KnB AU FanFiction [ Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei ] ‘วันป๊อกกี้นั้นหรือจะสู้ วัน ทู ทรี โฟร์ ไฟฟว์ ไอเลิฟยูว~’

KnB AU FanFiction

Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei

‘วันป๊อกกี้นั้นหรือจะสู้ วัน ทู ทรี โฟร์ ไฟฟว์ ไอเลิฟยูว~’

………

วันนี้เป็นวันป๊อกกี้ ขณะเดียวกันก็เป็นวันที่โรงเรียนมัธยมปลายเศย์ริณย์มีการจัดงานนิทรรศการสืบสานวัฒนธรรมไทยเพื่อโปรโมตโรงเรียนที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ ณ เขตปทุมทู (ใกล้ๆกับเขตปทุมวัน) ทว่า ทั้งๆที่ปีนี้เป็นปีที่สองแล้ว แต่จำนวนนักเรียนกลับไม่มีทีท่าว่าจะเพิ่มขึ้นเลยสักนิด

ในเมื่องานนิทรรศการสืบสานวัฒนธรรมไทยที่เพิ่งเริ่มจัดปีนี้เป็นปีแรกนั้นอาศัยคำขวัญยอดฮิตว่าด้วยการ ‘ก้าวไกลสู่สากลบนพื้นฐานความเป็นไทย’ นายจุ่น นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่5ซึ่งได้ตำแหน่งกัปตันทีมบาสเก็ตบอล หรือก็คือประธานชมรมบาสชาย จำต้องทำหน้าที่ที่คณะกรรมการนักเรียนมอบหมายมาให้อย่างช่วยไม่ได้…

“เฮ่อ…”

ประธานชมรมบาสชายถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะมองภาพสะท้อนของตนในกระจก

โรงเรียนจะจัดงานอะไรก็จัดไปสิ แต่ทำไมต้องบังคับให้คนอย่างเขามาสวมชุดราชปะแตนนุ่งโจงกระเบนสีน้ำเงินม่วงแบบนี้ด้วย… แถมยังต้องไปตั้งแถวเดินขบวนในพิธีเปิดอีกด้วย

ถึงจะน่าอายก็เถอะ แต่ในเมื่อศักดิ์ศรีความเป็นผู้นำมันค้ำคอ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องทำ…

จุ่นดันแว่นพร้อมๆกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่กำลังปลอบตัวเองอยู่ในใจนั้น เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“โอ้! แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอจุ่น เหมาะกับนายดีนะ”

“เหวอ! ตะ ตกใจหมดเลยเฟ้ย!”

ผู้มาเยือนยิ้มด้วยสีหน้าเป็นมิตรเช่นเคย เขามีร่างกายสูงใหญ่ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อน นัยน์ตาสีเดียวกับเรือนผม

“จู่ๆก็โผล่มาแบบนี้มี’ไรฟะ ไอ้เทพ” กัปตันทีมถามเพื่อนร่วมชมรมหลังจากที่หายตกใจ

“อีกตั้งนานกว่างานจะเริ่ม ลงไปหาอะไรกินกันมั้ย มีอะไรตั้งเยอะแยะแน่ะ พออิ่มแล้วก็ค่อยไปสอยดาวกัน”

“ไม่เลวนี่” จุ่นพยักหน้าก่อนจะเดินตามเทพออกจากห้องชมรม ใช้เวลาไม่นานนักทั้งคู่ก็มาถึงบริเวณลานกว้างของโรงเรียน บรรยากาศรอบด้านจำลองบรรยากาศของสมัยก่อนได้ดีกว่าที่จุ่นคิดไว้มาก เขาและเทพเดินมองเหล่านักเรียนหลายกลุ่มที่กำลังขายของกันอย่างขมักเขม้น

“กินไอติมกันมั้ยจุ่น” ว่าพลางพยักเพยิดไปทางร้านไอศกรีมกะทิสดที่อยู่ไม่ไกลนัก

“ก็เอาสิ” คนสวมแว่นในชุดราชปะแตนว่าพลางพยักหน้า ในวันที่ทั้งอากาศร้อนและคนเยอะๆขนาดนี้ถ้าได้ของเย็นๆช่วยคลายร้อนก็คงจะดีไม่น้อย

ทั้งคู่เดินกินไอศกรีมไปเรื่อยๆท่ามกลางแสงแดดของสยามประเทศอันร้อนระอุ ขนาดแบริเออร์ยังป้องกันกรุงเทพฯจากมวลน้ำมหาศาลไม่ได้ มีหรือที่เสื้อกล้ามบางๆจะยับยั้งเหงื่อที่ซึมผ่านแผ่นหลังของจุ่นได้

“ร้อนชะมัด ยิ่งแต่งตัวอย่างนี้ยิ่งร้อน!”

