KnB FanFiction [ Hyuuga Junpei x Aida Riko ] ‘Twinkle Twinkle Little Star’

KnB FanFiction

Hyuuga Junpei x Aida Riko

‘Twinkle Twinkle Little Star’

……….

ท่ามกลางความมืดของผืนฟ้ายามรามตรี ดวงดาวน้อยใหญ่ส่องประกายระยับระยับตัดกับท้องนภาสีดำนั้น เด็กหนุ่มและเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายเซย์รินเดินคุยกันอย่างออกรสออกชาติ สายลมอ่อนพัดผ่านแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนๆของสาวน้อยเรือนผมสีน้ำตาลฟุ้งกระจายไปทั่วถนนที่เงียบสงบเกินกว่าจะเป็นค่ำคืนวันคริสต์มาส คงเป็นเพราะแถวนี้เป็นแถวบ้านคน และเรียกได้ว่าเป็นเวลาที่ดึกพอควร หลายๆบ้านคงปิดไฟนอนกันหมดแล้ว

“อร่อยจังเลยน้าา อาหารฝีมือมิโตเบะคุงเนี่ย เป็นงานเลี้ยงคริสต์มาสที่อิ่มดีจริงๆ” เด็กสาวว่าพลางย้อนนึกถึงปาร์ตี้คริสต์มาสของชมรมที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่

“นั่นสินะ ดีกว่าฝีมือเธออี— โอ๊ย! ยัยบ้า! ทำอะไรของเธอฟะเนี่ย?!!”

ไอดะ ริโกะพ่นเสียง’ฮึ’เบาๆหลังจากที่ใช้มือเรียวฟาดเผียะไปยังต้นแขนของกัปตันเซย์รินผู้ถูกชาวโลกตัดสินว่าเป็นผู้ชายที่ไม่มีความละเอียดอ่อนเอาซะเลย

“ก็พูดความจริง..โอ๊ย! อย่าหยิกกก!”

“อีกหน่อยฉันต้องทำอร่อยกว่าแน่ ถึงเวลานั้นจะไม่แบ่งให้นายกินด้วย”

“เออๆ รู้แล้วน่า” ฮิวงะ จุนเปย์ลูบแขนที่ถูกทำร้ายด้วยใบหน้าเหยเก ริโกะหลุดขำเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มบทสนทนาใหม่

“วันนี้ดาวสวยจังนะ ฮิวงะคุง”

“จะวันไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เรอะ” ฮิวงะตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนัก ริโกะเลยฟาดเขาแรงๆอีกที

“เออๆ สวยก็สวย”

“ฉันใช่มั้ย”

“ดาว”

“ไป-ตาย-ซะ” ริโกะหันไปยิ้มหวานให้กัปตันทีม ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าชวนขนลุกเป็นอย่างยิ่ง

‘ก็ใครจะไปกล้าชมตรงๆล่ะฟะ…’ ฮิวงะพึมพำในใจเงียบๆ ก่อนจะเงยหน้ามองดวงดาวที่พร่างพราวตัดกับความมืด มันก็สวยจริงๆนั่นล่ะนะ แต่ก็ไม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจอะไรมากขนาดนั้นเสียหน่อย..

“Twinkle, twinkle, little star,
How I wonder what you are.”

เธอยังน่าสนใจกว่าซะอีก…

ฮิวงะเหลือบมองคนข้างตัวที่เริ่มร้องเพลงกล่อมเด็กชื่อดังด้วยสายตาที่ปนเปไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เห็นดาวบนท้องฟ้าบ่อยจนรู้สึกเบื่อ แต่เห็นหน้าไอดะ ริโกะทุกวันตั้งแต่สมัยก่อนกลับไม่ยักรู้สึกเบื่อ โลกนี้ก็ประหลาดดีเหมือนกัน…

โลกประหลาดหรือหัวใจของเขาเองนะที่ประหลาด…

“Up above the world so high,
Like a diamond in the sky.”

