูดออกมาอย่างนั้น ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าเขารัดตัวผมแน่นขึ้น อึดอัด แต่ก็รู้สึกดี

“นายบอกว่านายจะเปิดใจใช่มั้ย”

“ครับ และผมก็ควรเชื่อใจทุกคนให้มากกว่านี้ด้วย…”

“งั้นก่อนอื่นนายช่วยเปิดใจรับรักฉันได้มั้ย ช่วยเชื่อใจในความรักของฉันได้มั้ย”

ผมเงยหน้ามองวิลเลียม ใบหน้าจริงจังของเขาทำให้จังหวะหัวใจของผมผิดเพี้ยนไปอย่างน่าประหลาด มันกำลังเต้นเร็วขึ้น…

ผมรู้สึกว่าตัวเองอาจจะกำลังหน้าแดงอยู่ก็ได้..

“กะ ก็ได้ครับ”

แล้วนี่ผมจะเสียงสั่นไปทำไม….

ผมเคยผิดหวังครั้งนึงตอนที่วิลเลียมหันหลังออกจากสภาโต๊ะกลมไปแบบไม่มีวันหวนกลับ จากนั้นผมจึงพยายามลืมชื่อเขาไป แต่พอมีเวลาที่ไม่สบายใจ ผมกลับยกเรื่องเงินและเรื่องRAID Bossเป็นข้ออ้างเพื่อเดินทางมาขอความช่วยเหลือจากเขา

ผมไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่นักว่าทำไมจึงทำเช่นนั้น เขาอาจจะมองว่าผมกล้าเผชิญหน้ากับปัญหา แต่ความจริงแล้วเขาเองก็กล้าหาญเช่นกัน กล้าในการเปิดใจกับผู้อื่น ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ผมกลัว… กล้าที่จะแสดงเจตจำนงค์ของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา บางทีผมอาจจะกำลังอิจฉาเขาอยู่ล่ะมั้ง…

ผมเองก็คิดว่าเขาเป็นคนที่น่าชื่นชม แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับชัดเจนขึ้นในตอนที่เราลงดันเจี้ยนด้วยกัน ผมกับเขาพูดคุยกันมากขึ้น ปรึกษาแผนการกันบ่อย จนสนิทกันไปแบบไม่รู้ตัว ยิ่งรู้จักตัวตนที่ทำเพื่อเพื่อนพ้อง ยิ่งเห็นความกล้าหาญในแบบของเขา ผมรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่สุดยอดมาก และทุกการต่อสู้ นอกจากการสนับสนุน การประเมินศัตรู การวางแผนการรบ ผมยังคอยแอบมองเขาอีกด้วย

“ขอบคุณนะ” วิลเลียมยิ้มให้ผม ความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของผม

“…..รักครับ” ผมพึมพำค่อยๆ ได้ยินเสียงวิลเลียมหัวเราะเสียงดังก่อนที่เขาจะเชยคางผมขึ้นแล้วประทับริมฝีปากลงไป ผมยืนแข็งเป็นหิน เขาจูบผม วิลเลียมคนนั้นกำลังจูบผม?!

“ฉันคงต้องไปแล้ว” วิลเลียมถอนจูบออกแล้วยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ ผมยังคงนิ่งค้าง มองวิลเลียมที่สลายกลายเป็นแสงสีขาว ผมยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตนเบาๆ

รู้สึก…มีความสุขจัง…

ผมปล่อยตัวเองอยู่กับเรื่องเมื่อครู่ซักพัก และพอเห็นร่างของอาคัตสึกิที่อยู่ไกลๆ ผมก็ทำจิตใจให้ว่างเปล่า ราวกับกำลังลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น…

เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียว ที่ผมจะไม่บอกใครละกัน

เพราะผมจะบอกวิลเลียมคนเดียว

บอกว่าผมรักเขา…

…………………

โฮกกกกกกกกจบแล้วววววพี่ชิโรเอะคะะะะฟฟหดเห้ๆ้ หลังจากที่พีคคู่นี้ไม่ไหวแล้วก็เลยต้องหาทางระบายออกมาค่ะ เอาจริงๆก็งงเหมือนกันว่าทำไมss2อิตาวิลเลียมถึงยอมช่วยเหลือพี่ชิโระ คือคาใจตรงนั้นมาก แต่พอดูตอนที่สิบเท่านั้นแหละอื้อหืออออออวิลเลียมทำไมหล่อออฟฟฟฟฟฟ แถมยังชื่นชมพี่ชิโระขนาดนั้นว้ากกก ต่อมจิ้นทำงานหนักมาก ถ้าเป็นความรู้สึกของวิลเลียมก็พอจะมโนได้ แต่ของพี่ชิโระนี่งานหนักค่ะว่าจะให้ชอบวิลเลียมตอนไหนดี จะเริ่มชอบในดันเจี้ยนมันก็ใช้เวลาน้อยเกินไป ก็เลยลงความเห็นกับตัวเองว่า งั้นก่อนหน้านี้พี่ชิโระก็ชื่นชมวิลเลียมอยู่แล้ว และคาดหวังในตัววิลเลียมสูงยิ่งกว่าใคร(มโนจริงๆฟฟฟ) ยิ่งพอลงดันฯด้วยกันก็spark ไรงี้ เพราะจะให้วิลเลียมแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียวก็สงสารรโฮรลลลลลฟฟฟฟฟฟ

ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ❤️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s