“แต่ฉันว่าจุ่นแต่งชุดไทยขึ้นดีนะ” เทพยิ้มขำกับท่าทีอารมณ์เสียของอีกคน ขณะเดียวกันก็มองเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า แน่นอนว่าเขาไม่ได้ประชด แต่แค่พูดไปตามความจริง

“เหอะ ได้ยินแล้วไม่เห็นจะดีใจเลยซักนิด” คนถูกชมเบ้ปากพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่สนใจ แต่เทพแอบเห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายกลับมีสีแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงแดดหรือเพราะความเขินกันแน่

เทพเหลือบมองจุ่นเลียไอศกรีมในมือจนหมดแล้วก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่มองไปเรื่อยๆชักจะไม่ใช่เรื่องน่ายินดีแล้ว

“จุ่นนี่ล่ะก็ ไอติมเลอะหมดแล้ว” เทพว่าพลางใช้มือกดศีรษะของจุ่นให้ใบหน้าซบกับอกของเขา

“เฮ้ย! ทะ ทำอะไรของนาย!!” กัปตันทีมบาสสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆเพื่อนร่มทีมดันทำอะไรพิลึกๆท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อย จุ่นโวยวายเสียงดังขณะที่เด้งตัวออกจากแผ่นอกของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

“ก็เห็นว่านายกินไอติมเลอะก็เลยจะช่วยเช็ดปากให้ไง” เทพยิ้มอ่อนๆ ความจริงจุ่นกินอะไรแล้วเลอะปากถ้าปล่อยไว้อย่างนั้นก็น่ารักดี แต่พอเป็นคราบไอศกรีมกะทิขาวๆเทพกลับรู้สึกแปลกๆ ราวกับว่าถ้าปล่อยไว้เขาอาจจะเผลอคิดอะไรล่วงเกินอีกฝ่ายไปก็ได้

“งั้นก็เตือนกันดีๆสิฟะ!!”

“ก็นะ เมื่อกี๊ลืมคิดไปหน่อย นี่ๆ ฉันอยากสอยดาวแล้วล่ะจุ่น” เทพหัวเราะแหะๆก่อนจะลากคนตัวเล็กกว่าไปทางซุ้มสอยดาวโดยไม่สนใจเสียงโหวกเหวกของคนถูกลากเลยซักนิด

เทพและจุ่นเลือกใบสลากมาได้คนละใบก่อนจะนำไปให้กลุ่มนักเรียนที่เป็นเจ้าของซุ้มกิจกรรม

“วัชราวลีค่ะ”

เด็กสาวรุ่นน้องเอ่ยเสียงหวานพลางยื่นลูกอมที่เป็นของรางวัลการสอยดาวให้กับทั้งจุ่นทั้งเทพ สองสหายผู้ไม่มีวันได้แตะต้องรางวัลใหญ่อย่างจักรยานพับที่ผ่านการขี่จากท่านอดีตรมว.คมนาคมที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี

“อา… ดวงไม่ดีเลยเนอะ ว่าแต่ไอเดียดีจริงๆนะ ที่พูดแบบนั้นแปลว่าแคร์ความรู้สึกคนสอยดาวเหมือนกัน”

เทพเอ่ยชมการนำเอาชื่อวงมาใช้แทนที่จะเป็น’ลูกอม’ ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ยินว่ารางวัลจากการสอยดาวเป็นลูกอมก็คงทำหน้าเซ็งแน่ๆ พอบอกว่าวัชราวลีก็เก๋ไปอีกแบบ

อย่างนี้น่าจะกลับบ้านไปฟังเพลง’ลูกอม’อีกซักรอบ

“จะใช้ชื่อไหนมันก็ลูกอมเหมือนกันไม่ใช่เรอะ! งั้นลองอีกรอบ! ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ก่อนจะถึงเวลาตั้งขบวน!!” จุ่นในชุดราชปะแตนประกาศกร้าวพร้อมกับเดินไปต่อคิวรอสอยดาวรอบที่สอง เทพจึงจำต้องเดินตามไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้

ทว่า วันนี้ดวงทั้งสองคนคงไม่ได้อ่านหนังสือ

…ก็เลยตก

“วัชราวลีอีกแล้วโว้ยยยยย!!!!”