ฮิวงะฟังอีกฝ่ายร้องเพลงเงียบๆขณะที่ก้าวขาเดิน

จะมัวแต่ชื่นชมดวงดาวบนท้องฟ้าไปทำไม ในเมื่อคนข้างๆน่ะ สวยกว่าดาวบนท้องฟ้าอีกไม่ใช่เหรอ แต่จะให้พูดออกมาตรงๆก็ใช่ที่ เขาไม่ใช่คิโยชิซักหน่อยที่จะพูดเรื่องแบบนี้ออกมาง่ายๆ…

มันเขินนะเฟ้ย…!

แต่ก็…

“สวย”

“ดาวเหรอ?”

“…….” ฮิวงะเงียบไปนาน ริโกะจึงเลิกสนใจแล้วหันไปร้องเพลงต่อ ฮิวงะเหลือบมองไปทางอื่น สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเรียกชื่ออีกคนเบาๆ ชื่อที่ไม่ได้เรียกมานานแสนนาน ชื่อที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด เพราะความรู้สึกขณะที่เรียกชื่อนั้นในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปจากสมัยก่อน

“ริโกะ”

“เฮะ? อะไร ว่าไงเหรอ”

“…..เปล่า”

“อะไรของนายเนี่ย เสียอารมณ์จริงๆ” ริโกะตบต้นแขนของอีกคนป้าบใหญ่ก่อนจะฮัมเพลงต่อ โดยไม่ได้นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้เลย

‘สวย’

‘ดาวเหรอ?’

‘ริโกะ’

“Twinkle, twinkle, little star,
How I wonder what you are.

When the blazing sun is gone,
When there’s nothing he shines upon,

Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, through the night.”

พอร้องถึงท่อนนี้โค้ชสาวก็หยุดร้องรวมถึงหยุดเดิน เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลหันมาเริ่มต้นบทสนทนาใหม่กับกัปตันเซย์ริน

“ดาวพวกเนี้ย…ความจริงแล้วก็มองพวกเราอยู่ตลอดเลยสินะ”

‘ฉันเองก็…มองเธออยู่ตลอดเหมือนกัน’ ฮิวงะงึมงำในใจ รู้สึกล้มเหลวแปลกๆเมื่อริโกะให้ความสำคัญกับหมู่ดาวมากกว่าคนที่เดินอยู่ข้างๆอย่างเขา

“ช่างจินตนาการเหลือเกินนะเธอ ดาวมันไม่มีชีวิตซะหน่อย

‘มีแต่ดาวที่มีชีวิตและเปล่งประกายงดงามในใจฉัน…ดาวอย่างเธอนั่นแหละ…’

“ฮิวงะคุงเนี่ย…เป็นผู้ชายที่ห่วยแตกที่สุดในโลกเลย”

“ไหงงั้นล่ะเฮ้ย?!”

ริโกะไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายแล้วหันไปฮัมเพลงต่ออย่างร่าเริง

“Twinkle, twinkle, little star,
How I wonder what you are.

Then the traveller in the dark,
Thanks you for your tiny spark,

He could not see which way to go,
If you did not twinkle so.”

สายลมอ่อนๆพัดผ่านกายของคนทั้งสอง เสียงเพลงเงียบลงแล้ว ทว่า เสียงหัวใจของฮิวงะยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ภาพของโค้ชเซย์รินที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าแล้วยิ้มกว้างนั้นงดงามราวกับภาพวาดฝีมือจิตรกรชื่อดังก้องโลก

“ดาวน่ะมีเยอะนะ” จู่ๆกัปตันเซย์รินก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ริโกะเอียงคอมองอีกคนอย่างนึกสงสัย

“แล้วมันทำไมเหรอ ฮิวงะคุง” โค้ชสาวถาม

“ถามดาวเอาเองสิ แต่มันก็คงไม่รู้หรอก” ฮิวงะยักคิ้วกวนๆก่อนจะเริ่มออกเดินอีกครั้ง เสียงโวยวายของริโกะดังขึ้นทันที ต่อจากนั้นเสียงฟาดฝ่ามือลงบนผิวหนังของมนุษย์ดังขึ้นเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ตามด้วยเสียงร้องโอดโอยโวยวายของกัปตันทีม

‘ดาวน่ะเยอะ…แต่คงเยอะไม่เท่าความรักที่ฉันมีให้เธอหรอก

ดาวคงตอบอะไรเธอไม่ได้ มีแต่หัวใจของฉันเนี่ยแหละที่ตอบเธอได้…’

……………..

จบแบบงงๆก๊ากกก555555 เป็นฟิคมี่เขียนขึ้นช่วงคริสต์มาสค่ะ แต่ไม่ได้เกี่ยวกับคริสต์มาสเลยยย เอาจริงๆแนวคิดก็มาจากดาวบนต้นคริสต์มาสนั่นแหละว่าอยากบองเขียนอะไรดาวๆ(?) + ช่วงนี้ติดอนิเมะดนตรีด้วยค่า มีฉากนึงในเรื่องshigatsu wa kimi no usoที่พระ-นางเดินกลับบ้านแล้วดูดาวด้วยกัน นางเอกร้องเพลงนี้แล้วพระเอกก็ร้องด้วย เป็นฉากที่มุ้งมิ้งมากฮือออ;/////; ช่วงนี้คิดพล็อตได้เยอะมากแต่เขียนไม่ออก ภาษาอาจจะดูห้วนๆหน่อยนะคะ คงเพราะมีหลายๆเรื่องเกิดขึ้นนั่นแหละ|||Orz

ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ❤️

แล้วก็เมอรี่คริสต์มาสค่า❤️

LH FanFiction [ William x Shiroe ] ‘Inspiration’

LH FanFiction

William x Shiroe

‘Inspiration’

……….

หมายเหตุ: ควรดูSS2ตอนที่9และ10มาก่อนนะคะ

……….

นานแค่ไหนแล้วที่ผมเอาแต่ยืนเหม่อมองโลกจากมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ท่ามกลางฝนดาวตกความทรงจำที่โปรยปรายไปทั่ว

ม้านั่งตัวเดิมๆ และตัวผมที่ยังเหมือนกับในสมัยก่อน…

ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ทั้งสถานที่ต่างๆในความทรงจำ ม้านั่งคู่ใจ และตัวผมที่ยังคงหนีห่างจากผู้คน ตัดสินใจทำอะไรด้วยตัวคนเดียว

ผม…ควรจะเปิดใจมากกว่านี้สินะ..

“ชิโรเอะ”

ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เสียงคุ้นเคยของชายหนุ่มผมยาวเผ่าเอล์ฟอย่างวิลเลียมดังขึ้น นั่นสินะ จะว่าไปเขาเองก็เป็นคนที่ตายก่อนหน้าผมนิดหน่อยเองนี่นา ได้มาเจอกันในที่แบบนี้ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

“วิลเลียมซัง” ผมพยักหน้าเป็นเชิงทักทาย เขาหยุดยืนข้างๆผม ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวติดกระดุมกับกางเกงสีดำที่ถูกคลุมด้วยโค้ทสีเขียว ผมกระพริบตากับภาพลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคยของอีกฝ่ายอยู่ซักพักก่อนจะหันไปสนใจกระแสความทรงจำต่อ

“พอตายแบบนี้แล้วได้เรียนรู้อะไรขึ้นบ้างรึยังล่ะ” วิลเลียมถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ครับ ถึงจะต้องสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป แต่ถ้าแลกกับสิ่งที่ได้เรียนรู้วันนี้ละก็..ถือว่าคุ้มค่ามาก”

วิลเลียมยิ้มบางๆเมื่อผมพูดจบ

“ฉันเองก็คิดอะไรได้เยอะแยะเหมือนกัน”

“ดีจังเลยนะครับ”

“นั่นสินะ…”

ผมกับเขาต่างคนต่างนิ่งเงียบ ผมรู้สึกเหมือนกับว่าถูกจ้องมองอยู่จึงหันกลับมามองด้านข้างของตัวเอง จะว่าไงดีล่ะ ถูกจ้องอยู่จริงๆด้วย…

“เอ่อ…มีอะไรรึเปล่าครับ วิลเลียมซัง”

“ก็แค่คิดว่า…คนอย่างนายนี่มันลึกลับจริงๆ”

ผมกระพริบตาปริบๆพลางฟังเขาพูดต่อไป

“ฉันไม่เคยเข้าใจความคิดของนายเลย ไม่เคยเข้าใจการกระทำ ไม่เคยเข้าใจอะไรซักอย่าง”

“….”