“อา…. กลับไปฉันจะไม่ฟังเพลงลูกอมแล้วล่ะ”

“ลองใหม่!”

“หวาาา~! เดี๋ยวก่อนสิจุ่นนนนน พอเถอะนะะ”

จุ่นและเทพต่อแถวเล่นใหม่อยู่สามรอบได้ จนกระทั่งรอบที่สี่

“เฮ้ย! ไม่ใช่วัชราวลี! แต่มันคือป๊อกกี้!”

“นะ…ในที่สุด…” เทพยิ้มเจื่อนๆมองผลลัพธ์ที่เกิดจากเงินเหรียญสุดท้ายของเขารวมกับเงินเหรียญสุดท้ายของจุ่น มันคือป๊อกกี้กล่องละ15บาทที่หาซื้อได้ทั่วไปตามเซเว่นอีเลฟเว่นนั่นเอง…

“จะว่าไป…เหมือนยัยริกุลจะบอกว่าวันนี้เป็นวันป๊อกกี้อะไรซักอย่างสินะ” จุ่นว่าพลางนึกถึงหน้าโค้ชสาวผมสั้นประจำชมรม โค้ชที่บอกว่าความจริงพ่อจะให้ชื่อพิกุลแต่เจ้าหน้าที่ดันเขียนผิดเป็นริกุล.. จุ่นคิดว่าถ้าเขามีลูกก็คงไปใช้บริการที่นั่นแน่ๆ

คนสวมแว่นแกะกล่องกระดาษแล้วฉีกห่อพลาสติกออกก่อนจะยื่นให้เทพที่ยืนอยู่ข้างๆ

“เอ้า นายกินก่อนเลยละกัน”

“….” เทพหยิบป๊อกกี้แท่งหนึ่งออกมาจากห่อ เขาไม่เอามันเข้าปากของตน แต่กลับนำมาแตะกับริมฝีปากของจุ่นเบาๆ

พอแตะเสร็จจึงค่อยเอาเข้าปากแล้วเคี้ยวตามปกติ

“อร่อยดีนะ”

“……!!!!!!!”

จุ่นแข็งค้างเป็นหินราวกับโดนเมดูซ่าสาป และทันทีที่ตั้งสติได้ คนที่หน้าแดงแจ๋ก็รวบป๊อกกี้ทั้งถุงฟาดไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายก่อนจะวิ่งหายไปในฝูงชน เทพได้ยินเสียงตะโกนดังแว่วมาไกลๆ

“ไอ้บ้าเอ๊ยยย!!! ไอ้เทพบ้า!!”

“จุ่น ลานตั้งขบวนมันต้องไปอีกทางนะ!!!”

เทพวิ่งไล่ตามอีกคนไป ท่ามกลางความวุ่นวาย ป๊อกกี้ถุงหนึ่งนอนตายอยู่บนพื้น ป๊อกกี้ที่เป็นตัวสานสัมพันธ์ความรัก….

ถึงป๊อกกี้ที่เกิดจากการนำเศษเงินของคนทั้งคู่มารวมกันจะแตกสลายอยู่บนพื้นเป็นภาระให้คุณลุงภารโรง แต่หัวใจของคนทั้งคู่ที่นำมารวมกันนั้นจะไม่ถูกทำลายลงอย่างแน่นอน….

…………

อร่าาาห์ ชักจะไม่แน่ใจแล้วสิว่านี่คือฟิควันป๊อกกี้เดย์รึเปล่า ไถลไปเรื่อย55555555 เหตุเกิดเพราะวันนี้ที่โรงเรียนมีการจัดงานแนวๆเดียวกับในเรื่องนี่ล่ะค่ะ พอเห็นคนใส่ชุดไทยปุ๊บก็ลองคิดเล่นๆดูว่า ‘เอ…แล้วถ้าพี่ฮิวงะใส่ชุดไทยจะเป็นยังไงนะ…’ คิดเล่นๆน่ะไม่เท่าไหร่ แต่พอภาพมาเท่านั้นแหละ อื้อหืออออออฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ นี่ดาเมจชุดไทยมากจนอยากจะบรรยายเยอะๆแต่ก็ต้องเตือนตัวเองอยู่เรื่อยเลยว่านี่มันป๊อกกี้เดย์นะ! ฮึ่มมม55555

ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ:)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s