“แต่ฉันกลับเชื่อใจนาย กลับมองว่านายเป็นคนที่ต้องเอื้อมให้ถึง ต้องไขว่คว้ามาให้ได้….”

“….” ผมยังคงเงียบ รอให้อีกฝ่ายขยายความคำพูดของตัวเองให้จบก่อน

“นายกล้าทำในสิ่งที่มันไม่มีทางสำเร็จ นายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ นาย… นายเป็นทั้งความฝันและแรงบันดาลใจของฉัน ฉันอยากเป็นอย่างนาย”

“วิลเลียมซัง ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ยอดเยี่ยมอะไรขนาดนั้—-”

“เลิกถ่อมตัวได้แล้ว! ทั้งๆที่นายเจ๋งมากแท้ๆ แต่กลับพยายามทำตัวเองให้ไม่โดดเด่น แถมตอนนี้ยังพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวอีก!! เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงไม่เคยเข้าใจนาย!!”

“…..” ผมตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายคว้าข้อมือผมแล้วกระชากให้เผชิญหน้ากัน ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในอก ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ไม่ว่าเวทฮีลหรือโพชั่นที่ไหนก็ไม่สามารถเยียวยาได้ ความรู้สึกสำนึกผิดต่อการเมินเฉยความอ่อนโยนของผู้อื่นไหลทะลักเข้ามาจนผมไม่อาจเก็บใันไว้ได้อีกต่อไป

“ผม…ขี้ขลาดกว่าที่คุณคิดนะครับ”

ผมเงยหน้าขึ้นพยายามบังคับตัวเองให้สบตาแล้วพูดโต้ตอบเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น น้ำตาของผมไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างอย่างควบคุมไม่ได้

“ผมคงอยู่คนเดียวนานไปหน่อย ก็เลยทำตัวงี่เง่า ไม่กล้าเปิดใจกับคนอื่น… ขอโทษนะครับ”

“ชิโรเอะ…” เจ้าของกิลด์ซิลเวอร์ซอร์ดพึมพำชื่อของผมเบาๆ ผมส่ายหน้าแล้วยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตา วิลเลียมมองผมอยู่ซักพักก่อนจะคว้าร่างผมเข้าไปกอด ผมลังเลเล็กน้อย ซักพักนึงจึงตัดสินใจปล่อยตัวตามสบายอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ฉันรักนาย”

จู่ๆวิลเลียมก็พูดออกมาอย่างนั้น ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าเขารัดตัวผมแน่นขึ้น อึดอัด แต่ก็รู้สึกดี

“นายบอกว่านายจะเปิดใจใช่มั้ย”

“ครับ และผมก็ควรเชื่อใจทุกคนให้มากกว่านี้ด้วย…”

“งั้นก่อนอื่นนายช่วยเปิดใจรับรักฉันได้มั้ย ช่วยเชื่อใจในความรักของฉันได้มั้ย”

ผมเงยหน้ามองวิลเลียม ใบหน้าจริงจังของเขาทำให้จังหวะหัวใจของผมผิดเพี้ยนไปอย่างน่าประหลาด มันกำลังเต้นเร็วขึ้น…

ผมรู้สึกว่าตัวเองอาจจะกำลังหน้าแดงอยู่ก็ได้..

“กะ ก็ได้ครับ”

แล้วนี่ผมจะเสียงสั่นไปทำไม….

ผมเคยผิดหวังครั้งนึงตอนที่วิลเลียมหันหลังออกจากสภาโต๊ะกลมไปแบบไม่มีวันหวนกลับ จากนั้นผมจึงพยายามลืมชื่อเขาไป แต่พอมีเวลาที่ไม่สบายใจ ผมกลับยกเรื่องเงินและเรื่องRAID Bossเป็นข้ออ้างเพื่อเดินทางมาขอความช่วยเหลือจากเขา

ผมไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่นักว่าทำไมจึงทำเช่นนั้น เขาอาจจะมองว่าผมกล้าเผชิญหน้ากับปัญหา แต่ความจริงแล้วเขาเองก็กล้าหาญเช่นกัน กล้าในการเปิดใจกับผู้อื่น ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ผมกลัว… กล้าที่จะแสดงเจตจำนงค์ของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา บางทีผมอาจจะกำลังอิจฉาเขาอยู่ล่ะมั้ง…

ผมเองก็คิดว่าเขาเป็นคนที่น่าชื่นชม แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับชัดเจนขึ้นในตอนที่เราลงดันเจี้ยนด้วยกัน ผมกับเขาพูดคุยกันมากขึ้น ปรึกษาแผนการกันบ่อย จนสนิทกันไปแบบไม่รู้ตัว ยิ่งรู้จักตัวตนที่ทำเพื่อเพื่อนพ้อง ยิ่งเห็นความกล้าหาญในแบบของเขา ผมรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่สุดยอดมาก และทุกการต่อสู้ นอกจากการสนับสนุน การประเมินศัตรู การวางแผนการรบ ผมยังคอยแอบมองเขาอีกด้วย

“ขอบคุณนะ” วิลเลียมยิ้มให้ผม ความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของผม

“…..รักครับ” ผมพึมพำค่อยๆ ได้ยินเสียงวิลเลียมหัวเราะเสียงดังก่อนที่เขาจะเชยคางผมขึ้นแล้วประทับริมฝีปากลงไป ผมยืนแข็งเป็นหิน เขาจูบผม วิลเลียมคนนั้นกำลังจูบผม?!

“ฉันคงต้องไปแล้ว” วิลเลียมถอนจูบออกแล้วยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ ผมยังคงนิ่งค้าง มองวิลเลียมที่สลายกลายเป็นแสงสีขาว ผมยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตนเบาๆ

รู้สึก…มีความสุขจัง…

ผมปล่อยตัวเองอยู่กับเรื่องเมื่อครู่ซักพัก และพอเห็นร่างของอาคัตสึกิที่อยู่ไกลๆ ผมก็ทำจิตใจให้ว่างเปล่า ราวกับกำลังลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น…

เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียว ที่ผมจะไม่บอกใครละกัน

เพราะผมจะบอกวิลเลียมคนเดียว

บอกว่าผมรักเขา…

…………………

โฮกกกกกกกกจบแล้วววววพี่ชิโรเอะคะะะะฟฟหดเห้ๆ้ หลังจากที่พีคคู่นี้ไม่ไหวแล้วก็เลยต้องหาทางระบายออกมาค่ะ เอาจริงๆก็งงเหมือนกันว่าทำไมss2อิตาวิลเลียมถึงยอมช่วยเหลือพี่ชิโระ คือคาใจตรงนั้นมาก แต่พอดูตอนที่สิบเท่านั้นแหละอื้อหืออออออวิลเลียมทำไมหล่อออฟฟฟฟฟฟ แถมยังชื่นชมพี่ชิโระขนาดนั้นว้ากกก ต่อมจิ้นทำงานหนักมาก ถ้าเป็นความรู้สึกของวิลเลียมก็พอจะมโนได้ แต่ของพี่ชิโระนี่งานหนักค่ะว่าจะให้ชอบวิลเลียมตอนไหนดี จะเริ่มชอบในดันเจี้ยนมันก็ใช้เวลาน้อยเกินไป ก็เลยลงความเห็นกับตัวเองว่า งั้นก่อนหน้านี้พี่ชิโระก็ชื่นชมวิลเลียมอยู่แล้ว และคาดหวังในตัววิลเลียมสูงยิ่งกว่าใคร(มโนจริงๆฟฟฟ) ยิ่งพอลงดันฯด้วยกันก็spark ไรงี้ เพราะจะให้วิลเลียมแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียวก็สงสารรโฮรลลลลลฟฟฟฟฟฟ

ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ❤️